ΑΝΤΑΡΣΙΑ

ΑΝΤΑΡΣΙΑ.

2008-03-23T20:00:00.000-07:00

--------------------------------------------------------

Στο Αγριολούλουδο.
Που φύτρωσε.
Στα δικά μου.
Χαρακώματα.

Στο Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τα χαρακώματα.
Όπου φύτρωναν αγριολούλουδα.
Προτιμούνταν από τους στρατιώτες.
Που δούλα σφάγια.
Γιά χαρτών οικόπεδα.
Αφού αυτό σήμαινε πως είχαν καιρό.
Να δεχτούνε.
Πυρά και αέρια.

---------------------------------------------------------

ALHTIS

1-49

2008-02-09T11:17:00.000-08:00

1. Μοριακή ιστοριογραφία:

Τίποτε.
Χαμένο.

Όλα
Αποτυπωμένα
Στη μοριακή μας.
Ιστοριογραφία.

Η οποία.
Σε συμφωνία.
Μουσική.

Αρχέγονων μορίων.

Γονιδίων.

Και συνθηκών.
Και κλίματος.

Προσαρμοστικής ικανότητας.
Έμβιου.
Οργανισμού.
Και περιβάλλοντος.

Και άλλων βίων.
Προγονικών. Αιώνων.
Κι αίματος.
Μας αποδεικνύει.
Πως Δεν γεννιέται. Κανείς.
Πλάκα λευκή.

Αλλά με οδύνη πρότερη.
Άλλοι με λιγότερη.
Κι άλλοι με περισσή.

Της γονιδιακής μας.
Μοίρας.
Απλοί.
Προσκεκλημένοι.
Κι αν χαμωγέννητοι.
Ή εγκαταλελειμμένοι.
Νεκροί.
Πριν την ελπίδα.
Που.
Δυστυχώς.
Πεθαίνει.
Τελευταία.
Κι Αν υψηγέννητοι.
Ή με στοργή.
Στα όρια ευτυχίας.
Ή γαλήνης.

Η οποιαδήποτε. Διάψευση.
Συμβεί.
Αν ο εγκέφαλος
( Που πίστη μου. Πως η ψυχή).
Στην πλάκα μας. Μεταφραστής.
Της Ομορφιάς. Ή της Ασχήμιας.

------------------------------------------------------------------------------------------------

2. Χνώτα ψυχών:

Πόσο λυπάμαι.
Τις ψυχές.
Που με τα χνώτα.
Της δικής μου.
Συναντήθηκαν.
Αλλά που κακοπάθανε.
Να ανασάνουμε.
Μαζί.
Όπως.
Αν γνωριζόμασταν.
Στον Παιδικό Καιρό.

Ας με συγχωρήσουν.
Που.
Αέριζα.
Όχι το σπίτι μου.
Με τέντα.
Τα παράθυρα.
Αλλά δωμάτια ξενοδοχείων.
Μακρινά
και άγνωστα.
Μ’ άθλια ταμπέλα.
Που ’χε σβησμένα γράμματα.
Και τους ξυπνούσανε.
Εφόδου τάγματα.
Το 3968.
Επειδή στην οικιστική συνοικία.
Των εργατών. Οξυγόνου.
Προκαλούσα. Υποκινώντας ανταρσία.
Τεχνητή βροχή.
Και η κατηγορία:
Πως όλοι βγήκαν’. Να περπατήσουνε. Γυμνοί.
Και φανερά να κλάψουν.
Για τη χαμένη Γη.
Και τα στοιχειά της.
Που αιώνες
Τεχνητής ζωής.
Ότι υπήρξαν.
Δεν ξεγράφουν.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3. Γνώση εγκλήματος:

Πολλές φορές.
Όταν τα σκυλιά.
Εγκαταλείπονται.
Από οικογένειες.
Κυκλοφορούν.
Σε αγέλες.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

4. Ζωή στο Χάος:

Εξωγήινη ζωή υπάρχει.
Στην ίδια τη Γη.
Μικρόβια αχαρακτήριστα.
Στο μικροσκόπιο.
Άγνωστα.
Και καταχωνιασμένα.
Σε βάθη πάγου.
Ή φωτιάς.
Και χημικών στοιχείων.
Με του μεταβολισμού την ισχύ.
Που δημιουργεί Ζωή.

Κι η Επιστήμη.
Στο δρόμο της κατανόησης.
Πρώτα. Αυτής.
Κι ύστερα εκείνης.
Που. Όπως φαίνεται.
Θα δούμε.
Δι’ μεταφορών.
Μέσω μαύρων οπών.
Σε ένα ταξίδι.

Που μπορεί. Καν.
Να μην αρχίσει.

Αλλά να γίνει.
_______________________________________________________________________________________________________________

5. Ανθρώπινο πέρασμα:

Για να ’σαι πέρασμα.
Υπογράφεις χαρτιά.
Στο κράτος.
Το σύμφωνο δουλείας.
Πώς περιμένεις να ’σαι πέρασμα.
Ανθρώπινο.
Απλήρωτα
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
6. Παιδιά δολοφόνοι:

Αφού.
Στα σπάργανα.
Της ζωής.
Τα παιδιά- δολοφόνοι.
Αγριότερα.
Από τους ενήλικες.
Ομοίους τους.

Ως Άχρονα-
Αγεωγράφητα
και Ανιστόρητα.
Μετεωρίζονται.
Ανάμεσα στον ενήλικο.
Και τον παιδικό κόσμο.

Που κι αυτός ανύπαρκτος.
Των μεγάλων. Επινόηση.
Για να ξεμπερδεύουμε.
Με μια ηλικία που
ενταφιάζεις.
στην εφηβεία.

Και Ως μικροί άνθρωποι.
Που δεν φρονούν ούτε τη θνητότητά τους.
Ούτε και καμιά άλλη όλα αθάνατα ατέλειωτα

μεγάλα και ψηλά
Ανήκουν.
Για τα καλά.
Στον κόσμο.
Του αοράτου.
Που πιο τρομακτικός.
Κι αιματηρός.
Κι από του Δράκου. Του Ντίσελντορφ.
Ή του Ρώσου. Τσικατίλο.
Τα εγκλήματα.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
7. Ωδή σε Ανυπότακτους:

Ενός πολέμου.
Η επιθετικότητα.
Και η αδικία.
Κατανοείται.
Από τους.
Αναλώσιμους στρατιώτες.
Όταν έχουν.
Για ήρωες.
Ανυπότακτους.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
8. Ανακούφιση:

Αγαπώ τις λεωφόρους.
Στις μητροπόλεις.
Με βενζινάδικα.

Σαν σε ταξίδι.
Ασταμάτητα.

Κι αυτό μια ανακούφιση.
Όταν γυρνάς.
Απ’ της δουλειάς.
Την άβια.
Συμβίωση.

Και τα ρολόγια.
Χωρίς καπάκια.

Που οι συνάδελφοι γυρνάνε.
Για να σχολάσουν.
Πιο νωρίς.
Από τη βάρδια.

Κι αν δεν το πάρει.
Ο προϊστάμενος.
Χαμπάρι.
Ασύνειδα. Την κάνεις.
Τη διατριβή.
Στου Χρόνου.
Τη μέγιστη αυταπάτη.

Μετακινώντας.
Δείκτες.
Αυτά που ήταν.
Να έρθουν.
Έτσι απλά.
Τα κάνουμε.
Πιο γρήγορα.
Να τρέχουν.
Κι αν δεν συμβεί κάτι κακό.
Σε αυτά που τα προτρέξαμε.
Με δόλο.
Ποτέ δεν θα το νιώσουμε.
Με φόβο.
(Χρήσιμου μέτρου της ψυχής μας).

Πως και η αίσθηση.
Του χρόνου.
Στη ζωή μας.
Είναι υπόθεση.
Του νου μας.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
9. Παιδιών ελευθερία:

Αν.
Σε μια συγκέντρωση.
Ενηλίκων.
Ενας μας Σηκωθεί.
Και καθίσει.
Σωριασμένα.
Στο πάτωμα.
Για να παρατηρήσει.
Ένα.
Δυστυχισμένο.
Έντομο.
Πιασμένο στο καλοριφέρ.
Που ψυχορραγεί.
Αλλά δεν πεθαίνει.
Και το ενδιαφέρον.
Χαθεί στη στιγμή.
Και αρπάξει. Τότε.
Καλαμάκια.
Απ’ το τραπέζι.
Για να φτιάξει. Ενα τρένο. Δίχως ράγα.
Όλοι θα τον κοιτούσαμε μ’ απορία.
Για την αλαφροΐσκιωτη εικόνα.
Σε ένα παιδί, όμως. Κανείς δεν δίνει σημασία.
Μουρμουρίζουμε «παιδιά». Με αποσιωπητικά.
Ή λέμε «Παίζουν».
Και αποστρέφουμε το κεφάλι.
Χάνοντας έτσι. Την ευκαιρία.
Να θυμηθούμε το παιχνίδι. Με τον κόσμο. Των ψευδαισθήσεων.
Την εποχή. Που ακόμη και στις πιο χαρούμενες στιγμές.
Των παιχνιδιών και των οικογενειακών συναντήσεων.
Αποτραβιόμασταν. Χωρίς την υποκρισία. Της παραμονής. Από ανάγκη.
Ή από το δαιδαλώδη συναίσθημα. Των υποχρεώσεων.
Απλά, για να παίξουμε. Ό,τι. Μας Γεννούσε. Το κεφάλι.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
10. Μέλλον:

Και μετά.
Από ελάχιστη.
Παραμονή.
Στη φύση.

(Όποιος διατεθειμένος.
Ως αντηχείον.
Να την αντηχήσει.
Οι. Περισσότεροι. Ασθενείς.
Του κόρου. Και του κορεσμού.
Των πρόσκαιρων. Και των θνητών.
Σκιών. Των μητροπόλεων.
Με τόσο θόρυβο. Κάτω από τον ήλιο.
Αντί σιωπής. Π’ η εικόνα του με ορίζοντα.
Ή μες. Τα ρουμάνια. Των βουνών.
Ανάμεσα σε δέντρα. Αιωνόβια. Ακίνητα)

Μπορείς να αντιληφθείς.
Γιατί τις μητροπόλεις μας.
Κι εμάς.
Μαστίζει.
Η φύση.
Με σιχτιρισμένες.
Τις Τέσσερις Εποχές.

(Τη σκόνη τους. Την έχεις. Λευκά μαλλιά. Στα γηρατειά.
Και στων βιβλίων. Πια. Των σχολικών. Μια αναφορά.
Κι η ποίηση των ονομάτων τους. Άνοιξη. Καλοκαίρι. Φθινόπωρο. Χειμώνας.
Ασθενεί. Στα θρανία. Της Περσεφόνης. Τα Ψυχικά. Που. Λιποτακτούν.
Από τα χαρακώματα. Της κοινωνίας της αγοράς..
Εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών. Του 21ου αιώνα.
Όπου στο έλεός τους η ανθρωπότητα.
Απλώς επειδή η βίωση των γεγονότων τους. Στον ενεστώτα.
Και από το σκιάξιμο. Μιλάμε για το αληθώς δυσοίωνο μέλλον. Του πλανήτη. Ενώ αυτό. Έχει έρθει. Ήδη).)

Και οργή για τη βροχή.
Τον ήλιο.
Το κρύο.
Ή τον αέρα.
Τίποτε φυσικά.
Δεν μας ειδοποιεί:
Ούτε η μυρωδιά του κόσμου.
Πριν από την καταιγίδα.
Ούτε το κρυμμένο
από τα κτίρια.
Φεγγάρι.
Για του καιρού τις προθέσεις.
Απ’ τους θολούς τους δακτυλίους.
Και τα στίγματα.
Τα κόκκινα ή τα κίτρινα.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
11.Μέλλον:

Σε ελληνικό νησί.
Όταν αγόραζα πανέρι.
Έναντι ευτελούς τιμήματος.
Με όστρακα και κοχύλια.
Σκεφτόμουν πως στις διαστημικές αποικίες.
Αλλά και τις Μητροπόλεις.
που θα επιβιώσουν στον πλανήτη.
Θα είναι είδος πολυτελείας.
Και θα πωλείται.
Από μεγάλα πολυκαταστήματα..
Και μουσεία της Παλιάς Γης.
Σε βιτρίνα.
Και θα αναγράφει.
«Παλιά φύση».
Η πινακίδα.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
12.Παρόν:

Τα θύματα.
Και οι
αυτόπτες μάρτυρες.
Χρειάζονται.
Το ίδιο δέος.
Που δείχνουμε.
Στους φονιάδες.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
13. Ανθρώπινα νερά:

Στην
Πανσέληνο.
Εξακολουθούμε.
Να τραβιόμαστε.
Σαν τα νερά.

Παρόλη την ηλεκτρική μας απόκρυψη.
Στο Σύμπαν.
Αυτήν.
Που μας κάνει.
Να ξεχνάμε.

(Μαζί με τα επτακόσια.
Χιλιόμετρα. Στρώματα.
Της γήινης ατμόσφαιρας.
Που τα ονόματά τους.
Σκληρά σαν τον αέρα.
Που φέρουν.
Και τον πάγο.

Τροπόσφαιρα* –
Στρατόσφαιρα.
Μεσόσφαιρα.
Ιονόσφαιρα.
Θερμόσφαιρα.
Κι Εξώσφαιρα*.
Κι Ορίζουν.
Τα όριά μας. Με το Χάος).

Ότι ταξιδεύουμε στο Σύμπαν.
Επάνω σε ένα πλανητικό σώμα.
Ότι δεν υπάρχει Δημιουργός.
Και η ύπαρξή μας.
Στη θνητή ζωή μας.
Δεν ήταν μέρος.
Του ευφυούς του σχεδιασμού.
Αλλά τυχαία.

Ενός μορίου.
Δαιμόνιου.
Αντιγραφέα.

Που σε μια σούπα.
Νουκλεοτιδίων.
Αμινοξέων.
Αζώτου κι
Άνθρακα.
Ανέπτυξε μεταβολισμό.
Κι άρχισε τη ζωή.
Απ’ του νερού.
Τα
σπάργανα.

*Αυτή που υπάρχουμε. Τα σύννεφα. Κι εμείς.. Με ποταμούς νερού. Που στη συννέφειαν έργο. Και πιο ψηλή. Ή πιο χαμηλή. Αν έχουμε χειμώνα. Ή θέρος.
¨**Αυτή που μπουσουλίσαμε στο Χάος. Η σκάλα μας στο Σκότος. Ή άσκαλοι από τρόμο;
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
14. Σύγκριση τραυμάτων:

Άλλες οι μελανιές.
Του παιχνιδιού.
Κι άλλες της βίας.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
15.Έμπειρος ψυχών:

Τα παιδιά.
Στην 1η τους ηλικία.
Μικροί άνθρωποι.
Και όχι δύσκολα.
Ενας έμπειρος ψυχών.
Μπορεί να οραματιστεί.
Τη θέση που θα έχουν.
Ως μεγάλοι.

Θυμάμαι ένα αγόρι.
Στα σκαλιά σχολείου.
Στο κέντρο της Μητρόπολης.
Με μάτια κατάμαυρα.
Που θες να πεις:
«Μη φεύγεις θάλασσα».
Και σώμα, κλαράκι γερανιού.
Που το θαυμάζεις.
Γιατί μεγαλώνει.
Και χωρίς τη συνδρομή νερού.

Το μόνο.
Που περπατούσε.

Όλα τ’ άλλα γύρω του.
Ανάλογα με τα τετραγωνικά.
Των διαμερισμάτων τους.
Με τρέξιμο ενήλικο.

Όχι παιχνιδιού.
Αλλά Σκληρό.
Κι επικίνδυνο.
Που αν χτυπάει ή ματώνει.
Αδιάφορο.

Σε αυτό το αγόρι.
Λοιπόν.
Μπορούσες να δεις.
Καθαρά.
Ότι στο μέλλον.
Ψυχή.
Της ποικιλίας.
Του ανθισμένου.
Σε τέτοια Ανήλιαγη Μητρόπολη.
Γονιδίου.
Μεταφοράς του νευροδιαβιβαστή.
Της ντοπαμίνης Υπεύθυνης της εξωστρέφειας.
Με την ονομασία 5HTT-LPR.
Που τάσεις.
Προκαλεί.
Αυτοκαταστροφής.
Και βία.
Αλλά Και με έλλειψη επαρκούς σεροτονίνης.
Υπεύθυνης για την πλήρη ακινησία. Των δεκαπέντε μυών.
Που σχηματίζουνε το γέλιο.

Και αιτία θλίψης. Σε περιβάλλον δομημένο.

Ψυχή.
Που. Με μολύβι.
Θα επιμένει και θα γράφει.
Στο ημερολόγιο.
Που ως καταστρώματος. Θα Κρατάει.
Για να σχεδιάζει.
Τα γράμματα.
Που του ουρλιαχτού του.
Άσυλα.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------16. 16.Βλέμματα:

Όποιος αγαπάει.
Οι κόρες του στα μάτια.
Πιστού σκυλιού.
Όποιος μισεί.
Οι κόρες του στα μάτια.
Γάτου τυφλού.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
17. Ακοή του βυθού:

Όποιος έχει εσωτερική ακοή.
Ξέρει.
Πως σαν τον ήχο του βυθού.
Είναι αυτή.
Ακόμη.
Κι αν στερείσαι.
Ακοής.
Ακούς με αυτήν.
Ακόμη κι αν τη χάσεις.
Μένεις με αυτήν.
Και μακριά από τον κόσμο.
Όλοι οι απόηχοι.
Χωρίς το κουρνιαχτό τους.
Πιο ευκρινείς.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
18. Παιχνίδι που στράβωσε:

Ευκολότερη.
Η απόκρυψη
Ενός εγκλήματος.
Από τα παιδιά.
Γιατί γι’ αυτά.
Δεν υπάρχει έγκλημα.
Αλλά παιχνίδι.
Που. Στράβωσε.
Ξαφνικά.
Γι’ αυτό
Και οι σύγχρονοι εγκληματολόγοι.
Χρησιμοποιούν κούκλες.
Και παζλ.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
19. Ανθρώπινοι βράχοι:

Όταν ζητάω.
Να πιαστώ.
Σε βράχο.
Σε θάλασσα.
Μόνο σε ανθρώπους.
Πιο ενδιαφέρον.
Αυτοί.
Να φανούν.
Αντάξιοι ενός βράχου.
Ούτως ή άλλως.
Κομμάτι τους. Τα ανθρώπινα όντα.
Στη χημική μας Σύσταση.
Συγγενείς.
Με όλη τη φύση.
Και τα πλάσματά της.
Όπως. Με τα ερπετά.
Που έχουμε ακόμη. Την καρδιά τους.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
20. Ανεπίστρεπτος ίσκιος:

Αν.
Θέλεις πολύ.
Να πάρεις
τις οδούς των οιωνών.
Μα το όνειρο.
Το εξασθενίζει.
Η οδύνη.
Των δεσμών.
Και η πραγμάτωση.
Στον ύπνο σου.
Θα ’ρθει η στιγμή.
Που απ’ την πόρτα των δεσμών.
Στον ξύπνιο σου.
Δεν θα ξαναεπιστρέψει.
Ο ίσκιος σου.
Αλλά ένα σώμα.
Που θα κινείς.
Ως ανδρείκελο.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
21. Παιδικός κόσμος:

Ο ενήλικος νόμος αποστρέφει.
Το πρόσωπο.
Από νεαρούς φονιάδες.
Για να μην αποδεχτεί.
Πως ο παιδικός κόσμος.
Δεν υπάρχει.
(Των ενηλίκων επινόηση
για να εξηγήσουμε
Συναισθήματα ή στάσεις ζωής.
Πραγματικής επιστημονικής φαντασίας.
Που ατονούν με την ενηλικίωση.
Τα παιδιά άνθρωποι.
Στην πρώτη τους ηλικία ).
Όπως και στους άλλους δολοφόνους.
Αυτό που υπάρχει.
Κι ας μην τη συμφέρει την καθεστηκυία τάξη.
Που κονομάει.
Από την ευκολία του Κακού.
Είναι.
Ενας ανεξερεύνητος.
Γονιδιακός χάρτης.
Που εξαιτίας της χημείας του εγκεφάλου.
Περιβάλλοντος
και συνθηκών του βίου.
Βίας και κουρνιαχτού.
Υψηλών ποσοτήτων μολύβδου.
Στο πόσιμο νερό.
Τραυματισμών.
Στο κεφάλι.
Με μεγάλη ζημία.
Στους προμετωπιαίους λοβούς.
Ή στο θυμικό.
Ένα παιδί αφαιρεί μια ζωή.
Σαν να πίνει νερό.
Γιατί στον εγκέφαλό του.
Όπου η ψυχή.
Με ατσάλι έχει χτιστεί.
Η πόρτα στων συναισθημάτων.
Την ηθική.
Τη μόνη.
Που εγώ αναγνωρίζω.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
22. Ξοπίσω από τον Ρεμπό:

Τα βιβλία.
Καταστρέφονται.
Από το φως.

Γι’ αυτό.
Κι οι αναγνώστες τους.
Μ’ αυτήν την κιτρινίλα.
Τ’ ανθρώπου.
Που ζει νύχτα.

Χωρίς του νυχτόβιου.
Τα πλεονεκτήματα.
Ως ασπίδα.
Μα νυχτοπλάνητες. Ξοπίσω απ’ τον Ρεμπό.
Όταν της ποίησης το μολύβι
εγκαταλείπει.
Λαθρέμπορος ανθρώπων
για να γίνει.

Τα βιβλία.
Καταστρέφονται.
Από το φως.
Γι’ αυτό.
Και οι αναγνώστες τους.
Ως Ασθενείς.
Χωρίς συγγραφέα.
Και ποιητή
Και σκότος.
Που νιώθουν μητρικό.
Σε κάστρα απόρθητα.
Με τις βαριές κουρτίνες..
Και τον Ρεμπό. Αρχηγό.
Στις πολεμίστρες.
Όταν εγκατέλειψε.
Για πάντα.
Το μολύβι.
Λαθρέμπορος ανθρώπων.
Για να γίνει.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
23. Λεηλασία παλιών ήχων:

Δεν μπορώ να βρω.
Ήχους. Τρένων.
Τις ταινίες.
\Που είχα.
Μου τις έκλεψαν.
Σε μια λεηλασία παλιών ήχων.
Και, δυστυχώς.
Όλοι καταλαβαίνουν.
Τον τεχνητό ήχο της ράγας.
Ή κάποιον.
Που το κάνει.
Με τα χείλια.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
24. Αισθήσεις:

Αυτά που βλέπουμε.
Ακούμε. Οσφραινόμαστε.
Είναι ο κόσμος πριν τον κόσμο
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
25. Εξομολόγηση:

Για να επιβιώσεις..
Μόνο.
Με κάθαρμα λοχία.
Πλάσμα.
Της Αιχμηρής.
Γωνίας
Που. Προεξέχει.
Στο Κακό.
Και κάτι παραπάνω.
Με το γονιδιακό χάρτη.
Των εργατών.
Και των παρανόμων.
.Με θέση.
Στον χρόνο.
Χαμηλή.
Λύκος
Εν δράσει.
Που το φαντάρο του.
Δεν χάνει.

Όχι απ’ αγάπη.
Και καθήκον.

Αυτά στο στόμα.
Των γελοίων.
Της Εθνικοφροσύνης.
Με πάγιο συμφέρον.
Συνεπικουρούμενοι.
Από τις Εταιρείες.
Του Θεού.
Τη χάραξη από. την Εποχή.
Του Χαλκού.
Πολιτικής πολεμοκάπηλης.
Και επιθετικής.
Και αύξησης ορίων.

Αλλά στο πλαίσιο.
Μιας γλώσσας.
Ντομπροσύνης.
Που στ’ όνομα. Του μάταιου.
Την κάνει από το σφαγείο:

Κι οι οδηγίες στους στρατιώτες του σαφείς:
«Χαμαί στο χώμα.
Όπως ξεκινήσατε.
Την Εποχή των Δεινοσαύρων.
Σκουλήκια ακόμη.
Κι αν μπούμε μπρος.
Τρέξτε. Συνέχεια.
Και σε λάκκους.
Απ’ οβίδες.
Να θαφτείτε.
Ως το στόμα.
Και βάλτε ασπίδα. Ένα πτώμα.
Κι από τους νεκρούς. Παγούρια.
Και φαΐ. Να παίρνετε.
Και δόντια.
Μα μη τα βλέπετε.
Στα μούτρα.
Γιατί από αυτά.
Πετάνε οι ψυχές. Σαν πεταλούδα.
Κι Αν είστε από εξοχές κι από επαρχία.
Τότε. Καλύτερα
Θα τα ’χετε συνηθίσει. Τα ψοφίμια.
Και δεν θα νιώσετε τίποτα».
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
26.Αποδεικτικά στοιχεία ανήλικων δολοφόνων:

Το παιδί δολοφόνος.
Κρατάει συχνά.
Ημερολόγιο.
Και οι ζωγραφιές του.
Είναι τα σχεδιαγράμματα.
Των τόπων. Εγκλήματος.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
27. Βλέμμα στη θάλασσα:

Κάποτε.
Χαμένο.
Παιδί.
Των ιδεών.
Ερωτευμένο.
Από την όψη των ναζί.

(Αφού απαίδευτο
και ανιστόρητο
Και απ’ το σχολείο
και απ’ τη φαμίλια του).

Εκπαίδευε.
Στον ασφυκτικό.
Οικιστικό ιστό.
Όπου μεγάλωσε.

Και που στην πραγματικότητα.
Η στενότητά του έφταιγε.
Για τη βία του.
Την οποία δεν μάζευε.
Αιώνων χριστιανική ηθική.

Ενα σκυλί.
Που το ’λέγε «Σκοτώστρα».

Και για σκυλομαχίες.
Του τρίζε τα δόντια.

Ώσπου ένας γείτονας.
Με σθένος.
Γιατί.
πεπεισμένος.
Πως χώνευε στο ξύλο.
Και τα ουρλιαχτά.
Του ζώου.
Τη βία της ζωής του.
Και απ’ το δικό του πόνο.
Την κραυγή του.
Τον πήρε σπίτι του.

Και εκεί του διάβασε.
Από τα Απομνημονεύματα.
Του διοικητή του Άουσβιτς.
Ρούντολφ Ος.
Δύο αποσπάσματα.
Πως τα σκυλιά.
Αντάρτες στην ασχήμια των ναζί.
Παρόλο.
Που τα εκπαίδευαν.
Για μήνες.
Στα στρατόπεδα.
Και τα φιλοξενούσαν.
Σε ακριβά σκυλόσπιτα.
Σε ένα ειδικό πρόγραμμα.
Που κόστισε.
Εκατομμύρια μάρκα.
Ώστε να εκπαιδευτούν
να αναπληρώνουν.
Τη θέση των φρουρών.
Αφού χρειάζονταν.
Στρατιώτες.
Για τα μέτωπα.
Όχι μόνο δεν συνεργάστηκαν.
Αλλά ως σκυλιά.
Κοιμούνταν.
Όποτε
γουστάριζαν.
Κι όσο κι αν τα είχαν αγριέψει.
Στη σάρκα του εβραίου.
Και των άλλων κρατουμένων.
Έφτανε κι ένα χάδι.
Για να τους αγαπήσουνε..
Και ως σκυλιά
Που μύριζαν το άδικο.
Από ντροπή.
Δεν πείραζαν.
Εκείνα. Των Ανθρώπων λείψανα..
Στο εργοστάσιο.
«Που η εργασία
σωτηρία»
Και τέλος.
Του διάβασε.
Μια φράση.
Του ίδιου.
Που υπηρετούσε.
Ας ήτανε στυγνής παραφροσύνης.
Πολιτική με όραμα..
(Όπως αυτός.
Χιλιάδες άλλοι.
Που αμπάρωναν τις πόρτες.
Στα ναζιστικά τρένα.
Και φούρνων ανθρώπινη τέφρα.
Την ξεσκονίζανε.
Σαν σκόνη.
Απ’ την μπότα.
Που χώριζαν παιδιά.
Όσα κρατούσανε ψωμί.
Για αέριου μπάνια.
Και τ’ άλλα
. Για κάποιου Μένγκελε.
Πειράματα.
Αυτοί που εκτελούσαν εκατοντάδες
. Σε χαντάκια. Όταν ραγιζόταν η καμινάδα.
Από την πίεση των πτωμάτων.
Με αντάλλαγμα αλκοόλ και άδεια)

«Σήμερα.
oδήγησα
από την ύπαρξη
στην ανυπαρξία 5.000 άτομα.
Από την Κεντρική Ευρώπη».
Και δεν συμπόνεσα ούτε τα παιδιά.
Που με κοιτάζανε με τρομαγμένα μάτια.

Μόλις τελείωσε.
Το χαμένο παιδί.
Των ιδεών.
Το ερωτευμένο
Με την όψη των ναζί.
Σκοτείνιασε.
Και λένε πως τελευταία φορά.
Με το σκυλί. Τον είδανε.
Αγκαλιά.
Στη λεωφόρο.
Την παράλια.
Να ουρλιάζει.
Σαν ναυαγοσώστης :
«Βλέμμα στη θάλασσα».
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
28. Τοπίων μνήμη:

Τα τοπία φέρουν μνήμη.
Ό,τι και να χτιστεί.
Όσες λεωφόροι κι αν τα διασχίσουν.
Όσες ανθρώπινες επεμβάσεις κι αν γίνουν.
Κατεβαίνεις δρόμους.
Που ’χανε φύση.
Και νερά.
Και σε πιάνει κρύο.
Σαν να ’σαι στα βουνά..
Ενώ και τα πουλιά.
Τη μνήμη.
Των τοπίων.
Τη θυμίζουν.
Και μέσα.
Στο τσιμέντο.
Τις μέρες.
Που μεταναστεύουν.
Νομίζεις. Πως είσαι.
Στης Αφρικής. Μια ζούγκλα.
Απ’ τη φωνή τους.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
29. Αρκτικόλεξα:

Όταν ψιθύρισα.
Πολλές φορές.
Το αρκτικόλεξο. ΜΜΜ
( Μέσα Μαζικής Μεταφοράς).
Η συνειδητοποίηση πως με αυτά.
Δεν διασχίζω τίποτε.
Απλώς μεταφέρομαι.
Με σκότωνε για μέρες.
Με όπλο μικρού διαμετρήματος
Στο σβέρκο.
Γιατί το πρόδωσα.
Πως φόραγα.
Αλεξίσφαιρο. Γιλέκο.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
30. Ξεπεσμένοι οικιστικοί ιστοί:

Πρώτα.
Ξεπέφτει.
Μια γειτονιά- Συνοικιακός ιστός.
Κι ύστερα.
Οι άνθρωποι.
Που μένουνε σε αυτόν.

Και η πείρα
από τη θέαση μητροπόλεων.
Μας έχει διδάξει.
Πως τέτοιοι τόποι.
Με τη μνήμη.
Πως κάποτε.
Οι άνθρωποι.
Ήταν λιγότεροι.
Και είχανε σε γειτονιά.
ένα Σπίτι.

Τα παροδικά. Κορμιά.
Μεταναστών.
Στεγάζουν με ευχαρίστηση.

Αφού από τους μόνιμους.
Θα έχουν ήδη εγκαταλειφθεί.
Μόλις. Η Παράλληλη Τηλεοπτική Ζωή.
Ψευδώς*.
Ουρλιάξει.
Πως τη μαστίζει. Ως περιοχή.
Η εγκληματικότητα. Του μετανάστη.

(*Σύμφωνα με τα παγκόσμια. Στατιστικά. Η εγκληματικότητα των ντόπιων πιο μεγάλη).
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
31. Τόποι με ορίζοντα:

Σε τόπους με ορίζοντα.
Και κοντινή ζωή.
Στη φύση.
Οι κάτοικοι.
Λόγω της κατανόησης.
Του ατελείωτου.
Του χρόνου.
Και της φυσικής μετάβασης.
Από τη μέρα στη νύχτα.
Και ανάποδα.
Με αυγές και δειλινά.
Ηλιοβασιλέματα και σούρουπα.
Ειρηνικοί.
Και ίσως.
Γι΄ αυτό.
Του χώρου.
Που κατέχουν.
Ως Καλλιτέχνες δημιουργοί.

Ασπρισμένα σοκάκια.
Γλάστρες από τενεκέδες λαδιού.
Και βότσαλα.
Και ξεδιαλύνονται. Έτσι.
Με την ομορφιά.
Τα θολωμένα ανθρώπινα.

Αντίθετα, εμείς.
Που ο χρόνος μας.
Ελάχιστος.
Αφού Ορίζεται.
Από την εργασία μας.
Και τις υποχρεώσεις μας.
Κι οι μέρες.
Και οι νύχτες.
Ξαφνικές.
Δίχως αυγές.
Και δειλινά
και ηλιοβασιλέματα.
Και σούρουπα.
Δεν είμαστε καλλιτέχνες δημιουργοί του χώρου μας.
Φοβούμενοι. Πως δεν θα προλάβουμε. Τίποτα.

Της ασχήμιας.
Και Της τεχνικής μας ζωής.
Θύματα.
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………32.Προσπάθεια σοφίας:

Άκου.
Ανθρώπινες φωνές.
Αλλάζοντας..
Κουβέντες.
Κοφτές.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
33. Αγγελιαφόροι:

Μια νοσταλγία.
Για το διάβασμα.
Των εφημερίδων.
Που ’φερνε ο πατέρας.
Ζεστές.
Από τον τροχό.
Των τυπογραφείων.
Μεταφορέας ειδήσεων.
Με κάθε επισημότητα.
Τότε κατάλαβα.
Τη σημασία.
Των αγγελιαφόρων.
Κι έβλεπα στις ταράτσες.
Της μητρόπολης.
Του Αργους.
Τη φρυκτωρία.
Και άκουγα πάντα.
Την κραυγή.
Έπεσε η Τροία.
Κι ύστερα.
Μπούκαρε η μπατσαρία.
Με εισαγγελική παραγγελία.

Το κράτους.
Είχε πάντα τιμωρία.
Γι’ όσους ανάβανε.
Τη φλόγα.
Προαυλισμού τους.
Στα διαμερίσματα.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
34. Παύσεις:

Σαν γράφεις με μολύβι.
Το νιώθεις το γράμμα.
Στο μεδούλι.
Στα σύμφωνα.
Σπαράζεις.
Γελώντας με υστερία.
Και στα φωνήεντα.
Η γλώσσα σου αναπνέει.
Και ορίζει απελπισία.
Στο σύγχρονο κόσμο.
Σπάνια η.
Διά χειρός.
Ο ηλεκτρονικός κόσμος.
Πιο γρήγορος.
Κι ανώδυνος.
Ενας ολόκληρος μηχανισμός.
Σε προστατεύει.
Από τις λέξεις.
Που επιλέγεις.
Αυτός τις καταγράφει.
Αυτός σου τις διορθώνει.
Αυτός τους δίνει τη μορφή
το πλαίσιο όπου γραπτώς υπάρχεις.
. Στη δια χειρός.
Το χέρι σου κοπιάζει.
Όταν ο εγκέφαλος.
Παίρνει ανάσα.
Από τις σκέψεις.
Και τα οράματα
που υποκρύπτει
η ανθρώπινη διάνοια.
Με μια αλλαγή σπασμένης μύτης.
Η σβήσιμου με γόμα.
Κι η σκέψη σου που θα γραφτεί. ‘
Όπως κι εκείνη υπό κερί.
Έχει και παύσεις.
Και κάμποση σιωπή. Στη γλώσσα.

Τέλος,
Άλλο. Νερά.
Απ’ τα μάτια.
Σε χαρτί.
Κι άλλο.
Σε πληκτρολόγια.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
35. Μέλλον:

Η αλληλογραφία.
Στο νέο ανθρώπινο κόσμο.
Θα αποτελεί επαναστατική πράξη .

Ο καταναλωτικός άνθρωπος.
Ο δούλος τεχνηέντως.
Η μόνη του πια αλληλογραφία.
Οι συναλλαγές των τραπεζών.
Και οι λογαριασμοί.
Των δημοσίων υπηρεσιών.

Ενώ πια.
Το μεγαλύτερο κομμάτι της.
Μέσω του Διαδικτύου.
(Πραγματική παρηγοριά
Πως οι συνάνθρωποι. Αιώνια θα αλληλογραφούν).
Και των μεταναστών.
Οι καρτ ποστάλ.
Με της πατρίδας τους.
Τοπία.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
36. Οι προορισμοί ως αντίτιμο:

Στον ηλεκτρονικό κόσμο.
Που αναμφισβήτητα.
Μας κέρδισε χώρο.
Έχει μειωθεί η ομιλία.
Κάποτε,
οι επιβάτες των μέσων μεταφορών.
Των μητροπόλεων.
Έπαιρναν το εισιτήριο.
Λέγοντας τον τόπο προορισμού.
Τώρα λένε το αντίτιμο του εισιτηρίου.
Θέλω τη διαδρομή των 50 λεπτών.
Κι όχι του τόπου όπου πηγαίνω.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

37. Παιδική ηλικία:

Θυμάμαι.
Μια φορά.
Που ’πέσε ο Τάφος.
Του Χριστού.
Σε μια ανηφόρα.
Κι ως άνθρωποι.
(που οιονώθροοι.
οιωνοπόλοι.
Και το συχνότερο.
Όταν μόνοι).
Ο Επιτάφιός του.
Ξαφνικά.
Κατέληξε δικός μας.

Πάντα πανέτοιμη η ζωή μας.
Για τη Θλίψη.
Και το σημάδι.
Κάποιας. Μοίρας.
Ότι σκληρά. Θα μας χτυπήσει.
Κι όλους μας πλάκωσε. Ησυχία.
Κι αυτός. Ο ζόφος.
Που ’χει η Πίστη. Ότι μας Ράβεται.
Η θέση μας. Στον κόσμο.
Ακόμη κι αυτές.
Οι μυροφόρες.
Ρούπι. Δεν κάνανε για το Σώμα.
Που κύλησε στην άσφαλτο.
Ως εικόνα.
Και τότε.
Πετάγεται το αίμα.
Μιας αγίας.
Θνητής.
Γι’ αυτό μεγάλης σημασίας.
Που ’χα την τύχη.
Στη γονιδιακή μου αλυσίδα.
Να είναι.
Η προγιαγιά μου.
Κι όπως κοιτάζαν’.
Όλοι.
Μ’ αγωνία.
Κόβει βασιλικό.
Από περβάζι.
Που μοσχοβόλαγε.
Η ομορφιά του.
Και στο σημάδι.
Το κακό.
Με ευγένεια.
Τον πετάει.
Και δίχως να κομπιάσει.
Σε όλους μας φωνάζει.
Απάνω απ’ το στραπάτσο.:

Ακόμη μία υψηλή καλλιτεχνία.
Από δημόσιο εργολάβο.
Ακόμη κι ο Χριστός.
Που ανέβηκε το Γολγοθά του.
Με τη σπρωξιά του όχλου.
Και τα μαστίγια της φρουράς του
Σκοντάφτει πεθαμένος.
Και σε τεσσάρων ώμων.
Ξαπλωμένος.
Σε δρόμο.
Που φτιάξε.
Το κράτος.
Σαν συνοικίας του Λιβάνου.
Από τις βόμβες και τις μάχες.
Κι όλοι γελάσανε.
Ακόμη κι οι παπάδες.
Και ο Επιτάφιος.
Του Χριστού.
Δεν ήταν πια δικός μας.
Και τον συνέχισε από ’κεί.
Ο Κύριός μας.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
38. Εκτέλεση μαφίας:

Ως τώρα.
Τη γλιτώνω.
Με προπετάσματα καπνού.
Αλλιώς. Με καθαρίζω.
Ψυχρά.
Σαν τη Μαφία.
Πάνω.
Στο πτώμα μου.
Την τσάκιση διορθώνω.
Του παλτού.
Κι αποχωρώ.
Σαν να περιπλανιόμουν.
Με ησυχία.

Ως τώρα.
Τη γλιτώνω.
Με προπετάσματα καπνού.
Στέλνω για ύπνο.
Δόντια.
Νύχια.
Που με ξεσκίζουν.
Σαν η γη..
Βρεθεί.
Στη φυσική της
τη σκηνή.
Τη νύχτα.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
39. Μάταιη γιατρού ακρόαση:

Σπουδαίο
ταλέντο.

Την κακή.
Την φύση.
Των ανθρώπων.
Τους τη γεννάω.
Με την ακρίβεια μετρονόμων.

Γι’ αυτό
μη με περάσεις.
Από ακρόαση.
Όποιον κι αν γνώρισα.
Τον έστειλα.
Στην Κόλαση.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
40. Παρόν:

Αν η ψυχή.
Στα σωθικά.
Θα ησύχαζε.
Και λίγο.
Όμως, Αυτή.
Στο νου. \
Σκέτο μαρτύριο.
Στην κατοικία.
Της φυσικής μας.
Κβαντικής. Μηχανής.
Που δεν κάνει σιωπή.
Και στον ύπνο ακόμη.
Αυτή θορυβεί.
Υπό νευρώνες και κύτταρα.
Σε τούνελ χιλιόμετρα.

Ίσως γι’ αυτό.
Να τα αγαπάμε.
Να τα διασχίζουμε.
Στην εξωτερική ζωή.
Ως οδηγοί. Κι ως επιβάτες.
Πήχτρα στα χρώματα.
Με στυλοβάτες.
Το αίμα.
Που τρέχει σε φώτα.
Πελώρια φυσικής.
Μα και τεχνητής χημείας.
(Διαδεδομένης στους ανθρώπους.
Της σύγχρονης ζωής.
Όπου.
Οι αΐσκιωτοι.
Πολλοί.
Χωρίς ορίζοντα.
Ήλιο. Χώμα. Νερό.
Και Γη.
Και Γι’ αυτό.
Υπό φαρμακευτική αγωγή).
Κι ο εγκέφαλος.
Το σκέπασμά της.
Και ο καλύτερος.
Του κόσμου.
Αλχημιστής.
Με Γκάμα.
Από οίστρους.
Μουσόληπτους.
Ως φονικούς.
Αν στους προμετωπιαίους λοβούς.
Ελάττωμα.
Ή πληγή.
Αν σκοτεινιάσει.
Η πλευρά.
Η θνητή.
Αληθινά.
Το ζώο μας.
Τρώει. Σάρκες.
Αν είναι Ελεύθερο.
Σε αυτά τα όρια.
Ο άνθρωπος.
Βεβαιωμένα.
Αρπακτικό.
Τα μάτια του.
Στις άκρες.
Του κεφαλιού.
Δυο κόγχες.
Αν και στις πρωτόγονες κοινωνίες.
Όπως μαρτυρούν.
Οι οικισμοί του.
Πλάσμα ειρηνικό.
Και. Χωρίς τείχη.
Τι άλλαξε. Αργότερα.
Ο Χαλκός.
Στην φύση.
Την ανθρώπινη;
Το εμπόριο;
Που επιλέχτηκε.
Ως μέσο συναλλαγής στον κόσμο;
Το συναίσθημα του αρχηγέτη;
Και Της δύναμης.
Του πλούτου;
Που τον αδικαιολόγητο φόβο.
Του θανάτου.
Δήθεν
Καταλύει.
Όταν στο Χάος.
Είσαι
Ούτε. Κόκκος.
Λίγης
άμμου.

(1.Αφού γεννήθηκες.
Δεν θα έρθει.
Κι η στιγμή.
Της αναχώρησης.
Από την έμβια ζωή;.
Προσπάθησε να θυμηθείς τη γέννα σου.
Για να σκεφτείς.
Το θάνατο.
Ως τη μεγάλη Επιστροφή.
Στον κόσμο.
Των αστεριών.
Και της σιωπής ).
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
41. Αυτόπτες μάρτυρες

Γραφίδα της πραγματικότητας.
Η μνήμη.
Ξεχωριστής γραφής.
Για τον καθένα.
Ακόμη.
Και στα κοινά.
Τα βιωμένα.
Απόδειξη οι αυτόπτες μάρτυρες.
Όπως την πραγματικότητα.
Την ξετυλίγουν.
Οι τρεις αισθήσεις.
Αυτές για τον καθένα.
Οι αποδείξεις.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
42. Οι πιο περιζήτητες μάρκες στα λούνα παρκ του μέλλοντος:

Ο εγκέφαλος.
Εργαλείο.
Σπάνιας φαντασίας.
Ικανός.
Στα λούνα παρκ.
Του μέλλοντος.
Των διαστημικών.
Αποικιών.
Να ονειρευτεί.
Τις Μαύρες Τρύπες.
Ως τις πιο. Περιζήτητες.
Μάρκες.
Από τους επισκέπτες.
Κι ας ξέρουν. Πως αν κάνουν.
Αυτό το ταξίδι. Μπορεί καν.
Να μην ξεκινήσουν.

Ο εγκέφαλος.
Σαν ξεψυχά.
Σβήνει στο τούνελ.
Των νευρώνων του.
Τα φώτα.
Με μια μεγάλη λάμψη.
Στο τέρμα.
Από την προσπάθεια.
Να φέρει τη δύση.
Σε έναν οργανισμό.
Που έχει ζήσει.
Ίδια η λάμψη.
Με αυτήν.
Που αντίκρισες.
Όταν σε βγάλανε.
Πριν τη συσκότιση.
Από τη μήτρα.
(Μία φορά. Γεννιέσαι. Και πεθαίνεις.
Κι αν είχες πνεύμα και ήθος.
Συναισθημάτων.
Η μόνη δεύτερη ζωή. Ή τρίτη.
Που θα ζήσεις.
Θα είναι να σε θυμούνται.
Οι ζωντανοί.
Μην περιμένεις. Το θάνατο. Λοιπόν να ξεψυχήσεις).

Κοινή ιστορία του τούνελ.
Το φως Στο τέλος.
Απ’ όσους ξύπνησαν.
Σε κώμα.
Απ’ όσους. Έφτασαν.
Στην πόρτα.
Και δεν τους δέχτηκε.
Το Χάος.
Άξιοι.
Φυσικοί. Οργανισμοί.
Που δεν συνήλθαν.
Από θαύμα.
Όσα τα μειονεκτήματα.
Ενός οργανισμού.
Τόσα τα πλεονεκτήματα.
Που τα ανασύρουμε.
Άγνωστα.
Από γερά γονίδια.
Μη μας ξαφνιάζουν.
Της αυτοσυντήρησης.
Οι τεχνικές.
Που συνεπικουρούμενες.
Της επιστήμης.
Της ιατρικής.
Αν η φθορά του οργανισμού.
Είναι αναστρέψιμη.
Γυρίζουν πίσω.
Πολλές ψυχές.
Είναι.
Της βιολογίας μας.
Ασπίδες.
Φυλών της Ερήμου.
Που μάχονταν.
Ανέμους.
Σαν να ’ταν.
Λόγω δέους.
Αυτοκράτορες.
Στρατού γενναίου.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

43. Εξομολογητήριο:

Ως βαρδιανός.
Τη νύχτα.
Οι φίλοι μου.
Ή καμένοι βενζινάδες.
Ή σε «Μαγαζιά της Περσεφόνης».
Μπάρμεν.
Ή νοσοκόμοι στα εξωτερικά.
Ιατρεία.
Που τίμησα δεόντως.
Ως ιδιοσυγκρασία.

Κι απ’ όλους.
Αυτόν.
Που δεν ξεχνάω.
Τον νοσοκόμο.
Που ξεγέννησε Ρομά.
Σε ασθενοφόρο.
Και δέκα χρόνια μετά.
Το καμάρι του ιδρώτα του.
Ενα αυτοκίνητο.
Ξεχρεωμένο.
Του το σπάσε οργισμένος.
Στα φανάρια.
Και τον εξάφρισε.
Κι αυτός κι ο κολλητός του.

Και δεν ξαναμιλήσαμε σαν του ’πα.
Πως αν τον κόπο μας.
Τον κάνουμε.
Φιγούρα.
Στου φθόνου.
Το μάτι.
Που σπάει.
Και πέτρα.
Θα σπάσουμε τα μούτρα.

Ενώ και η κοινωνία.
Όπως δομήθηκε.
Από την ανθρώπινη ιστορία.
Παράγει ως προϊόν.
Τον εγκληματία.

Μια ολόκληρη οικονομία.
Του άκοπου κέρδους.
Να κερδίζει.
Αντί, λοιπόν, να μελετάμε.
Έναν τέτοιο εγκέφαλο.
Που όπως πίνει νερό.
Κλέβει.
Καταστρέφει.
Και Φονεύει.
Ή να επανενταχθεί.
Με Παιδεία.
Και εθελοντική εργασία.
Μαθαίνοντάς του ένα βίο.
Που. Να μην προκαλεί.
Ως διασημότητα.
Τα θύματα.
Στην ηλεκτρική καρέκλα.
Τον στέλνουμε.
Ή στις φυλακές.
Με Ισόβια.

Περιμένοντας να πεθάνει εκεί.
Από τις αρρώστιες.
Της κλεισούρας.
Ή σε μια συμπλοκή.
Στης φυλακής την κοινωνία.

Κι αν μικρο-παραβάτες.
Επειδή στοιβαγμένοι
με τις βαριές ποινές
και τα πρεζόνια.
Τους αποφυλακίζουμε φονιάδες.
Κι εμπόρους ναρκωτικών.
Με τ’ αφεντικά πίσω απ’ τα σίδερα.
Να δίνουν οδηγίες
με την οδοντογλυφίδα στα δόντια.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
44. Πυρκαγιές στη Μητρόπολη:

Μέρες.
Με τη μυρωδιά της τέφρας.
Με την αρχαία της σημασία.
Εκ της καύσεως του νεκρού .
Η στάχτη η εναπομένουσα..
Και όλοι γύρω μου.
Με αγριεμένο μάτι.
Χωρίς τα δάση.
Όπως σε πόλεμο.
Με αυτήν τη θλίψη.
Που δε σκοτώνει με διακρίσεις..
Τη θλίψη που αντίκρισα.
Στης Ιερουσαλήμ τα τείχη.
Που Εβραιόπουλα.
Και Παλαιστινιάκια
Κάνουν το σήμα.
Του κομμένου.
Πισώπλατα.
Λαιμού.
Αντί να παίζουν ως παιδάκια.
Πολλοί οι νεκροί.
Για χρόνους της ειρήνης.
Κι όχι μάχης.
Και τα πνευμόνια μας.
Της Φύσης.
Σαν καπνιστού.
Με κακοήθη..
Τουλάχιστον.
Η ίδια η τραγωδία.
Εξανάγκασε την κρατικοδίαιτη Πολιτεία.
Υπό μεσίστια σημαία.
Και πένθιμη αργία.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
45. Ζαχαρίας:

Πριν τον βρουν καθισμένο νεκρό.
Έξω από το δημόσιο γιατρό.
Είχε χαρίσει ελευθερία.
Σε όλα τα πουλιά.
Που συντηρούσε χρόνια.
Με μανία.

Κι ήταν πολλά.
Κι οι γείτονες σωστά.
Ως οιωνό.
Το είδανε.
Και στείλανε.
Στους συγγενείς.
Παιδιά.
Της γειτονιάς.
Να ειδοποιήσουν:
«Το σκάσαν’ τα πουλιά. Του Ζαχαρία».

Κι όταν αργότερα.
Ό,τι συνέβη.
Το σκεφτόμουν.
Κατάλαβα πως γράφτηκε.
Προγόνων μου.
Πολλή μυθολογία.

Πριν - στη χριστιανική εκπέσουν—
Εκκλησία.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
46. Ομιλία μιας καταιγίδας:

Τον ακούω.
Ως ομιλία.
Της καταιγίδας.
Την Αποκάλυψη του Ιωάννη.
Την έχω διαβάσει.
Ως ποίηση.
Και όχι ως μελλοντολογική αφύπνιση.
Και το ίδιο το νησί.
Με βοήθησε σε αυτό.
Που διετέλεσε αιώνες ως τόπο εξορίας
κι ως τόπος καθισμάτων αναχωρητών.
Κι αυτό στην έλικά του.
Δεν σβήνεται κι αιώνες.
Ακόμη. Να περάσουν.
Στη μνήμη τη βαθιά του.
Μιας φύσης που τη νύχτα.
Τοπία της Σελήνης.
Εκεί που καταλαβαίνεις.
Πως η Αποκάλυψη
ήτανε
ενός εξόριστου το ποίημα.
Και πως στο Σύμπαν.
Ταξιδεύεις σε έναν πλανήτη.
Που γυρίζει.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
47. Πηγή ανεύρεσης κουράγιου:

Ως καταθλιπτικός.
Έχω λουλούδια.
Και επτά ζωντανά.
Τα πέντε με φτερά.
Το νερό στα λουλούδια.
Και η φροντίδα μου.
Γι’ αυτά.
Η Χορήγηση Τροφής.
Το καθάρισμα των κλουβιών.
Και η βόλτα με το λευκό μου ξωτικό.
Στη χώρα των σκυλιών.
Εκ της ψυχής και εκ γενετής.
Μια ένδειξή μου.
Πως αγαπώ ακόμη. Τη ζωή.
Αν σταματήσω.
να ενδιαφέρομαι.
Γι’ αυτά. Θα έχω πεθάνει.
Κι ως ψυχή.
Και απλώς.
Θα περιφέρομαι ως κορμί.
Και θα ’ναι πια για μένα.
Τα πράγματα.
Εξόχως σοβαρά.
Όπως τα λένε.
Κι οι γιατροί.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
48. Ηχολήπτης κακίας:

Όσους
και όσες.
Τροχίζανε
τη γλώσσα τους.
Τόσο πολύ.
Που αν ήταν μαχαίρι.
Θα άστραφτε πριν βγει.
Για το αγοροκόριτσο
σουλούπι μου.
Και τα σχισμένα γόνατα.
Την ομιλία μου.
Με τα τουρκάκια.
Και τους Ρομά.
Τα εξωσχολικά βιβλία.
Που λέγανε.
Πως με κατοικούσανε.
Κι απ’ τα φαντάσματα
Δεν μου ’μένε γωνιά.
Για προσευχή.
Και για ιερά διαβάσματα.

Τους εκδικήθηκα.
Με αδερφό εξ αγχιστείας.
Που πειρατής.
Σε κύματα.
Μεσαία
. Άριστος γνώστης μηχανημάτων.
Ήχου και τεχνολογίας. Που με αυγοθήκες.
Και με περισσεύματα. Πικάπ, είχε καιρό.
Τον πιο διάσημο. Σταθμό.
Που για να σβήσει .
Συνετέλεσα εγώ.
Κι η εκδίκησή μας ως εξής:
Θα παίζαμε τρόμου ταινία.
Από ηχεία.
Που θα τα στήναμε.
Με τρόπο.
Στην κουζίνα.
Και ως χαλί.
Την κακισμένη τη φωνή τους.
Και πράγματι τους κάναμε.
να τρέχουν. μες τη νύχτα.
και να τηλεφωνούν σε αστυνομία.
Κι εγώ με τον ηχολήπτη.
Της κακίας.
Να τρίβουμε.
Τα χέρια.
Με μανία.
Την άλλη μέρα.
Όμως μπουκάρανε.
Οι μπάτσοι.
Στου πειρατή.
Το υπόγειο.
Και το σταθμό.
Τον ξεκοιλιάσανε.
Με το νόμο και με τα κλομπ.
Του σπάσανε.
Τους δίσκους.
Μπροστά στους έντρομους γονείς του.
Κι ενώ.
Του γέρου του.
Ο σταθμός.
Σαν πέτρα στο στομάχι.
Μπροστά στη σκόνη βινυλίου.
Τους ψέλλισε.
Με δάκρυ:
Παιδιά όχι κι έτσι.
Είναι κρίμα.
Και πήρε δίσκους.
Να κολλήσει.
Με ταινία.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
49. Βαλίτσα με φτερά:

Και τι δεν έλεγε.
Βαλίτσα με φτερά.
Τον έκρινε.
Ενα αίμα μου.
Που έσκαβε βαθιά.
Κι έξω δεν έπεφτε.

Με λίγα λόγια.
Πως ήτανε καπετάνιος.
Στο καράβι.
Ενώ ταξίδευε στ’ αμπάρι.

Κι όμως. Για δύο.
Από τα εβδομήντα.
Χρόνια της ζωής του.
Ως έγκλειστος. Ναζί. Κολαστηρίου.
Σαν Βόρειος απ’ το κρύο. Λέξη.
Ποτέ του για το Μπέλσεν.

Και το σημάδι του επιζήσαντα.
Που έφερε.
Στα καθημερινά.
Μόνον του ξέφευγε.

Όπως ποτέ του.
Ότι δεν έμπαινε
Σε φούρνο.
Παρόλο.
Που αγαπούσε.
Να ψωνίζει.
Ή που απαγόρευε τα τσόκαρα.
Στο σπίτι.
Που σου φοράγαν’.
Στους φρουρούς.
Να ξεχωρίζεις.

Κι ούτε ποτέ του. Αυτός.
Που πήγε να αγοράσει.
Μια προβλήτα.
Για να της στήσει.
Τουρισμού ξενοδοχεία.
Και γέλαγαν’ οι ντόπιοι.
Για ακόμη έναν.
Δον Κιχώτη.
Που όρμαγε.
Σε μύλους.
Φορώντας πανοπλία.

Είπε
Ότι έσωσε και δύο ακόμα.
Κι ο δεύτερος Εβραίος.
Που του ’στελνε
για χρόνια.
Της Ιερουσαλήμ.
Μια εικόνα.
Κι ο ταχυδρόμος.
Έκανε.
Σαν να φέρνε μπισκότα..
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

50-99

2008-02-08T11:40:00.000-08:00

50. Χωροταξία πνευμάτων:

Μ’
Αίμα μου.
Που πέταγες.
Μ’ αυτό.
Μα ήξερες.
Πως η προσγείωση.
Ή πτώση στο κενό.
Ή εκτός διαδρόμου.
Με ρόδα σπασμένη.
Και φτερό.

Περάσαμε απ’ έξω.
Απ’
εργοστάσιο.
Που χορό.
Είχα για χρόνια.

Με τοίχους
και καθρέφτη.
Ολόσωμο.
Γυαλιά και φώτα.

Που για πεδίο.
Της μάχης.
Ως εφέ.
Πριν πέσει βόμβα.

Φέρνουν τον τρόμο.
Και ουρλιαχτά.
Σε Ψυχές.
Μετόπισθεν.
Για χρόνια.

«Εδώ συχνάζεις;
Τι να πω;
Γι’ αυτό.
Βουλιάζεις. .
Στα φαντάσματα
Καπνεργοστάσιο
υπήρξε φοβερό.
Που ’χε για εργάτες του.
Από παιδιά μόλις χρονών.
Μέχρι γερόντια.

Κι όλοι πεθαίναν’
απ’ αίμα φθισικό.
Αφού τους βάζαν΄'
να δουλεύουν.
Τον καπνό.
Και υπό βροχή.
Με τις ομπρέλες.

Κι ήτανε θέαμα θλιβερό.
Άμα μπορούσες.
Και τους έβλεπες.

Σκιές.
Υπό τις λάμπες.
Της Θυέλλης.
Σκυμμένες.
Ως τα πόδια.

Κι αν είχε αέρα.
Το βήχα.
Καθαρά.
Τον άκουγαν.
Στα βόρεια.

Και κάποιος.
Έγραψε γι’ αυτό.
Και την εικόνα.
Αποτύπωσε.
Σε σκίτσο.

Και το υπουργείο Υγιεινής.
Έκανε έλεγχο.
Μα απ’ αυτόν.
Που για του Τύπου.
Ενα δίστηλο.

Γι’ αυτό γυρίζεις.
Σαν να ήσουνα.
Στο Μέτωπο.
Το Δυτικό.
Και τραυματίας.
Που το κρεβάτι του.
Ούτε μια ίντσα.
Απ’ τον διπλανό.
Όταν ακόμη του ενός μέτρου.
Την απόσταση.
Δεν την επέβαλε
η ιατρική νομοθεσία.

Γιατί το ακίνητο ανήκει στα παιδιά του.
Κι εσύ πλουτίζεις
-( αφού τη χωροταξία των πνευμάτων. δεν γνωρίζεις.
κι ο χάρτης πίσω από την έδρα.
είναι για σένα στα καρφιά του-)
Τις ίδιες λέρες.

Σε μια επανάσταση.
Που σκότωσαν. Δευτέρες.

Κι εγώ της ανταπάντησα:
Υπάρχουν και χειρότερα.
Στην πόλη Οσιετσιμ.
Της Πολωνίας.
Αποφάσισαν μετ’ ομοφωνίας.
Να μετατρέψουν.
Σε κέντρο διασκέδασης
ου Άουσβιτς κτίσμα..

Και η διαφήμησή του.
Για τη φριχτή τη χρήση του.
Θα λέει.

Κι ο ανθρώπινος.
Ο λύκος μας.
Θα τρέξει να χορέψει.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
51. Μνήμη:

Η μια στην προσφυγιά.
Πλήρη αφωνία.
Η άλλη λεπτομέρειες.
Της φωτιάς.
Που ’χει η οργή.
Της φανατίλας.
Ακόμη.
Και το γδούπο.
Κομμένου κεφαλιού.
Από του Τσέτη.
Τη λεπίδα.
Και των Συμμάχων τα καυτά νερά.
Μη σκαρφαλώσουνε.
Στα πλοία.
Σε ένα από τα μεγαλύτερα πουλήματα.
Και βίαιης μετακίνησης πληθυσμών.
Της Ιστορίας.
Και τα σφυρίγματα.
Απ’ του Ελλαδίτη.
Τα μαστίγια.
Σαν κουβαλούσε ως παιδάκι.
Πέτρα και κάρβουνο.
Εργάτρια στα λιμάνια.
Και γύρω μένος.
Για την τουρκόσπορη ορφάνια.
Η μια το στόμα της ραμμένο.
Κι η άλλη.
Των χαρακτήρων.
Τίποτε κρυμμένο.
Κι έτσι.
Μ’ αυτήν.
Ένιωσα λίγα.
Απ’ τα υλικά.
Της προσφυγιάς.
Στα μητρικά.
Γονίδια.
Ενώ.
Την άλλη.
Με σεβασμό.
Την Πείραζα.
Ότι ερευνητές και συγγραφείς.
Μαζί της θα ’ψαχναν δουλειά
. Με αγγελία.
Κανείς Δεν θα έγραφε σελίδα.
Και στης ψυχής. Θα καταφεύγαν’.
Την ιατρική βιβλιογραφία.
Με μια Μανία.
Που θα ’χαν συλλογή.
Από παραπομπές.
Μετατραυματικού σοκ.
Και αμνησίας.
Μ’ αυτά τα έγχρωμα χαρτάκια.
Που σημειώνουμε.
Τα Ψώνια.
Και τις υποχρεώσεις.
Της βδομάδας.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
52. Ιατρών παρηγοριά στον καταδικασμένο:

Όταν οι γιατροί.
Σηκώνουν ώμους.
Στα μαντάτα.
Κι ανακατεύουν στις δουλειές τους.
Το Θεό και τα Ουράνια.
Παρηγοριά στον καταδικασμένο.
Κι όχι στον άρρωστο.
Όπως το συρρικνώνει.
Η λαϊκή σοφία.

Ως ο Θεός στα χειρουργεία.
Ξέρουν καλύτερα από μένα.
Στα βουλκανιζατέρ.
Με τα φορεία.
Πως δεν υπάρχει ούτε Θεός.
Ούτε ουράνια.
Εκτός αν το επιτρέπει.
Ο νους.
Που στέκει απέναντί τους.
Χωρίς αμφιβολία.

Κι από γονιδιακή κληροδοσία.

Απλώς.
Μια σεβαστή.
Ανθρώπινη κλίση.
Μια ανάγκη.
Της θνητής μας.
Φύσης.
Που Σύμφωνα.
Με τα ευρήματα.
Της επιστήμης.
Σε ένα από τα τριάντα δύο χιλιάδες γονίδια.
Στα οποία υπάρχουμε.
Με την ονομασία VMAT2.
Γράφεται.
Και στον εγκέφαλό μας κατασκευάζεται.
Και που κακώς μπερδεύεται.
Σε χώρους ιατρικής.
Και σε ζωής.
Οργανισμούς αβύσσους.
Που δεν διαβάζονται με το Θεό.
Αλλά με τη βιολογική. Μορφή τους.

Αποδεικνύοντας.
Πως η σκέψη.
Τα συναισθήματα κι η μνήμη.
Είναι αποτέλεσμα χημικών αντιδράσεων.
Που λαμβάνουν χώρα.
Στον κλειστό χώρο.
Του εγκεφάλου.
Και του ανθρώπου το μυαλό.
Το μεγαλύτερο χημείο.

Ακόμη.
Κι ο Θεός.
Δικό του στοιχείο.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
53. Μαφίας ευαισθησίες:

Στο Σιδηρούν Παραπέτασμα.
Αφότου έπεσε.
Νονός.
Που προωθεί γυναίκες.
Σαν κρέας χοιρινό.
Και κάθε βράδυ.
Τον επισκέπτεται η Τάξη.
Να παίρνει το μερίδιο.
Ώστε ανενόχλητος.
Να κάνει το χασάπη.

Σε μια ταραχή.
Που πήρα τα πουλιά μου.
Κι εμένα.
Απ’ ένα σπίτι.
Που το ΄χα το φτιάξει.
Ως παιδί.
Με κουβαδάκι.
Μου ’δωσε χέρι βοηθείας.
Για Να φορτώσω.
Τα κλουβιά.
Στο μηχανάκι.
Και συμβουλή.
Μη μου πεθάνουνε.
Απ’ αέρα κι από γκάζι .

Και μέχρι να μπορώ.
Να ξεκινήσω.
Με παρακάλαγε.
Μ’ όσα λεφτά.
Να του πουλήσω.
Την Ιζαμπέλα.
Που ’χω χρόνια.
Κι όλη τη μέρα.
Αναρωτιόμουν.
Πως είχε.
Για πουλιά.
Ευαισθησίες.
Κι όχι για τους ανθρώπους.
Που ζουν τ’ απάτριδα.
Τις τραγωδίες.
Ώσπου τον είδα.
Νεότερο.
Να του λασκάρει. Βίδα.
Η κοινωνία.
Κερδίζοντας τη θέση του.
Στου κακού.
Την οδό.
Της ευκολίας.
Και με πετούμενα.
Και ζωντανά.
Να αποφασίζει.
Πως θα ’χει πια συνομιλία.
Και το στριγκό τον ήχο.
Μες στο μυαλό.
Απ’ τα κατσαβίδια
. Να τον σκεπάζει.
Με κελαηδήματα.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
54. Δημόσιες σχέσεις:

Στην παιδική ηλικία.
Αρκεί να σκάψεις.
Λαγούμι.
Στην ακτή.
Και στην παρέα.
Θα χωθείς.

Στην παιδική ηλικία.
Αρκεί να δώσεις.
Μπάλα.
Κι έχεις ομάδα.

Έχουν σκληρότητα
μεγάλη τα παιδιά.
Αλλά δεν συνδυάζεται.
Με της κοινωνικής ισορροπίας μας
τις υποκρισίες.

Από της σκληρότητας.
Τον τρόπο.
Μπορείς να αντέξεις.
Αλλά το σφάξιμο.
Με το χαμόγελο.
Των δημοσίων σχέσεων.
Σε τρελαίνει.

Λέτε γι’ αυτό να αυτοκτονούν.
Συχνά.
Διοικητικά στελέχη;
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
55. Άνθρωποι σε ξέρα:

Στον περίβολο.
Της Εκκλησίας.
Που κλαίω.
Γιατί έρωτας.
Μου άναψε.
Κερί.
Ήρθε.
Άλλος ένας.
Ίσκιος.
Να βγάλει.
τη. Βροχή.

Κι έτσι όπως πέσαμε.
Ο ένας με το άλλον.
Τόσο νερό στεγνώνει.
Στη στιγμή.
Και μια αμηχανία.
Λες και είμαστε.
Σκαστοί.
Από φυλακή.
¨

Η ξαφνιασμένοι.
Που στην ίδια ξέρα.
Κι οι δυο.
Είχαμε πιαστεί.

Και φύγαμε στα βιαστικά.
Προς άλλες κατευθύνσεις.
Και νιώθω γι’ αυτόν τον άγνωστο.
Τον ίσκιο. Ευγνωμοσύνη.

Πρώτον. Που φεύγοντας.
Μου χάρισε μια εικόνα.
Σπάνια. Ανθρώπου της Μητρόπολης.
Να κόβει δυο λουλούδια.
Από ντροπή.
Που έπεσε με δάκρυα.
Σε ξένο.
Μες τη νύχτα.
Ενώ εγώ στο μηχανάκι.
Προσποιήθηκα.
Πως κοίταζα.
Αν είχα άλλη βενζίνα.

Και δεύτερον:
Που έτσι. Γαλήνεψα.
Αλλιώς βαθύ πρωί.
Θα με ξυπνούσε.
Του πάρκου.
Η κανονική ζωή.
Με μάτια κόκκινα.
Από την αλμύρα.
Και μελανό απ’ τη θάλασσα.
Που μπορώ να τρέχω.
Ως ανθρώπινο είδος.
Σαν κλαίω.

Και θα κουνάγαν’ τα κεφάλια.
Σαν δάσκαλοι κακοί.
Από την έδρα.
Γιατί οι καλοί.
Στο ύψος των ματιών.
Του μαθητή.
«Γι’ άλλο ένα νιάτο
στα δίχτυα των ναρκωτικών».
(Η μεγαλύτερη. Που μπορείς.
Να Ξεστομίσεις. Ανοησία.
Του σύγχρονου. Ανθρώπινου πολιτισμού.
Είναι τα δίχτυα) –

Και θα ’πρεπε και πάλι.
Να το σκάσω.
Πριν έρθει ασθενοφόρο.
Και δίνοντας στοιχεία.
Τους λέω πάλι τα ίδια.
Του έρωτα είμαι πιόνι.
Δεν είμαι εγώ πρεζόνι.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
56. Μάχες της ειρήνης:

Είμαι στρατιώτης.
Στην πρώτη γραμμή.
Στις μάχες της ειρήνης.

Ακόμη και το Στάλινγκραντ.
Αγρός με το τριφύλλι.
Εδώ.
Σφαγιά.
Πριν το λεπίδι.

Και ζήλια οι στρατάρχες.
Για τις ασκήσεις.
Που δεν ξεμένουν.
Επί χάρτου.
Αλλά.
Εφαρμόζονται
στο δρόμο.
Έως θανάτου.

Η διαφορά μας.
Πως στο στρατό τους.
Κανείς.
Δεν θα καταταγεί.
Εκτός απ’ την περίπτωση.
Του αμύνεσθαι.
Σε εισβολέα κατακτητή.

Βλέπετε: Η επιλογή.
Των υπερδυνάμεων.
Της Ιστορίας.
Ακόμη και της δικής μου
στ’ αρχαία χρόνια
πατρίδας.

Να πολεμούν.
Για να κυβερνούν.
Περισσότερους.
Ανθρώπους.
Και να κυκλοφορεί.
Το χρήμα.
Το δικό τους.
. Και να αποκτήσουν.
Ιδιοκτησίες.
Στην οικουμένη.
Που ως εμπορικό.
Βασίλειό τους.
Θα εργάζεται.
Για το σκοπό τους.

Και να ακούς σκυλιά.
Αλλά να μην έρχονται.
Ποτέ.
Από το όπλο στον κρόταφό τους

Ακόμη αίνιγμα.
Για νου.
Ονειροπόλου.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
57. Αποστακτήριο τσίπουρου στη φυλακή:

Οι κυβερνήσεις-
Κράτη.
Δεν διαθέτουνε.
Κονδύλια.
Για τη Δικαιοσύνη.
Την Υγεία.
Την Παιδεία.
Τον Πολιτισμό.
Και τους εργάτες τους.
Απ’ τον κεραμοποιό.
Μέχρι τους ποιητές.
Που των πραγματικών.
Το πρόσωπο.
.Ο κόσμος.
Δεν γνωρίζει.

Τα πιο πολλά.
Στους Τσιμεντάδες.
Και το υπουργείο Αμύνης.

Και το Δημοσίας Τάξεως.
Που την Τάξη επαναφέρει.
Αποκλειστικά.
Σε άτσαλα στόματα.
Στους εραστές.
Που τρών’ τα σωθικά τους.
Και στους απάτριδες.
Που με τους νόμους μας.
Δεν θα μπορέσουνε.
Ποτέ. Να κάνουν τα χαρτιά τους.

Ώστε Να συντηρείται.
Το ξέπλυμα χρήματος .
Από το κουβάλημα κορμιών.
Στις μεθορίους,
Οι συνορίτες.
Να πλουτίζουν.
Και κάποιοι να ταξιδεύουν.
Τα λευκά ναρκωτικά τους.

Κι ο κύκλος του εγκλήματος.
Με χάρη να γεμίζει.

Τελευταία.
Την πλήρωσε.
Στη σούμα.
Ο Σωφρονισμός.
Και ο φούρνος τους κλειστός.
Που κάναν’.
Τα κουμάσια μας.
Ψωμί.

Και το διέθεταν.
Σε ιδρύματα.
Κι, έστω.
Κι αν κάποιοι.
Δούλευαν σε αυτό.
Με τα γλειψίματα.
Να νιώθουν κάπου χρήσιμοι.
Το ένιωθαν.

Και κάποιοι μυστικά.
Συνεννοηθήκανε.
Να κάνουν αποστακτήριο.
Για τσίπουρο.
Στ’ ελάχιστο κελί.
Μην τρελαθούνε ακίνητοι.
Κι είπανε:
«Εμείς.
Που δεν έχουμε ποτέ.
Επισκεπτήριο.
Ας μπουρλοτιάσει.
Απ’ τη στενοτοπιά.
Το αποστακτήριο.
Ας γίνουμε λαμπάδα.
Απλώς
Θα πούνε.
Τα Άθλια ρεμάλια.
Που τα ’χα. Ως Κοινωνία
Τιμωρία..
Από το τσίπουρο Καήκανε.
Που φτιάξανε.
Μην τρελαθούν.
Απ’ την ακινησία.».
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
58. Περιγραφή της σπηλιάς μου:

Η σπηλιά μου
στο Σύγχρονο Κόσμο.
Σε κτίριο έξι πατωμάτων.
Παλιάς κατασκευής.
Γι’ αυτό.
Με ενοικιαστές.
Εργάτες.
Οξυγόνου.
Εξορισμένους. Γέροντες,
Σοφούς,
Απάτριδες.
Και ποιητές,
Που.
Δεν θα εκδοθούν.
Ποτέ.
Τους οποίους από το φωταγωγό.
Μόνο θα ακούσεις.

Εκεί που ’χει νερό.
Μιλούν.
Για να την πνίξει.
Τη μοναξιά τους.

Να μη γνωρίζει αντήχηση.
Στην τοίχινη σπηλιά τους.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
59. Κλείστε τις πόρτες στα αγριοκάτσικα:

Οι λιμουζίνες μου.
Πολλές.
Και με ταξίμετρο.
Άλλες καινούριες.
Και άλλες.
Καμινέτα.
Όπως αυτή με οδηγό.
Κεκαρμένος εν χρω.
Με δερματοστιξία. Φύλλα.
Που πέφτουν από δέντρα.
Ζωγράφου παιδιού.
Δημοτικού. Και η μουσική.
Απ’ το ράδιο.
Η βροχή.
Που πέφτει απάνω σε παρμπρίζ.
(Ποια κεραμίδια; Τώρα η βροχή. Πέφτει Σε αμάξια και Σκουπίδια).
Η άλλη μ’ οδηγό. Εργάτη.
Στη Μέση Ανατολή.
Που απ’ τη δουλειά του.
Στο μαύρο το ζουμί.
Αγόρασε ταξί.
Και γύρναγε ως σκαρί.
Κι η τρίτη ο αδερφός.
Ενός. Που ’χε της Περσεφόνης.
Μαγαζί.
Και τον σκοτώσανε.
Με σφαίρες.
Αγριογούρουνου.
Για να ’ναι αγύριστη.
Η ψυχή. Και μαζί τους: Φώναζα:
«Κλείστε τις πόρτες».
Όπως προστάζουν. Οι βοσκοί. Στα ελληνικά νησιά.
«Να μην αμοληθούν. Τ’ αγριοκάτσικα».
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
60. Μέλλον:

Όταν θα ξαναγεννηθείς.
Ως παιδί πραγματικής επαφής.
Από γονείς.
Χορευτές.
Σε Σάλες Πραγματικής Επαφής.
Της Εναέριας Ζωής.
Που Λόγω ανυπακοής στους νόμους.
Περί γεννητικότητας.
Και δημιουργίας.
Εξορίστηκαν στη Μητρόπολη «Έκλειψη».
Στη Ζώνη Εργατών Οξυγόνου.
Θα παίζουν στις κάμερες.
Οι κρατικές ανακοινώσεις.
«Μείνετε στη Σελήνη.
Η Γη.
Είναι της ήττας.
Ο πλανήτης».

Και στην «Έκλειψη».
Η ανθρώπινη ζωή.
Ψηφιακή.
Χωρίς ορχήστρες.
Θέατρα.
Μουσικά όργανα.
Και βιβλία.
Ή όργανα ζωγραφικής.
Ούτε επαφή.
Με τη φύση.
Του Παλιού Κόσμου.
Επειδή θεωρείται.
Πως λύνουν.
Στην ανθρώπινη ψυχή.
Επιθυμίες.
Που ανεκπλήρωτες.
Χωρίς τη Γη.
Κι ευθύνονται.
Για δεκάδες αυτοχειρίες.
Κυρίως παιδιών.
Κι εφήβων.
Και η πορεία.
Της ανθρωπότητας.
Γίνεται γνωστή.
Μόνο μέσω.
Των σχολικών υπολογιστών.
Και των ειδικών μουσείων.
Όπου και.
Στη θέα της φύσης.
Του γενέθλιου πλανήτη.
Μέχρι και τον 21ο αιώνα.
Δακρύζουν όλοι.
Και μερικοί.
Αδυνατούνε να μιλήσουν.
Από το λυγμό.

Για της ατόφιας θάλασσας.
Νερό.
Για λίγη άμμο.
Και τον ήλιο.
Ή σε ενός δέντρου.
Κάποιον ίσκιο.
Σε έναν αγρό.
Μοναδικό.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
61. Μουσική από χάπια:

Οι άνθρωποι.
Απ’ άμμο.
Παίξαν’ μουσική.
Κλεισμένη.
Σε έναν κάκτο.
Που του γυρνάγαν’.
Τ’ αγκάθια.
Μέσα- έξω.
Κι όπως αυτή κυλούσε.
Γινότανε κρουστό.
Με ήχο κυμάτων.
Ή ψιθύρων.
Της παιδικής σου ηλικίας.
Ειρηνικών.
Από το διπλανό δωμάτιο.
Μετά.
Στην τεχνητή μας Φύση.
Βγάλαμε. Μουσικές
Από τσιγκάκια.
Μπίρας.
Ή από καπάκια.
Κάδων απορριμμάτων.
Και μπουκάλια.
Και τελευταία.
Από τα χάπια.
Αφού οι περισσότεροι.
Με της Χημείας.
Τη Συντήρηση.
Ανεχόμαστε.
Πως στη Μητρόπολης ο ορίζοντας.
Σε τοίχο.
Κι ο προσανατολισμός.
Γι’ αυτόν το λόγο.
Αδύνατος.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
62. Σπάραγμα:

Το δικό μου.
Λεωφορείο.
Πάντοτε σε διαδρομή.
Ποτέ η καρτέλα του.
Δεν γράφει
Αμαξοστάσιο.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
63. Μέλλον:

Πριν οι κοντραμπάντηδες.
Της παλιάς φύσης.
Ξεμπαρκάρουν.
Στις αποικίες.
Της ανθρωπότητας.
Στο χάος.
Παίζουν για μέρες.
Στα διαστημικά τους σκάφη.
Μπομπίνα
με βροχή.
Σε κεραμίδια.
Κι από τη λύπη τους.
Τα χάνουν.

Έχουν δεθεί με το φορτίο.
Που θα αγοράσουν.
Πλουσιόσπιτα.
Ως. Ντεκόρ.
Και επένδυση.
Για δείπνα.
Ελιές ολόκληρες.
Αιωνόβιες.
Και κερασιές.
Όστρακα
. Βότσαλα,
Κοράλλια.

Ακόμη με τα φύκια.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
64. Εσωτερικό νερό:

Πάει χαμένο το νερό.
Που ’χουμε μέσα μας.
Ως ζώα.
Εύκολα.
Φτύνουμε
Ή κλαίμε.
Κι Ελάχιστα.
Γελάμε.
Δαγκώνουμε τη γλώσσα.
Και χύνουμε ιδρώτα.

Αυτό που κάνανε.
Κι οι άτυχες ψυχές.
Στου Άουσβιτς.
Τα βαγόνια.

Είναι ο δρόμος μας.
Μακρύς.
Και το Κακό.
Η ισορροπία.
Της κοινωνίας.
Όπως τη θέλαμε.
Οι λευκοί.
Στην Ιστορία.

Πηγή.
Τεχνών κι Επαγγελμάτων.
Τάξεων.
Κι εύκολων.
Καιάδων.
Της αγοράς.
Που μας συνδέει.
Των επιχειρημάτων.
Για τα έθνη.

Μεγάλη έρημο.
Διασχίζουμε ως όντα.
Και το νερό αυτό.
Μπορεί.
Να μας γλιτώσει.

Άμα της γης.
Θα ’χει στεγνώσει.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
65. Η καλύτερή μου φίλη παιδί:

Η φίλη μου παιδί.
Την ξέρω από τα έξι της.
Δεν βλέπω το πουλί.
Κάνει βόλτα στο κλουβί.
Μια σκέψη της.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
66. Άνθρωπος γαβγισμένος:

Αν είσαι γαβγισμένος.
Απ’ αγέλη.
Της πείραξες τα μέρη.

Και τα σκυλιά της
Τριγυρνάνε άσκοπα.
Και σφάζονται.
Για λίγα μέτρα.

Στο άπειρο σύμπαν.
Και σε άλλα ανήκουστα.
Και με γυμνή ματιά.
Απλησίαστα.

Με αειφανείς αστέρες.
Και άφαντους.

Κι αυτό το κάνουν.
Γιατί ποτέ κανείς.
Δεν τους μίλησε.
Γι΄’ αυτά.
Και
Για τη θέση τους.
Στον κόσμο.
Υπό ουρανό .
Αλλά μονάχα υπό Θεό..
Που εποπτεύει
αυτός τη μοίρα τους.
Αν είσαι δε.
Ένα.
Μοναχό κακό.
Ή θάνατος.
Το βρίσκουν.
Ή αρρώστια.
Ή χαρακτήρας.
Στο νερό.
Και σαν πνιγμένο.
Σε αντικρίζουν.
Και σε ξεβγάζουν
με τα δόντια.
Στη στεριά.
Που τριγυρίζουν.
Η αγέλη.
Δεν σκαμπάζει.
Από ανθρώπων υψηλή.
Διπλωματία.
Τα γράμματα της αύρας.
Διαβάζει σιωπηρά.
Όπως και τ’ άλλα ζωντανά.
Που σ’ ικανότητες.
Και πολιτισμό.
Την ανθρωπότητα.
Κερδίζουν.
Με τόση διαφορά.
Που σε σαστίζει.
Σαν την Ατόφια.
Ομορφιά.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
67. Η εξ αίματος μνήμη:

Όταν η ξένη μνήμη.
Ζωντανή.
Σκληρά προσωπική.
Κυρίως σε συμβάντα.
Όπου υπήρχες.
Σ’ άλλες μορφές ζωής,
Αλλά ακόμη.
Δεν είχες γεννηθεί.
Από μια μάνα.

Όπως της Αλίκης μου.
Μια ιστορία της.
Πριν να γενεί.
Μια ακόμη
. Πρόσφυγας.
Της Γης.
Να πλατσουρίζει στο Βόσπορο.
Τα πόδια της. Παιδί.
Όταν η προγιαγιά μου.
Έστρωνε το τραπέζι.
Της οικογενείας της.
Στην άμμο της θαλάσσης.
Σαν να συμβόλιζε. Μ’ αυτό.
Το σκόρπισμα που θα ’ρθει.

Κι ένιωθα δίπλα της.
Κι εγώ.
Σε ένα διαμέρισμα.
Στενό.
Στα πόδια μου.
Νερό. Θαλάσσης.
Και το 'σπρωχνα.
Καιρό.
Στα βήματά μου.
Ή σε αποστάσεις.
Της νύχτας.
Όπου υπήρξα βαρδιανός.
Απ’ τα μικρά μου

Ή στης Ελσας μου.
Την ιστορία.
Για ένα αίμα μας τρελό.
Και θηλυκό.
Που ’λέγαν Θεία.
Που πριν κι αυτή.
Γενεί
μια. Ακόμη. Πρόσφυγας της γης.
Στο σπίτι της.
Μπουκάρισε ως εχθρός.
Αδέρφι της.
Που πίναν’.
Με αμανέδες του Ντοκτόρ.
Και τα λεφτά του κόπου της.
Πήγε να κλέψει.

Κι αυτή του λέει. Δακρυσμένη: «
Εκεί ’ναι, σκύλε. στην κασέλα!
Κάτω στον πάτο. Σαν κι εσένα».
Κι έτσι.
Όπως έσκυψε να ψάξει.
Κλείνει η τρελή μου.
Την κασέλα.

Κι αυτός στον πόνο να σφαδάζει.
Κι αυτή από πάνω του στο αίμα
«Όπου κι αν πας. Θα σε γνωρίσω.
Από το σημάδι σου στο σβέρκο».

Κι όπως την άκουγα.
Πονούσα.
Και για σημάδι στον καθρέφτη.
Όλο Ψαχνόμουν.
Και κοιτούσα.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
68. Δύο μικρά αγροτόσπιτα:

Κανείς.
Δεν κατάλαβε.
Στο Μπλοκ 11.
Γιατί ο συνταγματάρχης.
Διοικητής.
Του στρατοπέδου Άουσβιτς.
Ρούντολφ Ος .
Σκότωσε.
Με όπλο μικρού διαμετρήματος.
Έλληνα κρατούμενο.
Που κατείχε.
Κάρτα.
Με το έργο.
Τα δύο μικρά αγροτόσπιτα
του Βίνσεντ Βαν Γκονγκ.

Λέγεται.
Πως εξομολογήθηκε μετά.
Σε παραλήρημα.
Πονοκεφάλων.
Που τον βασάνιζαν επί μακρόν
(Η βιολογία του.
Μάλλον.
Αντιστεκόταν
στο τόσο ένστολο κακό.
Που έφερε).
Το μίσος.
Για τους Έλληνες.
Απ’ την ντροπή.
Που Αιώνες.
Πριν.
Η ποίηση τους.
Σκληρή.
Της Νέμεσης.
Στον υβριστή. Κατακτητή.
Και στα δεινά του πολέμου.

Πώς να δικαιολογηθεί.
Στις προειδοποιήσεις.
Του Αισχύλου.

Δεν είν’ εργάτης.
Σε έργα της ειρήνης.
Αλλά. Στρατιωτικός.
Καθοδηγητής ψυχών.
Για θάνατο απ’ αέριο.
Με στόχο.
Το ισχυρό κράτος.
Των Αρίων.

Μισούσε τους Έλληνες.
Κι αυτόν.
Τον κρατούμενο.
πολύ.
Που του 'δώσε.
Τα Δυο αγροτόσπιτα τα
ου Βίνσεντ Βαν Γκονγκ.
Για να του πει.
Πως
αντί της ζωής.
Με τη φαμίλια του.
Σε ένα τοπίο.
Σαν κι αυτό.
Και σε ένα τέτοιο σπιτικό.

Τα Δύο μικρά αγροτόσπιτα.
Που διοικεί .
Εξολοθρεύουν τους εχθρούς.
Του Τρίτου Ράιχ.
Με αέριο Ζαϊκλόν.
Από διαμορφωμένο φορτηγό.

Ας σημειωθεί.
Πως ο συνταγματάρχης Ρούντολφ Ος.
Συνελήφθη.
Για να παραπεμφθεί.
Σε δίκη.
Στη Νυρεμβέργη.
Σε κτήμα.
Όπου εργαζόταν.
Ως γεωργός.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
69. Αμερικανική πολιτική:

Η αμερικανική πολιτική.
Είναι.
Η ταχυδακτυλουργική σφαίρα.
Που σκότωσε τον Κένεντι.
Και στάθηκε.
Για λίγο.
Στον αέρα.
Ενώ στο ύψωμα.
Οι δολοφόνοι.
Τινάζαν’ τα μυαλά του.
Και η Τζάκι του τα μάζευε.
Σαν σκόνη.
Από τα μαλλιά του.

Η αμερικανική πολιτική είναι της «Ενρον».
Η οικονομική αυταπάτη.
Όπου οι υπάλληλοι.
Που φόραγαν γυαλιά.
Κάνανε εγχείρηση.
Με λέιζερ.
Ώστε να φαίνονται.
Ως Στελέχη.
Πιο δυναμικά.

Είν’ η εταιρεία της «Κόκα Κόλα».
Που στον Αδόλφο.
Το 1936.
Του ’φτιάχνε τη «Φάντα».
Ως ρόφημα Αρίων.
Μιας και θεωρούσε την «Κόκα Κόλα».
Ποτό των ηλιθίων.

Είναι ο Χούβερ.
Επικεφαλής του FBI.
Που απαγόρευσε.
Στον Τσάρλι Τσάπλιν.
Στις ΗΠΑ.
Να γυρίσει.
Γιατί με τον Δικτάτορά του.
Τους είχε προειδοποιήσει.
Για τον Αδόλφο.
Και τους ναζί του.

Που κυοφορήθηκαν.
Μες την ταπείνωση.
Των νικητών. Του Α΄ Παγκοσμίου.
Οι οποίοι δεν τήρησαν
Τα λόγια. Του Αισχύλου.
Πρέπει να δείχνουν σεβασμό.
Οι νικητές.
Αλλιώς η Νέμεση δική τους.
\

Η αμερικανική πολιτική. Είναι. Αυτή.

Που φτιάχνει.
Στους στρατιώτες. Του Ιράκ.
Για να σκοτώνουν.
Υπό μουσική.
Στη σπαρασσόμενη Βαγδάτη.
Ακουστικά.
Στα Κράνη.

Είν’ η βοήθεια.
Που απέστειλε.
Στη Νέα Ορλεάνη.
Όχι ανθρωπιστική.
Αλλά. Αμιγώς Στρατιωτική. \
Κι ανάγκασε πολίτες.
Να γράφουν σε χαρτόνια.
Με το νερό μέχρι το στόμα.
«Δεν θέλουμε βοήθεια.
Από τα Απάτσι.
Ζητούνται άνθρωποι».
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
70. Μέλλον:

Η κονσόλα «pein station».
Πρωτολανσαρίστηκε.
Τον 21ο αιώνα.
Στη Γερμανία.
Αλλά απαγορεύτηκε.
Ως επικίνδυνη.
Για την ψυχική υγεία.

Τον 23ο αιώνα.
Κάνει θραύση.
Μεταξύ των παιδιών.
Και νικητής.
Όποιος αντίπαλο.
Μέχρι θανάτου
. Βασανίζει.
Και το πιο αβάσταχτο.
Μαρτύριο.
Που σκίζει.
Το κάψιμο με λάμπα.
Γυμνή.
Που ανάβει ώρα.
Και την κρατάς
από τα καλώδια.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
71. Κουβέντα:

Όταν μπακάλικη ψυχή.
Την Ελσα μου.
Την έκανε σκουπίδι.
Για κάτι ρέστα.
Σε υπάλληλους και πελάτες.
Με τη ματιά καρφί και ηθοποιού ορθοφωνία.
Του ’πε. Αφήνοντας.
Ξοπίσω μια ησυχία.
Που δεν μετέφερε στο σπίτι.

Τοπίο ανέκαθεν.
Με το ’να δέντρο του Αντρέι.
Στη «Θυσία»:

Γριά να μάθω ότι πουλάς.
Ζωή κι αθανασία.
Ούτε η σκιά μου θα πατήσει.
Απ’ τη γωνία.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
72. Της νύχτας πουλί:

25 Απριλίου 1900.
Γέννηση του Joseph Pauli.
Πρίγκιπα της Φυσικής.
Και νύχτας πουλί.
Με πατέρα Χημείας.
Καθηγητή.
Με πατέρα του.
Που τον μετονομάζει.
Παιδί.
Από Joseph.
Σε Wolfgang Joseph Pauli.
Γιατί ως Εβραίος.
Δεν θα μπορούσε.
Να διδάξει
Φυσική.

Με άρθρο του 21 χρονών.
Αποσπά και του Αϊνστάιν.
Το θαυμασμό.
Ενώ από την περίοδο.
Που ανακαλύπτει.
Το νετρίνο.
Με άρρωστη ψυχή.
Και 1.000 ονείρων.
Σημειώσεις.
Στου ψυχολόγου.
Carl Gustave Jung.
Την ακοή.

Και γράφει
Σε μια του επιστολή:
Η επιστήμη του μέλλοντος.
Ούτε θα είναι "ψυχική".
ούτε "φυσική"
αλλά και τα δύο μαζί .

Το 1945 νικητής του Νόμπελ Φυσικής.
Όμως, σε άλλους
η δόξα.
Κι η τιμή.

Ο Pauli.
Για τη φήμη
της εργασίας του.
Δεν εργάστηκε στιγμή.

Κι Ο θάνατός του.
Το 1958.
Απ’ τους πολλούς.
Απαρατήρητος.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
73. Σκυλοπνίχτης:

Το κακό.
Διαδίδεται.
Ταχέως.
Σύξυλο βούλιαγμα
κι απώλεια.
Με όλους τους.
Εν αυτώ.
Έχω ως σκαρί.
Στο χρονικό.
Που λέγεται:
«Αύτανδρες απώλειες».

Και συνοδεύει τη ζωή μου.
Στα διαλυτήρια.
Όπου μου ξηλώνουν.
Το καράβι.
Κυρίως.
Γιατί προξένησα.
Κακό.
Και μάλιστα κακό.
Διαδιδόμενον. Ταχέως.
Αφού ταξίδευα.
Ενώ ήμουν σκυλοπνίχτης.

Κι έβρισκα.
Δούλους.
Να πλουτίζει.
Ο ιδιοκτήτης.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
74. Μέλλον:

Οι άνθρωποι.
Και τα παιδιά τους.
Που γεννιούνται.
Κατά τη διάρκεια των διαστημικών μεταφορών.
Καταβεβλημένοι από τη νάρκη.
Των κοσμικών ταξιδιών.
Σα Φτάνουν στις αποβάθρες των αποικιών.
Ως εργαζόμενοι.
Στη Διατήρηση Ζωής.

Και η επαφή τους με την Παλιά Γη.
Ρυθμίζεται από την Υπηρεσία Κατά της Πρόκλησης Συγκίνησης.
Γιατί σημειώνονται αυτοχειρίες.
Και με τη θέαση της θάλασσας.
Ή ενός λιβαδιού.
Ή μιας ακτής.
Ή μιας βροχής.
Όλα ελέγχονται.
Αυστηρά.
Ακόμη και η θέαση.
Του ουρανού.
Γίνεται σιγά σιγά.
Καταστρέψαμε τον πλανήτη.
Και η μετοίκηση μας.
Πέραν της ανθρώπινης ανάγκης.
Για ταξίδια.
Επιβεβλημένη.
Όμως πρέπει.
Γιατί
δεν γεννιόμαστε πλάκα λευκή.
Να χαλιναγωγηθεί.
Και η γονιδιακή μας μνήμη.
Του είδους μας.

Που ξεκίνησε πριν από χιλιάδες χρόνια
στην Αφρική.
Κι είδε.
Τη Γη
ως το Γαλάζιο Πλανήτη.
Και Στην.
Απόλυτη ομορφιά.
Αυτής Της φύσης.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
75. Σιωπηλά καημενόκουτα:

Από παιδί.
Ως μουσικός.
Ταξίδευε.
Και τ’ όργανα.
Πάντα μαζί του.
Τ’ έπαιρνε.

Κι έπαιζε.
Και χωρίς γλέντι.
Όπου έβρισκε.

Μέχρι.
Που κάποιοι.
Σε έναν τόπο.
Δεν τον αφήνανε.
Να φύγει.
Μέχρι αλυσίδα.
Σαν ζώο από το χέρι.
Όπως στα τσίρκα.

Και συμφωνία.
Ολόκληρο φεγγάρι.
Ότι θα μείνει.
Έγινε.

Και όταν ήρθε.
Η ώρα. –
Η συμφωνημένη
για να φύγει

Το Κακό χωριό.
Με λίγα σπίτια.
Που η μουσική του.
Του γνώρισε.
Την αρμονία.
Και την αθανασία.
Της μελωδίας.
Να τον χαιρετήσει.
Του ’πε:
«Το κρίμα στο λαιμό σου.
Μας παίρνεις.
Τη μόνη μουσική,
που ακούσαμε.
Με το φευγιό σου».

Κι. Όταν ξανοίχτηκε.
Τον σκότωσαν.
Πισώπλατα.
Και μάζεψαν.
Τα όργανα.
Και στείλανε.
Παιδιά τους.
Να μάθουν νότες.
Για να ξανακουστεί η μουσική.
Όμως, εκείνα.
Αλαλα.
Στα ξένα δάκτυλα.
Και ως σιωπηλά. Καημενόκουτα.
Τους τοίχους του Πολιτιστικού Συλλόγου στολίζουν.
Αφού ως ζωντανά τα πίστευαν.
Και σκιάχτηκαν.
Να τα διαλύσουν.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
76. Ανταρσία:

Εσύ επενδύεις σε ντουβάρια.
Κι εγώ.
Σε ιστορίες.
Με σημάδια.
Εσύ επενδύεις.
Σε τράπεζας χαρτιά.
Κι εγώ.
Σε τραγωδίες.
Εσύ.
Επενδύεις.
Σε καριέρα υπαλλήλου.
Με την ψευδαίσθηση.
Πως δεν είσαι.

Ανθρακωρύχος.
Ή κολίγος.
Εξαιτίας του γραφείου.
Του κλιματισμού.
Και του ωραρίου.

Κι εγώ σε κωμωδίες.
Βωβές.
Με τις κλοτσιές στα πισινά.
Από τον Σαρλό.
Στην μπατσαρία.
Που εκ ιδρύσεως
Κυνηγάει τους ασθενείς.
Και τα χαμίνια.

Εσύ επενδύεις.
Σε θέση βουλευτή.
Κι εγώ.
Στις πρώτες τις ταινίες.
Όταν με τρόμο.
Οι θεατές.
Είδαν σε φιλμ.
Τρένο να μπαίνει σε σταθμό
και τρέξαν’ να κρυφτούνε.
Εσύ επενδύεις στην τέχνη.
Των πολλών.
Αυτό που ο Αντρέι.
Ονόμασε. Κουλτούρα. Μαζική.
Με απώτερο σκοπό.
Την άλωση της πραγματικής.
Που. Δε δεξιώνεται.
Ποτέ με εξουσίες.
Ακόμη κι αν υπάρξουνε.
Για εκείνη. Χορηγίες.
Κι εγώ σε μια Ανταρσία.
Όπως το βάφτισε η Ελσα μου.
Αυτό το ξομολόγι.
Σε μια εποχή.
Που έρωτας.
Ακόμη.
Να κρυώσει.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
77. Κυνηγός δέντρων:

Δεν είχε πιάσει.
Στα χέρια του λεφτά.
Από βοήθεια.
Τύχη.
Ή Κληρονομιά.
Δεν βρήκε στο δρόμο.
Ούτε πεντάρα.
Μια φορά.
Όταν, λοιπόν.
Πήρε το εφάπαξ.
Μακρόχρονης δουλείας.
Και με τα λίγα μιας μακράς οικονομίας.
Ενα χωράφι.
Αγόρασε.
Να χτίσει.
Ώστε μακριά.
Απ’ τις Κουζίνες.
Της Κόλασης.
Των Μητροπόλεων.
Να ζήσει.
Και βρήκε ένα.
Τριγυρισμένο από πελώρια.
Κυπαρίσσια.
Και δίχως δισταγμό.
Το αγόρασε.
ε δίψα.
Μα όταν ξαναπήγε.
Το σπίτι για να αρχίσει.
Τα κυπαρίσσια του.
Κομμένα από τη ρίζα.
«Αυτά. Δεν ήταν. Στη δική μας. Συμφωνία.
Είναι το ξύλο τους καλό».
Του είπε η ιδιοκτησία.
Και από τότε κυνηγάει να τα βρει.
Στα πλοία.
Ως ιστία.
Και κατάρτια.
Ή μπουκάρει.
Για να τα κλέψει.
Ως έπιπλα.
Από σπίτια.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
78. Καταγραμμένη μνήμη :

Άραγε.
Υπάρχει
ίχνος.
Του κόσμου.
Που δεν παρακολουθείται.
Εκτός από την άβυσσο.
Που ακόμη.
Απρόσιτη.
Στα βάθη;
Ακόμη κι αν αυτή.
Δεν γίνεται.
Από το κράτος.
Ή τις εταιρείες.
Μαζικής. Ψυχαγωγίας.
Παρακολουθείς εσύ.
Τους άλλους.
Κι αυτοί εσένα.
Μέσω της κινητής συσκευής επικοινωνίας.

Όλοι με πάθος.
Τις στιγμές τους τις κρατάνε.
Για να τις βλέπουν.
Όταν θα γερνάνε.

Και βρες μου.
Εσύ.
Αν γνώρισες.
Στα γηρατειά.
Κανέναν..
Που με τα άλμπουμ.
Και τα βίντεο.
Απ’ τη ζωή του.
Αγκαλιά.
Όλη τη μέρα.

Κι αν γίνει αυτό.
Αληθινά.
Μεγάλη.
Η σιωπή του.

Και το μοναχικό.
Ξεφύλλισμά τους.
Χωρίς στιλπνό χαρτί.
Χωρίς εικόνα.
Κι απ’ τα μικρά του.

Άσε τη μνήμη.
Να απομείνει.
Φυσική.

Πιο δυνατή.
Η καταγραφή.
Κι Αν. Βιολογικώς.
Ακμαία.
Και Υγιής.
Κι ως γέρος.
Θα τη βρεις.
Ως την ανάμνησή σου.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
79. Αντικαταθλιπτική αγωγή:

Όταν η Χημεία.
Επανέφερε.
Τον ίσκιο μου.
Η ύπαρξή μου.
Άλλαξε πολύ.
Αλλά αν την κόψω.
Η ραχοκοκαλιά μου.
Τόσο σκυφτή.
Που την αφήνω.
Τη σκιά μου.
Πίσω μου.
Και δίχως αυτήν.
Ούτ’ άνθρωπος.
Ούτε ζώο.
Ούτε πουλί.
Ούτε και πράγμα.
Και αν αυτό συμβεί.
Σημαίνει πως στον εγκέφαλο.
Μαυρίζουνε.
Κομμάτια.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
80. Τούνελ:

Όπως θα σβήνει του εγκεφάλου.
Η ζωή.
Και μαζί οι αισθήσεις μου.
Και.
Τα συναισθήματα.
Κι η μνήμη μου.
Δεύτερα.
Πριν ο θάνατός μου.
Βεβαιωθεί.
Εκατομμύρια τούνελ.
Δίπλα μου.
Και με το φως.
Στο βάθος.
Θα βλέπω αυτούς που δεν γοητεύτηκαν.
Στη λάμψη.
Ίδια μ’ εκείνη.
Που αντίκρισαν σαν βγήκαν.
Από τη μήτρα.
Και θα γυρίζουν.
Θα βλέπω πόσοι στέκονται.
Μα συνεχίζουν.
Σαν να διασχίζουνε σοκάκι.
Και Πόσοι πάνε. Κατευθείαν.
Για να επιστρέψουνε.
Στου Χάους.
Το Σκοτάδι.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
81. Εκάτης δείπνο:

Εκάτης δείπνο.
Σε σταυροδρόμι.
Του καθενός.
Το φάντασμα.
Στο νου του.
Παίρνει μορφή.
Και στο κατόπι του εαυτού του.
Δεν το αντέχει.
Αφού επιτρέπει κάθε διέλευση.
Σε ανθρώπους. Που βρίσκουν αστείο.
Να το διαπερνάνε.
Με το χέρι.
Να το φυσάνε.
Να το διώχνουν.
Και ως αξιοπερίεργο στις γλώσσες.
Τις ανθρώπινες.
Απ’ το πολύ.
Το τρόχισμα.
Στα δόντια.
Βγάζουνε αίμα.
Στον διαφορετικό.
Στον άλλον.
Απ’ τα ήθη.
Και Σε ιστορίες ανήκουστες.
Πώς το μπερδεύουν.
Διηγούμενες απ’ όσους.
Φόβισε.
Γιατί το αγάπησαν πολύ.
Κι απ’ όσους έφτυσε.
Ως απροαύλιστη ψυχή.
Και αποχώρησε.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
82. Εδαφική κυριαρχία:

Τη συμμορία του.
Τη συγκρίνει.
Με γάτα.
Που ακόμη.
Και ταϊσμένη.
Κυνηγά.
Και όσο πιο χρωματιστή.
Και πιο σκληρή.
Με δάγκωμα. Στ' αλήθεια.
Τοξικό. Φορές θανατηφόρο.
Κι όταν τους τα λέει. Όλα αυτά.
Τον μουρμουράω.
Που. Δεν άνοιξε. «Πετ σοπ».
Ή που δεν έγινε. Κτηνίατρος.
Αντί στη βία. Όλες τις γνώσεις του. Μονάχα. Να επενδύει.
Και κάθε μέρα. Να ’χει στρατιά. Να οδηγήσει.
Απέναντι σ’ άλλη.
Των πόλεων. Στρατιές.
Σε έναν ακόμη πόλεμο. Χωρίς νόημα.
Που είναι.
Για κυριαρχία.

Σε τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Καταγωγή.

(Η μανία των ανθρώπων.
Να ’χουν γενέθλια γη και να πιστεύουν.
Σε πατρίδες.
Κι όχι σε ανθρώπους).

Μπάλα.
Γυναίκα.
Και ξημερώνει μέλλον.
Με Συνεργασία.
Με της μαφίας.
Τα προϊόντα.

Κι αυτός στην κόκα.
Που τη λέν’ στην πιάτσα.
Φρίμπα.
Να τους μετρά. Βαλίτσες.
Με δολάρια.
Τόσο πολλά.
Που να τα τρώνε τα ποντίκια.
Στην καβάντζα.

Απ’ τα κατεστραμμένα.
Τα μυαλά της ηρωίνης.
Και της Χημείας.
Και η ζωή του.
Μες σε καταιγίδα.

Κι αυτός να λέει.
Ο ουρανός με φτύνει.

Κι όταν για λίγο. Θα πάει.
Να σταματήσει.
Θα ’ναι
ως συνήθεια.
Δεύτερη φύση.
.--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
83. Κουβέντα:

Να θυμάσαι.
Πως υπήρξε νεότητα.
Που ακρωτηρίαζε τα χέρια της.
Για να μην πάει στη μάχη.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
84. Του κακού ο ίσκιος:

«Τι έγινε;
Όλα πουτάνα».
Και η πουτάνα.
Και πρεζού.
Με τη σοδειά
χαμένη.
Και παίρνει τηλέφωνο.
Στη φυλακή.
Τ’ αφεντικό, που λέει:
Ως αύριο το πρωί.
Καθαρισμένη.
Κι έξω. Μια νύχτα.
Φυσικού καλοκαιριού.
Από τα τελευταία του Σύγχρονου Καιρού.
Που ’νιωσα τσίπα.
Κι άφησα πίσω.
Τους διάλογους τους.
Με πίκρα.
Που γνώρισα διαόλους.
Εγκοσμίως.
Αφού η μόνη τους ύπαρξη.
Εν ζωή. Σε ανθρώπινη μορφή.
Όχι στην κόλαση.
Αλλά στη γη.
Και με την πρότερη οδύνη.
Των γονιδίων τους.
Γραφτοί.
Για του κακού.
Τον ίσκιο.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
85. Ραγίσματα υποκειμένων:

Οι μόνοι που βίωσα.

Να συγχωρούν.
Οι άθεοι εκ ψυχής.
Οι χριστιανοί ορθόδοξοι.
Που κατά κόρον γνώρισα.
Αφού η κυρίαρχη.
Θρησκεία της πατρίδας μου.
Πέτρα στεγνή.
Ενώ πιστεύουν στον Θεό.
Δεν βάζουνε Στάλα νερό στο κρασί..
Σε παραπτώματα συμβίωσης.
Θνητών ανθρώπινα.
Εγωισμούς.
Έλλειψη ελέγχου.
Βαριές κουβέντες ή μια απρέπεια.
Να κλαις σε μερικούς. Για να εξηγήσεις.
Κι αυτοί να σε κλοτσούν.
Ως να λυγίσεις.

Και μερικοί την έχουνε πατήσει.
Έξω από τις πόρτες τους μ’ Αρχή έχουν μαζέψει.
Με κάτι φλέβες. Από μαχαίρι σα λαγούμι.
Ή σαν σακιά.
τα πεζοδρόμια.
Άμορφες μάζες με τη μούρη.
Τους ασυγχώρητους.
Στης κρίσης τους. Τη μικρο-βία.
Που στη μεγάλη. Οδηγεί.
Και κατευθείαν.
Αυτήν που ο Έλληνας Αισχύλος .
Την έγραψε βωβή.
Από ομιλία.
Και στα λαρύγγια.
Η φωνή τους.
Κάτι θα είχε να τους πει.
Ώστε ν’ αρκέσει.
Για να τους ρίξει.
Καλύτερα από χέρι.
Απ’ ύψος .
Και τα γυαλιά τα ραγισμένα.
Που καν διόρθωσης δε χρήζουν.
Ως σπασμένα.
Υπεκφυγές για να μην παραδεχτούμε.
Πως μέγιστη εμπειρία. η επιδιόρθωση.
Και η φροντίδα.
Κυρίως στα ραγίσματα.
Που αφορούν εμάς.
Θνητά του πλανήτη.
Υποκείμενα.

(κι οι μουσουλμάνοι κι οι εβραίοι,
που πλάι τους πέρασα λίγη ζωή,
του φόβου η φανατίλα τους,
Γηπέδου κατηγορίας ερασιτεχνικής
όπου ξεθυμαίνει τ΄ απωθημένα του ο θεατής και τη μιζέρια του
και πάλι καλά για σκέψου τον ίσκιο τους χωρίς να ματώνουν στο σύρμα τους
όπως αυτοί που κυνηγιούνται με Ούζι και με πέτρες και στον ύπνο τους).
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
86. Παρόν:

Αν είναι να ελεημονήσετε φτωχούς.
Πάνω απ’ το χέρι τους.
Ποτέ με αμηχανία.
Πετάτε ρέστα.
Ή το υστέρημα.
Μακριά.
Και τα μαζεύουν.
Και στα τέσσερα.
Κορμιά.
Που σαν χαλιά.
Με δέρμα.
Κι ομιλία.
Με σταθερό το χέρι
δώστε τους.
Λεφτά.
Κι αφήστε τις τύψεις.
Για μετά.
Μπρος στων ψυγείων σας.
Τα εσωτερικά.

Ή και στο λίγο.
Που στρωμένο στο τραπέζι σας.
(Αυτό το δεύτερο σημαίνει κι ανθρωπιά).

Γι’ αυτό.
Μην τα πετάτε.
Και το ζητιάνο.
Πιο ζητιάνο.
Καταντάτε.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
87. Παιδική ηλικία:

Θυμάμαι.
Στο γυμνάσιο.
Έναν καθηγητή της Ιστορίας.
Περίγελο.
Και στου φυτούκλα.
Την καζούρα.
Που μία αποτυχία.
Στις σπουδές.
Και η υπερβολική του.
Μόρφωση.
Η οποία δεν μπόρεσε.
Να αφιερωθεί.
Στην έρευνα.
Και να δημιουργήσει.
Στη διεθνή βιβλιογραφία.
Του κάνανε το νου. Βυθό.
Από πυρηνικά.
Σε εξωτικά νησιά.
Που ούτε.
Το χρώμα έχει χαθεί.
Ούτε και η ομορφιά.
Αλλά που δεν μπορείς να κολυμπήσεις.
Και δίδασκε χαριστικώς.
Αλλά λόγω.
Ελλείψεων. Καθηγητών.
Έφτασε να διδάσκει.
Κανονικώς.
Και τα ’βγαζε πέρα με δυσκολία.
Με τέτοια καθίκια σαν κι εμάς.
Μπέρδευε τάξεις. Βαθμολογία.
Τα τυπικά.
Και μες την τάξη.
Με κόπο σταύρωνε μια λέξη.
Σκληρή η νεότητα.
Με τα κουσούρια.
Και τα ελαττώματα.
Με τα γυαλιά και τα κιλά.
Τα γηρατειά και το παιδί.
Που δεν χαβαλεδιάζει για να αρέσει.
Όμως.
Μια μέρα..
Στη βάρδια.
Την απογευματινή.
Με σταθερή φωνή.
Π’ όλους. Ανάγκασε.
Να κάνουν.
Ησυχία. Μας είπε.
Για του Τουταγχαμών.
Τον τάφο.
Που ανακαλύφθηκε σε πυραμίδα.
Και λόγω πολιτισμικής. Ταφικής. Συνήθειας.
Πως Βρέθηκε μαζί.
Με τα αγαπημένα του.
Παιχνίδια
Και ύστερα. Μας έδειξε.
Φωτογραφία.
Και λες και μας είχανε.
Κάνει. Μαγικά.
Γουστάραμε.
Που οι Αιγύπτιοι. Τον Φαραώ. Τον στέλνανε στο θάνατο. Να παίξει.
Και χτύπησε. Κουδούνι.
Κι ένα καθίκι.
Ούτε κουνήθηκε.
π’ τη θέση.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
88. Η σταγόνα της Αλίκης:

Ο έρωτας κρατάει.
Όσο η σταγόνα βρύσης.
Έλεγε η Αλίκη.
Μετά τη σκέψη της.
Την πήγαινε.
Και στη ζωή.
κι αυτή κρατάει το ίδιο.
Και το ’λεγε με τόση σιγουριά.
Που σε ακολούθαγε. Ως βεβαιωμένη φιλοσοφία.

Γι’ αυτό και πάντα
σε ευτυχία.
Ή σε αγωνία.
Για την ύπαρξή μου.
Μέσα σε μπάνια.
Και κουζίνες.
Να παρακολουθώ.
Φθαρμένες βρύσες.
Εμένα να στάζουν.
Ως τον. Υπόνομο.
Σε κάθε τρωκτικό.
Και σε αστέγους.
Που πόλη έχουν. Κάτω. Απ’ τα φρεάτια.
Και τις σχάρες.
Και περπατάς και τις πατάς.
Ως άγνωστη σου.
Γεωγραφία.
Γεγονός.
Όχι σπάνιο.
Στις Μητροπόλεις.
Τις μεγάλες.
Όλοι γνωρίζουν.
Λίγο πολύ.
Στοιχεία παγκόσμιας.
Ή ντόπιας γεωγραφίας.
Αλλά στην αστική.
Σαν να φοβόμαστε.
Να ξέρουμε.
Και τα οφθαλμοφανή. Στοιχεία.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
89. Παιδί χαμένο σε διάδρομο:

Eϊ.
Πεθαμένοι της ζωής μου.
Σας είδα όλους.
Σε ναυάγιο.
Μηχανής μου.
Μ’ ένα αυτοκίνητο.
Που μ’ έσκισε σαν φύλλο.
Και γι’ άλλη μια φορά.
Ως ακροβάτης στον αέρα.
Και η έξοδός μου.
Έξω απ’ το δίχτυ.
Μες το αίμα.
Γιατί δεν ήμουν.
Υπό επήρειας βενζίνης.

Και σύνθετης χημείας.
Κι όπως ο εγκέφαλος σε δίνη.
Μαζί σας βρέθηκα σε σπίτι.
Κι είχατε πιάσει.
Ο καθένας.
Ενα παράθυρο. Που τέντα.
Κι εγώ στη μέση.
Σαν παιδί. Που ’χει σε διάδρομο χαθεί.
Κι ένα παράθυρο στο βάθος.
Μ’ άδεια τη θέση για να κάτσω.
Κι εκεί. Με ξύπνησε φωνή:
«Κούνησε τ’ άκρα σου αν μπορείς».
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
90. Αυτοκτόνοι ως εξήγηση σε αγαπημένο λεξικό:

Ερημωτές.
Και πηγαίνοντες.
Πάντα. Κατά καπνού.
Που βιαιοθανατούν.
Και αυτοκαταλύονται.
Αγεροκρέμαστοι.
Στην παραμεθόριο.
Του παντοδαπού.
Με το χαμένο νου.

ύτε δειλοί.
Ούτε γενναίοι.
Παραμυθητές.
Απλώς.
Στον κόσμο.
Του έναν σας.
Θεού.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
91. Η ανάγνωση της Ιστορίας μέσα από την Τέχνη:

Όταν θυμάμαι.
Στην πλάτη.
Του διευθυντικού γραφείου.
Του αυστηρού.
Και θεοκρατικού.
Δημοτικού μου.
Σχολείου.
Την ξύλινη.
Θεόρατη κορνίζα*.
Που ασχήμαινε και ήλιου την αχτίνα.
Να λάμπει.
Απ’ το καθάρισμα συμμαθητή.
Ως τιμωρία.
Σε αταξία.

Και Αυτοί π’- Όντως- Τ’ αξίζανε.
Στη σκόνη της γωνίας.

Νιώθω την ίδια ασφυξία.

Στην Ιστορία.
Τη σχολική.

Και της γενιάς μου τα σχολεία.
Πηγμένα. Στο λιβάνι.
Απ’ τα καντίλια.
Κι όχι στην ένωση στοιχείων.
Σε σχολικά χημεία.
Και σε πειράματα.
Εργαστηρίων Φυσικής.

Αλλά και σε μια κακόγουστη.
Ως ανιστόρητη. Νοσταλγία.
Μίας. Σπουδαίας.
Εθνικής καταγωγής.
Που κληρονόμοι όπου Γης.
Και την οποία.
Ερευνούν.
Σαν μητρική.
Ενώ εμείς στ’ εκθετήρια των μουσείων.
Ως μαθητές.
Τη συναντάμε.
Στις επισκέψεις των σχολείων.

Αν είσαι Έλληνας.
Πολίτης
Είσαι. Ουρανού και Γης.
Ποτέ δεν τ’ άκουσα σαν ήμουν στα θρανία.

Και πίστη μου ως ενήλικας.
Πως η ανάγνωση της Ιστορίας.
Μέσα από την Τέχνη.
Αν της αλήθειας. Θες. Ψήγματα.

Όπως στην Ιερουσαλήμ.
Που το πιο συνταρακτικό έργο που είδα.
Για τον Γοργοθά της Παλαιστίνης.
Από έναν Εβραίο.
Κι ονομαζόταν: «Μουεζίνης».

( *Θέμα της κορνίζας: Το ψευδές ως γεγονός, ενός Δεσπότη.
Να υψώνει το λάβαρο της Επανάστασης της χώρας.
Ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Απαιτώντας εθνική ανεξαρτησία.
Ενώ της Υψηλής Πύλης.
Τα κατακτητικά διαφθορεία.
Είχαν συμπήξει με τον κλήρο εξουσία.
Γι’ αυτό και ο ταξικός της χαρακτήρας.
Γι’ αυτό κι αυτή απέτυχε μας λέει ο Σκαρίμπας ).
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
92. Μισητή γέφυρα: (στη Μαρίνα, αδερφή μου εξ αγχιστείας, που το ’σκασε νέα) :

Στα εγκαίνια
της Γέφυρας.
Όταν το νερό.
Δεν χώριζε. Τη γη.
Μετά από χρόνια.
Φαγωμένων. Κονδυλίων.
Από πολιτικούς διαχειριστές.
Κομματικών κρατιδίων.
Και επιχειρηματιών—
(Όπως εξελίχθηκε η άσκηση πολιτικής στην Αστική σας Δημοκρατία)—
Κοιτούσα αυτούς.
Μπροστά στο έργο.
Που χρόνια έπρεπε να το αντικρίζουν.
Να το χειροκροτούν ως δούλοι. Με λουκέτο.

Κι ήμουν.
Παράταιρος.
Αλήτις.
Στη γιορτή.
Που ’κρυβε οργή.
Απ’ ιστορία προσωπική.
Που κάποτε αναγκάστηκα.
Νέα.
Με φίλους.
Σορό μιας φίλης.
Κομμένης άγουρα.
Από το δέντρο της ζωής.
Με αμάξι.
Που βρήκε στον κορμό του.
Ως θεριστής.
Να συνοδεύσουμε.
Να κηδευτεί.
με θρήνο.
Και ταξιδέψαμε.
Με τ’ άθλιο ’κείνο πλοίο.
Που τότε απέναντι.
Σε πέρναγε.
Στο Ρίο.
Και δεν πηγαίναμε.
Ταξίδι.
Σε νησί.
Κι αβάσταχτο το κρύο.
Κι απ’ τη Μαρίνα
δεν κουνιότανε ένα φύλλο.
Ενα σημάδι μονάχα στην κηδεία.
Γιατί εμείς
το θέλαμε
να είναι απ’ τη Μαρίνα.

Τα αγαπημένα της πουλιά.
Τα περιστέρια*.
Χωθήκαν’ ξαφνικά στην εκκλησία.
Κι ένα δεν έφευγε.
Μέχρι να τελειώσει η λειτουργία.

Κι ήταν ακριβώς όπως εκείνη.
Ενα πετούμενο πλανήτη.
Υπό αιώνια περιστροφή στη χωροδίνη.
Που φτάνει ένας πυροβολισμός για να το ρίξει.

Ποτέ δεν πέρασα το Ρίο.
Για καλό.
Γι’ αυτό θα πάω στης Βραζιλίας.
Μπάλα στην άμμο να χαρώ.
Απ’ τα χαμίνια.
Και θα προστάξω να σηκώνουν αμμουδιά σε κάθε ντρίμπλα.
Να ’χουνε οι φίλοι.
Που ’χασα.
Με γκάζια.
Για να ξαπλάρουν.
Στην αιώνια ομορφιά.
Και να με λάμπουν.
Ως Πλειάδα.

(H Σύγχρονη ανθρωπότητα.
Στις Μητροπόλεις. Πια.
Τα πολεμάει ως συμμορία.
Που ονοματίζεται.
Ποντίκια.
Ποντίκια.
Με φτερά.
Συστήνοντας κι ομάδες κρούσης.
Και ανταλλάσσοντας ιδέες.
Για δηλητήρια.
Δραστικά.
Αντί να μειώσει.
Τα σκουπίδια.
Ή να κατανοήσει.
Πως συνυπάρχουμε με ζώα
και πετούμενα σε τούτο τον πλανήτη).
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
93. Ασχολίες κακίας για λίγη σημασία:

Γιος κηπουρού.
Χαμένου.
Στην αφή των λουλουδιών.
Και μακριά.
Από των άλλων.
Και του γιου.
Ντυμένος από το δημοτικό, Σιντ Βίσιους.
Όταν αυτοκτόνησε.
Στο ξενοδοχείο «Τσέλσι».
Με το κορίτσι του.
Τη Νάνσι.
Με αγαπημένη ασχολία.
Να πετροβολάει.
Όσα τροφοδοτούσε ο γέρος του.
Ανθοπωλεία.
Όταν τον γράπωσε.
Η μπατσαρία.
Είπε. Με αξιοσημείωτη. Ψυχραιμία:
«Θέλω στο γέρο να χαλάσω τη δουλειά.
Μήπως μου δώσει σημασία».
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
94. Μάχες στα βακτήρια:

Ως ένστολη τάξη.
Συλλαμβάνεις
Στα «Μαγαζιά της Περσεφόνης».
Τα «Παρατημένα σχολεία».
(Όπως τα λέω αυτά τα μυαλά από τη μικρή μου ηλικία).
Τα συνήθως μαθηματικά.
Και φυσικοχημείας.

Που αν δεν τα πυροβόλαγες.
Για να βάφεις.
Με τζάμπα κόκκινο.
Τα παιδικά δωμάτια.
σε σπίτια με πισίνα.

Και για να διατηρείς της εγκληματικότητας.
Την κερδοφόρα.
Κι εύκολη. Οικονομία.

Στον Κόκκινο Πλανήτη.
Θα ’χαμε βάσεις.
Και στη Σελήνη.
Εργαστήρια.

Κι απ’ τις χαμένες. Ώρες.
Αυτές που βράζεις στο ζουμί σου.
Θα ’τα χες σώσει.
Σαν παιδιά σου.
Από τα σπίτια.
Που σπάζουν.
Τις ψυχές τους.
Σαν καρύδια.

Κι από μητέρες.
Που ονειρεύονται εκρήξεις.
Στην κουζίνα.

Με κρέας.
Στο φούρνο.
Και πατάτες.

Και βρέχει πάντα.
\τη Μητρόπολη.
Μανάδες.

Που αν δεν διαπρέπουν στη θυσία.
Τρελαίνουν τα παιδιά τους.
Με μάχες στα βακτήρια.

Και από πατέρες.
Που επιβάλλουν σιωπητήρια.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
95. Ιστορία:

Το πιο ενδιαφέρον μέρος της Ιστορίας.
Οι Οδύσσειες.
Όχι βασιλιάδων-
Πολιτικών –
Αυτοκρατόρων.
Αλλά των καθημερινών ανθρώπων.
Και οι Ηλιάδες.
Από την πλευρά του Έκτορα.
Όπως κι ο παγκόσμιος ποιητής
Όμηρος επιτάσσει.
Παρόλο που Έλληνας.
Αυτόν με θάρρος καθαγιάζει.
Και θαυμάζει.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
96. Μέλλον:

Ο δάσκαλος προσπαθεί να εξηγήσει.
Στα Συμβούλια Πρόληψης Εγκληματικότητας.
Τη σημασία της γραφής.

Και φέρνει ως παράδειγμα.
Την κινέζικη παράδοση.
Tης αντιγραφής.

Και Σημειώνει:
Εκτός της ευεργεσίας της.
Στην ανθρωπότητα.
Με την παράδοση τόσων γραπτών κειμένων.
Ευεργετεί.
Και την ψυχική ισορροπία.

Αφού με την καλλιγραφία.
Παιδιά
Θεριά ανήμερα.
Γίναν’ αρνάκια του Θεού.

Στο Νέο Κόσμο όλοι γράφουν λίγο με το χέρι.
Ακόμη και τα παιδιά στα σχολεία.
Και είναι ένας λόγος της αύξησης της σχολικής βίας
.
Γιατί και κολλυβογράμματα να γράψεις.
Μια πειθαρχία θα πρέπει να επιβάλλεις

Ας είν' εκ του προχείρου.
Τα σύμβολά σου.
Σε ό,τι νομίζεις πως κατέχεις.
Για να μιλήσεις τη γλώσσα του ενηλίκου.

Αλλά η απάντησή τους τον στέλνει ξανά στην ανεργία:

«Πάλι σπαταλήσατε το χρόνο ενός δημόσιου συμβουλίου.
Σας συνιστώ να υποβληθείτε σε θεραπεία ψυχιατρείου»
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
97. Μάγισσα στα σχέδια με τα χέρια:

Στις ιστορικές μητροπόλεις.
Τα κέντρα τους.
Τα σκοτεινά.
Τ’ Αδέρφια μου.
Κι οι δίδυμοί μου στο κακό.
Κι έχω γυναίκα.
Ταχυδακτυλουργό.
Που ’χει στα χέρια της.
Σκιά.
Σεντόνι.
Και κεριά.
Κι ακόμη και τη μέρα.
Αναπαριστά.
Κοράκια.
Τρομερά.
Αυτά.
Που κατά τον απελευθερωτικό πόλεμο.
Της Ροδεσίας.
Τα παρατήρησε.
Η Επιστήμη.
Σε μια σπάνιας εφευρετικότητας και ευφυΐας.
Επίδειξη.
Μια απ’ τις πολλές του φυτικού και ζωικού βασιλείου που μας κλονίζουν.
Την πρωτοκαθεδρία.
Της νοημοσύνης.
Να μην κυνηγούν.
Για την τροφή.
Αλλά να περιμένουν καρτερικά.
Κάποια γαζέλα ή άλλο ζώο.
Να πατήσουν νάρκη.
Και να ανατιναχθούν.
Στα εκατοντάδες ναρκοπέδια.
Και λύκο.
Αυτόν που χωρίς δάσος.
Έχει εξαχρειωθεί.
Φονεύει τα κοπάδια.
Κι αυτοκτονεί.
Σε έναν γκρεμό.
Αντί τα σκάγια να τον ρίξουνε
Όπως ο Αίαντας νεκρό..
Και μια μηλιά.
Που τον καιρό σαν να διαβάζει.
Και υπολογίζει τη σοδειά της
σαστίζοντας αγρότες και ειδικούς
για την προνοητικότητα της

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
98. Κουβέντα σε Μαγαζί της Περσεφόνης:

Όπως λέμε «Άνθρωπος στη θάλασσα».
Αυτός μας ρώτησε στο μπαρ:
«Το ρίξατε κι εσείς στη λησμονιά;».
Και απ’ το λόγο του. Γινήκαμε λαγοί.
Με μια κουβέντα αληθινή. Άμεση η επίγνωση.
Του σκότους μας.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
99. Βόμβα του IRA:

Εν σκότει ων.
Γι’ αυτό οι γυναίκες σου αρρώστησαν πολύ.
Ήθελαν ήσυχη ζωή.
Τριφύλλια σε λιβάδι.

Είναι του φόβου τέτοια αγάπη.
Έχει θυσία με άγριο μάτι.
Συμβάν στο οποίο επιλαμβάνεται η Tάξη.

Αλλιώς στον τάφο κι οι δύο.
Αλλιώς κι οι δυο ψυχιατρείο.
Αλλιώς ζωές στη φυλακή.
Ή στα καρότσια από πληγή.

Εδώ της φύσης η χημεία.
Βόμβα φτιαγμένη από τον ΙRΑ.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

100-160

2008-02-08T11:37:00.000-08:00

100. Ηθοποιοί ερασιτέχνες:

Γνώρισα πως άνθρωποι.
Υπάρχουν.
Σαν να τους παρακολουθεί
Με κάμερα κάποιος.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
101. Αμάξι- πίτα:

Μπουκάλια θρυμματίζονταν.
Απ’ όπου κι αν περνούσε.
Κείνο το αμάξι.
Και δεν το πιάσανε ποτέ.
Ας ήταν πίτα.
Το ίδιο αμάξι κοιμήθηκε στα χιόνια.
Και το απεγκλώβισε μπουλντόζα.
Και το ανέκρινε η Τάξη.
Γιατί αν δεν ήτανε το χιόνι.
Σαν βόμβα θα ’χε. Ενα τετράγωνο. Τινάξει.
Τόση βενζίνη είχαν στο αίμα.
Οι κάτοχοί του. Από το βράδυ.
Κι εμείς σκεφτόμασταν.
Πως πριν ο ύπνος να μας πάρει.
Ενα τραγούδι είχαμε ουρλιάξει.
Να μην προδώσουν οι φωνές μας.
Ότι οι στίχοι. Τα ’λεν καλά. Για τις ζωές μας.
Τόσο νέοι λοιπόν. Και Τόσο αχάριστοι.
Με τον αντίχειρα. Γι’ αποτυπώματα.
Μονίμως. Στη μελάνη.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
102. Παρόν:

Όταν πάσχεις από κατάθλιψη.
Ή βρομίζεσαι.
Ή καθαρίζεσαι πολύ.
Μεγάλη η σχέση του ανθρώπου με το νερό.
Και καθοριστική.
Απ’ αυτό προέρχεται ως μορφή ζωής.
Κι από της μήτρας τον υγρό ωκεανό.
Ο νευρικά διαταραχθείς
σκοτώνει κάθε τι υγρό.
Κι ο εγκέφαλος.
Χωρίς σεροτονίνη.
Σε οδηγεί.
Απλώς στη θέα του.
Σε αγωνία.
Ή σε παράξενη ησυχία.
Και στην πρώτη κατάσταση
ένα συναίσθημα- Αλήθεια- τρομερό.
Ούτε τον ήχο του να ακούσεις στο νιπτήρα.
Και αρχίζεις να φωνάζεις για βοήθεια.

Αλλά και στη δεύτερη κατάσταση.
Μπορείς.
Το δέρμα σου.
Να καθαρίσεις.
Με τόση μανία.
Που οι πληγές
για φαρμακεία.
Και εξωτερικά ιατρεία.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
103. Απορία στην πληθώρα βιογραφιών:

Πώς γράφεται μια ζωή;
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
104. Παράλληλη Τηλεοπτική Ζωή:

Στην Παράλληλη Τηλεοπτική Ζωή.
Η σημασία μίας αυτοκτονίας.
Κι ύστερα η δράση.
Ναζιστικής συμμορίας.
Κι ύστερα οι αντικειμενικές,
Αξίες.
Των ακινήτων.
Κι ύστερα μια νταλίκα.
Ντεραπαρισμένη. Απ’ οργή. Κι απάνω της να ουρλιάζουν απεργοί:
«Όλος ο αγώνας μου στη γη».
Κι ύστερα μια απαγωγή.
Κι ένα- Χωρίς όργανα- κορμί.
Κι ύστερα μια μεταμόσχευση προσώπου.
Κι ένας Κινέζος λαθρεπιβάτης.
Που τον τροχίσανε οι τροχοί.
Στην άτρακτο αεροσκάφους.
Κι ύστερα οι γάμοι.
Ματαιόδοξου συνανθρώπου.
Που πιάνει ήδη πολύ χώρο.
Αλλά τον θέλει όλο.
Με αυτοκίνητα. Σπίτια.
Εξοχικά.
Και σκάφη.
Και προαυλίζεσαι.
Λόγω θορύβου.
Από το μη ξεδιάλεγμα των ήχων.
Απ’ την αχλύ του κόσμου.
Κι εικόνων.
Που δεν ζυγίζονται
από το βάρος των ειδήσεων.
Που κομίζουν.
Κι έτσι. Πετιούνται.
Εκβιασμένα συναισθήματα να προκαλούνται.
Στους θεατές τους.
Που ως τηλεθεάσεις.
Και διαφημιστική δαπάνη τους ορίζουν.
Και με υποβλητικές μουσικές.
Τους κάνουν να δακρύζουν.
Και ως συνανθρώπους.
Τους εαυτούς τους.
Να νομίσουν.
Και τη συνείδησή τους.
Καταψύχουν.
Ώστε στις Γιορτές. Να τη χρησιμοποιήσουν.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
105. Νύχτα:

Σε ένα «Μαγαζί της Περσεφόνης».
Στον Παλιό Κόσμο.
Ενα Φαρμακείο- Φαγάδικο.
Για τις ζωές.
Αγνώστων ανθρώπων.
Που για κάποιο λόγο.
Ζούσαν στον κόσμο.
Τα χαράματα.
Και όπως είθισται.
Η νύχτα συνυφασμένη με τον υπόκοσμο.
Και τους αμαρτωλούς.
Και τους επαναστάτες*.
Μια παρέα φορτηγατζήδων.
Και φαντάροι.
Παίξανε ξύλο. Χωρίς λόγο.

Κάποιου του λύθηκε η γλώσσα.
Απ’ το κρασί.
Κι όπως το λέει και ποιητής του κόσμου.
Στις «Φωνές» του.
Όταν λες την αλήθεια
τίποτε δεν λες.
Θέλουν τα λόγια τις μπογιές τους.

Ενα μαγαζί στον αέρα.
Τραπέζια. Τζάμια.
Καρέκλες.
Και μπουνιές.
Αλλ’ όλοι μακριά.
Από το τζουκ μποξ του μαγαζιού.
Είκοσι σκύλοι του δείξαν’ σεβασμό.
Σαν σε μνημείο Πολιτισμού.
Κι ήταν της ζωής η μόνη μου ταινία.
Ως ηθοποιός της βωβής κινηματογραφίας.
Μετά με κέρδισε ο ομιλών.
Όπως την Γκάρμπο.
Και τ’ άλλα ανήκουν σε ιστορία.
Που δεν γράφω.
* (Στο μέλλον. Όπως οι μητροπόλεις. Θα υψώνονται. Για να μας χωρέσουν. Αφού ο υπερπληθυσμός. Το σοβαρότερό μας ζήτημα. Και στις Πόλεις Εδάφους. Θα είναι πάντα νύχτα. Εξαιτίας του τεχνητού φωτισμού. Που θα έχουμε από τόσες πηγές. Κι όχι από τον ήλιο. Που δύσκολα θα φτάνει από τη μόλυνση. Στον πάτο. Οι επαναστάτες θα ζουν στα πρωινά. Και στις Πόλεις Αέρος. Ακόμη κι αν δεν το δικαιούνται. Λόγω τάξης. Ή Γονιδιακά)
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
106. Αναμνήσεις ως διορθωτής:

Αν
Με συλλογική.
Συνείδηση.
Και μνήμη.
Μη γίνεις.
Διορθωτής.
Εφημερίδας.
Καθημερινής.
Θα βασανιστείς.
Πολύ.
Στην υποχρέωση του αντικειμένου.
Να αποσοβείς τα λάθη.
Ολόκληρου.
Του φύλλου.
Και να βαραίνεις.
Από τις τραγωδίες.
Του πλανήτη.
Ανθρώπινες και Φύσης
Του εσαεί. Πονεμένου.
Και του Σύμπαντος. Χώρου.
Και Χρόνου.
Σημείο στίξης.
Θα σιχαθείς.
Την εκφορά.
Της γλώσσας των πολιτικών.
Διαχειριστών.
Από τις φορές. Που θα διορθώσεις συνεντεύξεις. Όπου η σύνταξη θα αλλάζουνε και οι τίτλοι.
Και Θα ’χεις. Αντίλαλο. Στον ύπνο.
Την αγωνία. Πραγματικών Καλλιτεχνών.
Της Ζωής. Και της Τέχνης.
Που δεν κυνηγούν.
Τη φήμη.
Και τα κέρδη.
Για μια επιχορήγηση.
Από το κράτος.
Ή μια δουλειά.
Για να μην κλέβουνε.
Απ’ τον πάτο.
(Απ’ τα ψηλά είναι ανέλεγκτη. Η κλοπή).
Και μες.
Στο αίμα.
Θα λουστείς.
Από τις Άγουρες. Ψυχές.
Που κόβουν νοβοπάν.
Υπερωριακής.
Απλήρωτης.
Και ανέλεγκτης νταλίκας.
Σε δρόμο- καρμανιόλα.
Που άφτιαχτος.
Ως τον 21ο αιώνα.
Επειδή οι εργολήπτες.
Το δημόσιο τέρας.
Του κράτους. Και οι υπουργοί σου.
Σου τσιμεντώνουνε.
Ρουμάνια.
Και ποτάμια.
Αλλά οι δρόμοι φίδια- κολοβά.
Που καταπίνουν χρόνια.
Νιάτα.
Μεσήλικες. Γερόντια.

Και θα μυρίζεις.
Καμένο δέρμα.
Στα ρούχα.
Απ’ της Φαλούτζα.
Γυναικόπαιδα.
Βομβών φωσφόρου.
Έργα.
Των Αναμορφωτών.
Μας. Αμερικανών..
Σε ένα μονόστηλο.
Χαμένο στη σελίδα.
Και απ’ το μυαλό σου δεν θα σβήνεις.
Σαν σχολάς.
Αυτοκτονίες εφήβων.
Που πάσχουν. Από την Ασθένεια Δωματίου.
Μέσω Διαδικτύου.
Τα τωρινά θύματα,
ένας επίσης αγνώστων στοιχείων 24χρονος άνδρας,
μια 23χρονη και μια 20χρονη,
βρέθηκαν νεκροί
κατά μήκος ενός ορεινού δρόμου
έξω από την πόλη Τσου της κεντρικής Ιαπωνίας
και θεωρείται από τις αρχές ότι πέθαναν επίσης από δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα.
Η αστυνομία έχει συμπεράνει μέσα από την έρευνα που πραγματοποίησε ότι οι τρεις εκλιπόντες δεν είχαν -πριν συναντηθούν για το μοιραίο ταξίδι με το αυτοκίνητο- άλλη επαφή από το να κάνουν κουβέντα στο ίντερνετ, όπου και συναντήθηκαν για πρώτη φορά.

Και εν εργασία θα δακρύζεις.
Για αδερφή σου.
Εξ αγχιστείας.
Εγκλωβισμένης/
σε συντρίμμια.
Εργοστάσιου.
Που έπεσε.
Σαν φύλλο.

Εργοστασίου.
Που είχε άδεια.
Να χτιστεί.
Από το κράτος.
Σε μπαζωμένα. Ρέματα.
Και Δάσος.
Και άφησε πίσω της.
Μισή της όραση. Καθίκια.
Και την παλιά της.
Την ψυχή.
Και απέκτησε καινούρια.
Αφού από τότε.
Ανήκει στη χορεία.
Του επιζήσαντα.
Που είναι τυραννία
(Γιατί εγώ. Κι όχι και αυτός;.
Το έχετε βιώσει. Σε αγρυπνία;).
Και στον κλαυσίγελο του βίου.
Πετσί σου πόσο θα στενέψει:
Σε Αριθμούς λαχείου.
Μνημόσυνα.
Κηδείες.
Πολλές φορές.
Γραμμένες συγκλονιστικά.
Μικρά ποιήματα.
Για απώλειες.
Και απουσίες.
Γάμους.
Και κάποιον στρατηγό.
Που δεν επιθυμεί.
Κατ’ οίκον. Επισκέψεις.
Στην ονομαστική του εορτή..

Και αγγελιών θα νιώσεις πωλητής.
Για Αρχιμανδρίτες.
Που κάνουνε.
Σε «καινουργή αμάξια».
Λιτανείες.
Και κρέας γυναικείο.
Κομμένο στο χασάπικο.
«Το Ανατολικό μπλοκ χωρίς το Τείχος».
Το οποίο.
Διαπρέπει.
Στην πορνεία.
Και τη μαφία.
Ναρκωτικών.
Και όπλων.
Ακόμη μαγεμένου.
Στου καπιταλισμού.
Το σουπερμάρκετ.
Και βουτηγμένου στης Βότκας.
Το μπουκάλι.
Για το ψευδές.
Της επανάστασης.
Του εργάτη.
Για τις δουλειές.
Των άκρων μας Καζάνι.
Και τέλος.
Οι ημερομηνίες.
Που Πρέπει να προσέχεις.
Στις σελίδες.
Να ’ναι. Οι σωστές.
Θα σε γερνάνε.
Μα εσύ τυφλός στις αλλαγές.
Καθώς περνάνε.
Φαντάσου εσένα.
Του ημερολόγιου μια μέρα.
Να την τσεκάρεις.
Για μια βάρδια. Συνέχεια.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
107. Παιδί Πραγματικής Επαφής:

Την τελευταία φορά.
Που είδα το δάσκαλο.
Της ζωής μου.
Με περιέθαλψε.
Με λόγο και στοργή.

Ας είμαι γι’ αυτόν.
Ανίσκιωτος.
Χαμένος πολεμιστής.
Αντί ποιητής.
Ενας συνάνθρωπος
που συντηρεί τα αισθήματά του.
Με Χημεία.
Και της Πυθίας Φύλλα.
Παιδί του Ασύλου Παιδιών Πραγματικής Επαφής.
Κι αφού τον ακούω.
Συνεχίζει να μου μιλά.
Και με βοηθά.
Η φωνή του ειρηνική.
Τον παλιό κόσμο απηχεί.
Χαρτιά γραμμένα.
Στόματα βουλωμένα.
Λέει στο τέλος.
Και βάζει στο χέρι μου.
Μια πένα.
«Γράψε αλλιώς θα σκοτώνεσαι.
Και θα σκοτώνεις. Με τα χέρια».
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
108. Χορταριασμένα χνώτα:

Σήμερα κλείδωσα.
Απέξω τον καιρό.
Που ’χε βροχή.
Το σημειώνω στις επιδόσεις μου.
Ως ψυχή.
Πόσοι με μίσησαν για ’κείνη.
Τη βροχή.
Που πήρα μέσα μου.
Για ’κείνο το φθινόπωρο.
Που τράβηξε πολύ.
Μετά από μπόρα.
Ξαφνική.
Και που δεν κλείδωσα σαν τώρα.
Απέξω μου.
Κι από την ανάμνησή του.
Ως της εσώτερης ζωής μου.
Εποχή.
Απ’ υγρασία υποφέρουνε πολύ.
Όποιοι κι αν έρθουνε.
Δίπλα μου.
Λίγοι αντέχουνε.
Οι πιο πολλοί μακριά μου.
Τρέχουνε.
Προς τη ζωή.
Γι’ αυτό και.
Χορταριασμένη.
Η πόρτα μου.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
109. Αναμνήσεις ως διορθωτής:

Τη νύχτα που βυθίστηκε το πλοίο.
Στης βραδινής της βάρδιας λαχείο.
Με ονόματα πνιγμένων συγγενών.
Κι εικόνες. Τσακισμένων ναυαγών.
Με τύλιξε το κρύο.
Η συντεχνία μου.
Μια δίψα για νεκρούς
Και τραυματίες.
Για πηχυαίους τίτλους.
Και πλαίσια μαύρα.
Γιατί μπακούρια απ’ τα ωράρια.
Κι απ’ τα κοράκια μας στα μάτια.
Μέσα σε ζάρια και βενζίνα.
Ξεσπάσαμε τη μοναξιά μας στο Σαμίνα.
Μια τραγωδία υπογράμμιση δεν θέλει.
Κι όταν θα γίνει.
Είναι για των «μέσων».
Που εργαζόμαστε.
Την τσέπη.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
110. Αναμνήσεις ως διορθωτής:

Οι εργαζόμενοι των τυπογραφείων.
Διορθωτές.
Μοντέρ.
Φωτοσυνθέτες.
Υλατζήδες.
Που κάθε μέρα δουλεύουν.
Τις σελίδες.
Με τα Κοινωνικά.
Μνημόσυνα.
Γάμους.
Και κηδείες.
Και.
Φυσικά.
Τα χρηστικά.
Και τις ημερομηνίες.
Έχουν τη μελαγχολία του χρόνου που περνάει.
Και της ματαιότητάς τους ως παρουσίες.
Σε πλανητικό σώμα.
Που στον Σύμπαν.
Αιώνια Γυρνάει.
Αν δεν το συνηθίσουν, δε, ως μέρος της δουλειάς.
Κάποια στιγμή.
Γυρνάς.
Και τους κοιτάς.
Κι έχουν γεράσει ξαφνικά.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
111. Απουσία δύο βημάτων:

Με σένα.
Απ’ τον γκρεμό.
Δυο βήματα.
Τα γύρισα.
Δεν ήτανε πολλά.
Μα τα πεθύμησα.
Άλλο να βλέπεις ουρανό.
Κι άλλο τα γκρέμια.
Σύρριζα.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
112. Αλληλογραφία με γεράνια:

Μια επικοινωνία
αληθινή.
Περνούσε να της φτιάξει τα γεράνια.
Κι εκείνη το πρωί.
Με πένσα στα κοτσάνια.
Κι, έτσι,
δεν κράτησε πολύ
αυτή
η αλληλογραφία.
Στο τέλος δεν έμεινε ούτ’ ένα.
Μια γλάστρα.
Με σκέτο χώμα
Κρεμαστή.
Πώς θα της έγραφε πια γράμμα;
Κι η λύση στο νου της.
Σα καρφί.
Θα φύτευε καινούρια.
Και η αλληλογραφία.
Με τα γεράνια.
Πήρε.
Με δόλο.
Μια παράτα.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
113.Μέλλον:

Ο πομπός δεν σταματά ποτέ.
Υπηρεσία Καταπολέμησης Έλλειψης Φωτός-
Οικιστικός Ιστός- Κλώνος του Μπρονξ-

Ανδρόγυνο απροσδιόριστων στοιχείων.
Με μεγάλη έλλειψη σεροτονίνης.
Απειλεί να αυτοκτονήσει.
Ενώ ουρλιάζει δύο τεχνητές μέρες.

Χωρίς στιγμή να σταματήσει.
Κάνοντας αφόρητη τη ζωή των περιοίκων..

Σε λίγο με το ειδικό όχημα της υπηρεσίας βρίσκομαι εκεί
μαζί με τις κάμερες της Παράλληλης Τηλεοπτικής Ζωής]
(Στην καριέρα μου ήδη έχω συναντήσει 205 κι έχω σώσει κάτω απ’ τους μισούς,
γι’ αυτό και πήρα προαγωγή, δηλώνω σε δημοσιογράφο πίσω μου).
Αλλά η περίπτωση, αυτή.
Δύσκολη.
Ένα κεφάλι σφηνωμένο στο λούκι μιας ταράτσας.
Μ’ αίμα να τρέχει σα κατέβασμα μιας σκάλας.
Πολυχρησιμοποιημένος τρόπος.
Απ’ του 20ού Αιώνα.
Τις πεταλούδες.
Των τσιμέντων.
Και μοιάζει τόσο απίστευτη.
Η δύναμη που καταβάλλεις.
Να πεθάνεις.
Από ασφυξία και φρικτή παραμόρφωση.
Που αναρωτιέσαι:
Γιατί δεν την κατέβαλε να ζήσει;
Και Πόσες φορές σας είδα.
Κεφάλια ως Ποντίκια.
Να περπατάτε σε σωλήνα.
Αυτόν δεν τον προλαβαίνω.
Το κεφάλι του έχει συνθλιβεί.
Και κάποιος με πριόνι απ’ την ομάδα μου.
Και μούρη σκοτεινή.
Αναλαμβάνει τα δύσκολα.
Νιώθω ναυτία.
Κι όπως Κοιτώ την Πόλη Εδάφους.
Γουστάρω. Να φουντάρω.
Τη διαφημιστική πινακίδα «Σπίτι Στον Άρη».
Να διαπεράσω.
Μα δεν το κάνω.
Είμαι υπάλληλος δειλός.
Και σε μια ώρα.
Θα σχολάσω.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
114. Παιδική ηλικία:

Η διαταγή.
Στην προσευχή.
Υποχρεωτική:
Επίσκεψη στο Ορφανοτροφείο.
Της Αρχιεπισκοπής.
Στο πάτωμα.
Τα μούτρα μας.
Όση ορφάνια.
Τόσα τα γκολ που μάζευαν τα δίχτυα μας.
Είκοσι αντίπαλοι σε πολλαπλασιασμό.
Με δυο γονείς.
Σαράντα φάγαμε στην άλλη εκδρομή.
Σκέτες βολίδες.
Που μισούσανε.
Τα σπίτια μας,
Αδιαφορώντας.
Πως όπου άνθρωποι.
Κι οδύσσειες.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
115. Γραφή με το μολύβι:

Με τους σύγχρονους τρόπους γραφής.
Χάνεται.
Η αίσθηση της σχεδίασης.
Των γραμμάτων.
Στο χαρτί.
Όπου μεγάλη η σημασία της.
Για την επίγνωση της θέσης της ζωής σου.
Σε σύμφωνα ή φωνήεντα.
Σε φθόγγους.
Ή σημεία στίξεως.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
116. Κομμένο ρεύμα:

Ο ταραγμένος μου εγκέφαλος.
Κόβει το ρεύμα.
Στη συναισθηματική γραμμή.
Που προϋπάρχει ως γονική συνδρομή.
Και με καταζητούν δι’ αμοιβής τα συνεργεία.
Της Ηλεκτρικής Εταιρείας.
Και με διορθώνουν.
Λόγω συσκότισης.
Σε ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα.
Π’ όταν θα πάρω δρόμο.
Ως πνεύμα.
Θα τα περάσω ανάποδα.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
117. Ο Φάρος του Πουθενά:

Ξέρω.
Με δυσκολία
θα πιστέψεις.

Υπάρχει τόπος.
Στο χάρτη.
Πουθενά.
Που μ’ άρθρο.
Τον λες.
Μόνον κρυφά.

Κι είναι νησί.

Κι έχει και φάρο.
Που Δεν θα βρεις.

Γιατί αναφαίνεται στου κόσμου τα σκαριά.
Που η ύπαρξή του.
Με αυτήν την ίδια.
Τη ζωή τους.
Και πλησιασμένο.
Αποκλειστικά.
Από μέσα πλωτά.
Απ’ τον αέρα δεν μπορείς.
Ο δρόμος θάλασσα.
Κι η ανταπόκρισή του.
Σαν της ελληνικής Άγονης Γραμμής.
Σπάνια.
Και στο εισιτήριο.
Να είσαι έτοιμος.
Να δεις.
Στον προορισμό.
Μια παύλα με στιγμή.
Που δεν το κόβει.
Από το πλήρωμα.
Κανείς.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
118. Στιγμιότυπα- έργα τέχνης:

Σ το δρόμο
ένα γάντι.
Ενα σημειωματάριο.
Μια καρέκλα.
Ενα ζευγάρια παπούτσια.
Είναι οιωνοί.
Για μια ευαίσθητη ψυχή.
Γι’ αυτό.
Και σε φωτογράφων.
Συχνά στιγμιότυπα.
Ως έργα τέχνης.
Σε Ακόμη ένα.
Της όρασης ψέμα.
Οι σύγχρονοί μας Τειρεσίες.
Με φιλμ και κάμερα.
Στα χέρια.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
119. Η σημασία ενός ονείρου:

Από τη νύχτα.
Που ’δα στον ύπνο μου.
Πως στα μπαλκόνια.
Όλοι μου οι γείτονες –
Νεκροί και ζωντανοί-
Που είχα ως παιδί.
Στον Προσφυγικό Οικιστικό Ιστό «Νέα Κάτι»
όπου μεγάλωσα.

Ακίνητοι και σιωπηλοί.
Και στη μορφή.
Που είχαν εκείνα τα χρόνια.
Κι ύστερα στη θέση τους μόνον τα ρούχα τους.
Κρεμασμένα σκόρπια. Κατάλαβα.
Πως όσο μεγαλώνεις.
Η παιδική σου ηλικία και πιο κοντινή.
Δίνοντας και μια εξήγηση στην απορία μου.
Για των ηλικιωμένων τη διαύγεια.
Στην παιδική τους ηλικία.
Που είχα από παιδί.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
120. Παιδική ηλικία:

Ενα παιδί.
Δεν χρειάζεται.
Παιχνίδια.
Ενθουσιάζεται.
Και με τα μακαρόνια- πεταλούδα.
Και τις ερωτήσεις που σου απευθύνει.
Για τον κόσμο.
Όπως:
Πού πάει ο παλιός χρόνος.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
121. Ο Ερμής με το σκυλί:

Ο Ερμής με το σκυλί.
Και το σκοινί της βάρκας του.
Λυμένο.
Έχει τη σπίθα της ζωής.
Πριν πιάσει τέλος.
Και τη χαρά.
Που έπιασε Σίσυφο.
Σκασμένο.
Για λίγο απ’ του Άδη.
Το χαρτί.

Όχι σε γέρο.
Αλλά σε ίσκιους.
Που χάνονται νωρίς.
Και τους τυλίγει η μνήμη.
Με μυστήριο.
Με μαύρους, κύκλους.
Και ρυτίδες έκφρασης.
Σαν γέροντες μεγάλοι.
Σαν τον μικρό.
Τον αδερφό μου.
Τον υπηρέτη μουσικής.
Που η ακρόασή της.
Αποτελεί επαναστατική πράξη.
Στον τεχνητό ηχητικό πληθωρισμό του Σύγχρονου Κόσμου.
Και μοιάζει.
Με τη μουσική του.
Αμμόλοφος στην Έρημο που τραγουδάει.
Όταν κινούν.
Την άμμο τους.
Οι άνεμοι.
Ή σαν την Εμπερχαρντ αγόρι.
Με τουρμπάνι.
Στον ήλιο του Μαρόκου.

Μετά της Γενεύης.
Το σκοτάδι.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
122. Εξομολογητήριο:

Στον Παλιό Κόσμο.
Όταν η γη δεν είχε.
Από την ανθρωπότητα.
Χαρτογραφηθεί.
Και μπει σε φάση.
Εντός Σχεδίου.
Το Περιβάλλον δεν είχε δομηθεί.
Κι ο κόσμος είχε αδειοσύνη.
Ορίζοντα και φύση.

Έδιναν μια πέτρα.
Οι μπουρζουάδες.
Σε κολίγους.
Που θέλαν’ να ανταμείψουν.
Για το καλό του Παραδείσου
(Στην ανθρώπινη ιστορία. Η μόνη ταξική διαφορά. Που παρέμεινε. Με άλλα επαγγέλματα)
ή σε ευνοουμένους- τσιράκια κι έλεγαν:
«Πέταξε την πέτρα.
Κι η γη.
Δική σου.

Όσο πιο μακριά.
Καλύτερα για σένα.
Και τη φαμίλια σου».

Κι ένας αρνήθηκε.
Στη γη να ασεβήσει.
Κι είπε:
«Η γη ανήκει στον πλανήτη».
Και πέταξε στα πόδια τ’ αγκωνάρι.
Και γύρισε την πλάτη.

Και τον καθάρισε ο μπουρζουάς με καραμπίνα.
Πισώπλατη βολή.
Με μάτι μες στην ψύχρα.
Πιο πρόστυχη απ’ την πράξη.
Κι οι μάρτυρες σιχάθηκαν που θα ’χανε στη μνήμη.
Τέτοια αισχύνη.

Στο Σύγχρονο Κόσμο:
Οι επιχειρήσεις του μπουρζουά.
Χαίρουν υγείας.
Κι οι απόγονοι του πλέουν στα λεφτά.
Κι ως μέλη της γυάλινης ματαιόδοξης χορείας της Παράλληλης Τηλεοπτικής Ζωής.
Της κοινής γνώμης.
Ήρωες Κοινοί.
Κι όχι του Κοινού Αισθήματος.
Αυτό δεν έχει ως ήρωες διασκεδαστές και κλόουν του Συστήματος.
(Η κοινή γνώμη όταν κυβερνάει.
Γεννάει και Χίτλερ. Σε ένα βράδυ.
Όπου Κρυστάλλων. Ονομάζει. Και τέτοια γυαλιά τρίζουνε χρόνια.
Στης ανθρωπότητας τα πόδια).

Στο σύγχρονο Κόσμο: Το αίμα.
Του προγονικού.
Ρομαντικού.
Και οικολόγου.
Αληθινού.
Ανύπαρκτο.

Μοναχογιός.
Με το φευγιό.
Σταμάτησε και τ' όνομα.
Και κάποιοι μακρινοί του συγγενείς.
Μακριά. Από βουνά.
Που κι από την τηλεφωνική γραμμή.
Σε κόβει ο αέρας.
Κι η σκιά.
Που χουν οι τόποι με δαιμόνια.
Και ξωτικά.
Μ’ Ηχώ στα λίγα της.
Τα λόγια.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
123. Αντέδρασε στο τεχνητό φως:

Ζω ως λιποτάχτης.
Από λόχους πρώτης γραμμής.
Αναλώσιμους.
Εξαιτίας καταγωγής.
Δεν θα πολεμήσω
για κυριαρχία εδαφική.
Τον θεωρώ μάταιο χαμό σε αυτήν τη γη.
Εκτός αν πολεμάς κατακτητή.
Κι έχω από μνήμης γονιδιακής.
Λόγια βασίλισσας, που λένε,
Κλυταιμνήστρα.
Την ώρα που της φώτισαν πως έπεσε η Τροία:

«Όπως σε χύτρα με νερό.
Το ξίδι και το λάδι στέκουν ξέχωρα.
Σαν βράζουν.
Έτσι και οι φωνές των νικητών και αυτών που ηττήθηκαν.
Αν σεβαστούν.
Της νικημένης χώρας.
Τους πολιούχους.
Τους θεούς.
Τα όσια και ιερά τους.
Οι νικητές δεν θα γνωρίσουνε ποτέ την ήττα».
Από την πένα.
Του Αισχύλου.
Το 458 προ Χριστού.
Όμως.
Στην πόρτα.
Του κουφού.
Η αρχαία φωνή της Υφηλίου.
Για του πολέμου.
Τα δεινά.
Και το χυμένο αίμα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
124. Κουβέντα:

Αν είχες λόγια.
Δεν θα ’χες όπλα.
Εχεις όπλα.
Δεν έχεις λόγια.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
125. Συνεσταλμένη στάση:

Τα όνειρα.
Η ψυχή ανάποδα.
Οι εφιάλτες.
Η ψυχή στα γόνατα.
Η πλήρη τους απουσία το πρωί.
Από της φύσης τη λειτουργική Μνήμη.
Δεν σημαίνει τίποτα.
Γραμμένα στη βαθύτερη.
Όπου η ψυχή.
Στη συνεσταλμένη στάση.
Του εμβρύου.
Στη μήτρα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
126. Μοντέρ της μνήμης:

Ο πιο ανυπάκουος μοντέρ.
Της μνήμης.
Τι με πιστόλι στον κρόταφο να τον φοβίσεις!
Τα πλάνα.
Που ’χει συλλέξει ο οπερατέρ της
Θα κολλήσει.
Και τη λογοκρισία σου.
Στην ξεμπροστιάζει με το σώμα.
Κι όπως τα πλάνα του.
Για έλλειψη συνείδησης.
Και προδοσίας.
Νεκρούς από φθορά αγαπημένους.
Ή από περιφρόνηση στο Θάνατο.
Με ρόδα.
Για έρωτα που ξέσκισες.
Με νύχια και με δόντια.
Για την εικόνα σου ως νέος.
Για τις δειλίες.
Και τις δουλείες σου.
Περονιασμένος.
Λες και εντός σου η Αρκτική.
Περνάς τις μέρες σου.
Ώσπου να βρεις τον ήλιο σου.
Όταν και πάλι θα αυξηθεί η αγωγή.
Και ο γιατρός θα σου ρυθμίσει.
Τα του ύπνου σου.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
127. Σπάραγμα:

Την ταχύτητα του φωτός.
Τη σπάμε.
Με το θάνατο.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
128. Εξήγηση σιωπής:

Ο σιωπηλός.
Ως αρχηγός της φαμίλιας.
Δεν ήταν πάντα στόμα κλειστό.

Σώπασε με τη φυγή του
από το Νέο Μήλο.
Όπου ως μισεμένος.
Βρέθηκε με πλοίο.

Τα αίτια της σιωπής του
αποτέλεσαν δε, κεντρικό θέμα συζήτησης.
Στον περίγυρό του.
Ενώ μετά το θάνατό του.
Σύντροφός του σε εκείνο το ταξίδι.
Αποκάλυψε πως μια κινέζικη τριάδα.
Τα ‘‘Αγκαλιασμένα Μαχαίρια’’.
Είχαν συμμετάσχει στην τελετή αφωνίας του.
Στων σκιών.
Τα κινέζικα.
Θέατρα.

Ο ίδιος όμως,
φρόντισε
να λύσει
το μυστήριο.
Και επί λέξη σε αίμα του.
Που σε συνέχειες.
Του διάβαζε βιβλία.
Είπε γι’ αυτό το σιωπητήριο:

«Λιγόστεψε η φωνή μου όταν με πέταξε η πατρίς.
Με το «Πατρίς».
Σαν άχρηστο φτωχό.

Κι έγινα φίδι κολοβό.
Από τη μαύρη πέτρα.
Και τη φτυσιά.
Ίδια δεκάρα.
Στην αποβάθρα.
Πίσω μου.

Κι ήταν αργά.
Όταν κατάλαβα.
Το σφάλμα.
Πως η πιο άμοιρη.
Η γη μου.
Όπως παντού.
Στον κόσμο του λευκού.
Κι αυτή.
Στα νύχια αρπακτικού.
Και ντόπιου.
Ρουφιάνου.
Φοβερού.

Που τα ονόματά τους.
Ονόματα οδών.
Που από τσίπα.
Δεν την κόψανε τη γλώσσα.
Από τη ρίζα.

Μια γη των 10 οικογενειών.
Που οι πολλοί τους βλέπανε.
Από τα τζάμια.
Να τρώνε με χρυσά κουτάλια.

Και χάθηκε τελείως.
Όταν επέστρεψα στο σπίτι.
Δεν ήμουν πια ο μισεμένος που γυρίζει.
Αλλά ένας τραυματίας.
Του αμερικάνικου ονείρου.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
129. Αιώνια γονιδιακή εκτύπωση:

Θα δεις τον κόσμο.
Πολλές φορές.
Ακόμη.
Οι γονιδιακές φωτοτυπίες.
Εξ αγχιστείας.
Και εξ αίματος.
Θα εκτυπώνονται.
Μέχρι το τέλος της Γης.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
130. Εσωτερικές αισθήσεις:

Ο κόσμος από τη σύλληψή σου.
Ως τη στιγμή που θα γεννηθείς.
Στις εσωτερικές αισθήσεις σου.
Και τον οποίο.
Στα χρόνια θα ανασύρεις.
Με σιγουριά πως έχεις ζήσει.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
131. Αγώνας για σεροτονίνη:

Από τον 20ό αιώνα.
Η ταραγμένη ψυχή της Ανθρωπότητας.
Επιδημία.
Και η Επιστήμη.
σε διαρκή αγώνα
επαναπρόσληψης
σεροτονίνης.
Και ησυχίας.
Σε μητροπόλεις.
Απάνθρωπες.
Χωρίς φύση.
Χωρίς σιωπή.
Κι ορίζοντα
και με μία Παράλληλη Τηλεοπτική Ζωή.
Όμορφη. Σεξουαλική.
Και επιτυχημένη.
Με φίλους.
Αφοσιωμένους.
Με περιουσία.
Με υγεία.
Κι εμείς, στην τηλοψία.
Πλάι στην ευτυχία.
Άσχημοι. Άφιλοι.
Κι απόθητοι.
Με πεθαμένους ή χαμένους.
Σε ουρά.
Στα εξωτερικά ιατρεία. Με κλονισμένη υγεία.
Και γέρους. Όχι ροδαλούς.
Και ευτυχισμένους. Στην κοινωνία.
Να διαφημίζουν. Πάνες. Και λαχεία.
Αφού σοφοί δεν είναι για κανέναν.
Και κρεμασμένοι στην Παράλληλη Τηλεοπτική Ζωή.
Αυτόχειρες στο γήρας.
Μετά από μέρες τους βρίσκουν συγγενείς.
Γιατί βρομίσανε την πολυκατοικία.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
132. Βιοπορισμός από τη φυγή:

Γιατρεύει η φυγή.
Κι οι εργαζόμενοι των επαγγελμάτων της.
Η απόδειξη.
Πιο καθαρή ματιά.
Πιο στωική.
Στου ημερομίσθιου.
Τη βάσανο.
Κι από τον κίνδυνο των διανυθέντων αποστάσεων.
Μια έκκριση αδρελανίνης.
Σαν του παρανόμου, σχεδόν, ναρκωτική.
Που μόλις λείψει γερνούν απότομα.

Εκείνοι που δουλεύουν στη φυγή.
Ακόμη κι οι ταπεινοί ψαράδες.
Που διανύουν αποστάσεις κοντινές.
Για την ψαριά τους. Χρόνια ολόκληρα.
Στα ίδια νερά.
Με τα σκαριά τους.
Και μόνον η θάλασσα
τους κάνει να μοιάζουν με τον Οδυσσέα.
Σαν γύρισε απ’ την Οδύσσεια στην Ιθάκη.
Έτοιμος να σκοτώσει.
Τους Μνηστήρες.
Στο παλάτι.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
133. Εκπαίδευση:

Αν το ρήμα
«κατέληξε».
Το ψιθυρίσεις.
Στον τόνο.
Που το λένε.
Οι γιατροί.
Σε αναγγελία θανάτου.
Αποκτάς την επίγνωση του ζώντος οργανισμού.
Ότι όπως άναψε θα σβήσει.
Και πλάσμα νιώθεις του αοράτου.
Κι όχι νεκρός.
Που θα σαπίσει.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
134. Προσφυγικός οικιστικός ιστός «Νέα Κάτι»:

Η περιοχή δόθηκε
στους πρόσφυγες προγόνους.
Ύστερη λύση.
Στα παλιά χρόνια.

Δάσος πυκνό.
Πολλά νερά.
Πολλή υγρασία.
Και λύκοι.
Πιο κοντινοί.
Απ’ τα σκυλιά.

Κι ακόμη συγκινεί.
Η ιστορία.
Για ένα φάντασμα.
Στο δάσος.
Το πυκνό.
Που ’χε στα πόδια του.
Αλυσίδα.

Στην πραγματικότητα.
Σκασμένος.
Της ψυχής.
Σαλός.
Από νοσοκομείο.
Που γι’ αυτόν το λόγο.
Τόσο μακρινό.

Για τα μυαλά.
Που στεγνωμένα.
Από τις εκκρίνουσες ουσίες.
Που δημιουργούν τις ψευδαισθήσεις.
Πως έχει νόημα να ζήσεις.
Κι απάτη δεν είναι η ευτυχία.

Και όταν τους μοιράστηκε η γη.
Από τους κρατικούς αξιωματούχους.
Έκλαιγαν στα ίσα με λυγμούς. Για τ’ άγριο μάτι
και τη λάσπη.
Για τ’ άσυλο.
Που θεραπεύει αρρώστιες.
Κρυφές κι από τον ήλιο.
Μα όχι απ’ το φεγγάρι.
Και νοσταλγήσανε
του κεντρικού θεάτρου τους εξώστες
( τότε Bασιλικού)
όπου κατέλυσαν ως πρόσφυγες.
Και τα παρασκήνια.
Ανάμεσα σε Οιδίποδες κι Αγαμέμνονες.
Και σε Αμλέτους.
Και στη ματωμένη Μήδεια.

Η δύναμη όμως της συνήθειας.
Με την επίγνωση πως πρόσφυγες.
Βγήκε νικήτρια.
Τη γη εξημερώσανε.
Κοινότητα γίνανε.
Με αρχές και σπίτια.
Και δρόμους.
Έστω αριθμούς.
Και δέλεαρ για τους αρρώστους.
Τότε.
Στα πνευμόνια.

Που γνώμη συγγενή μου.
Η πιο ταξική ασθένεια.
Αν είχες βούτυρο κι αβγό.
Και καθαρό αέρα.
Δεν σε έπνιγε το αίμα.

Καλό στοιχείο,
επίσης, η γειτονία.
Με πλούσιο προάστιο.
Όπου οι επιφανείς επιχειρηματίες
και πολιτικοί είχανε μέγαρα για σπίτια.
Και το δικό μας αίμα.

Εργάστηκε σε αυτούς.

Ως οδηγοί.
Υπηρέτες.
Νταντάδες.
Κηπουροί.

Κι εμείς ως γονιδιακή φωτοτυπία.
Με μίσος γι’ αυτήν την περιοχή.
Ή με το φθόνο της στέρησης.
Σαν κόμπο.
Να πνίγει.
Την πίκρα της ένταξης.
Σε αυτήν.
Πολλών συντρόφων.

Να σημειώσω, επίσης.
Πως το δικό μου αίμα.
Εργάστηκε εκεί.
Ως καρεκλού.
Δουλάκι.
Που κάηκε με λάδι.
Παραμονές του Δεύτερου Μεγάλου Πολέμου
και κηπουρός.
Που ’φτιαξε μαύρο τριαντάφυλλο.
Με απίστευτο μεράκι.
Μα το ’δωσε σε άλλον κηπουρό.
Επ’ αφορμή. Της ανθοκομικής.
Που Υπό αιγίδα. Βασιλική.
Κι ο πρόγονός μου.
Επ’ ουδενί. Υπό τον βασιλιά.
Που τον πούλησε. Στη μικρασιατική γη.
Να διαγωνιστεί.
Και νικητής ανακηρύχθηκε αυτός.
Πλουτίζοντας πολύ.
Για μια ζωή.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
135. Παρατσούκλια: Μάνταλος.

Γιατί τα χέρια του μαντάλωναν την μπάλα.
Σαν να ’τανε μπουγάδα.
Το καλύτερο τέρμα στην υφήλιο.
Κι ήταν οι πέτρες μας σαν πύργος
Αφού δεν είχαμε δοκάρια.
Αλλ’ αγκωνάρια.
Όλοι οι μεγάλοι τερματοφύλακες.
Σε μια συσκευασία.
Ο Μπανγκς.
Όταν την κεφαλιά του Πελέ την έδιωξε.
Ξυστά.
Με ακροβασία.
Ή ο Χρηστίδης.
Όταν απέκρουε τα πέναλτι.
Σαν να ’τρωγε στραγάλια.
Κι έστελνε τη φτωχή μου.
Την ομάδα.
Στους τέσσερις.
Στο Κύπελλο Ευρώπης.
Κι εμάς τα κύτταρα προσφύγων.
Στ’ ουράνια.
Μια ομάδα.
Που κόστιζε.
Όσο των άλλων οι εμφανίσεις.

Και η μεγάλη του ατυχία.
Ότι μεγάλωσε στον προσφυγικό ιστό
«Νέα Κάτι».
Τον καταδικασμένο εσαεί.
Να φέρει του Νέου
το πρόθεμα.
Στην πλάτη.
Για να μην παραδεχτεί.
Πως ο παλιός έχει χαθεί.
Και ως μνήμη.
πλέον εθνική. Υπάρχει.
Για να ξεπαραδιάζεται
η δημοτική της αρχή.
Σε γιορτές αναμνησιολογίας.
Οι οποίες. Χωρίς παιδεία.
Και κρίση. Της απόστασης.
Προς εξυπηρέτηση.
Αποκλειστικώς.
Εκλογικής πελατείας.
Δηλαδή, με λόγια λίγα:
Το ‘‘Τζιβαέρι’’ με μικρόφωνα.
Κι όπως πολλοί.
Με τέτοια βάρη.
Στην ψυχή.
Στης νύχτας δουλειά.
Κι όχι ως τέρμα σε γήπεδα εθνικά.
Κουβάλαγε σακούλες με λεφτά.
Για το νονό του.
Και εκτελέστηκε απ’ αντίπαλο ψυχρά.
Στο Βατερλό του.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
136. Παιδική ηλικία:

Ο νεκροθάφτης.
Του συνοικιακού ιστού «Νέα Κάτι».
Ζώης.
Δεν σάλεψε.
Όταν κατέληξε,
ο αδερφός του.
Ο Ζήσης.
Που ούτως ή άλλως.
Είχε κηδευτεί.
Στον τόπο καταγωγής.
Κι είχε χρονίσει- -
Αλλ’ όταν κατάλαβε.
Το μάταιον της εργασίας.
Κι υπό πανσέληνο.
Αποφάσισε στον ουρανό.
Να απευθυνθεί.
Με παρρησία.

Λένε πως είπε:
«Χρόνια ολόκληρα στα μνήματα.
Η ίδια σιωπή.
Κανείς δεν έδειξε πως πήγε στην Αιώνια Βασιλεία.
Όλοι λιωμένοι.
Απ’ το γέρο. Ως το παιδί.
Λίγοι οι πλήρεις. Ημερών.
Και ιμέρων.
Όπως το είπε ποιητής.
Υψικαμίνου.
Κανένα πνεύμα.
Εκτός αν ζει στους ζωντανούς.
Δεν περιπλανήθηκε.
Να ανάψει τα καντήλια.
Κι η γη με δηλητήρια.

Και η εκκλησία αμείβεται καλά.
Γι’ αυτήν την τελετή.
Που βιοπορίζει. Όρνια ανθρώπινα.
Που και σε πόλεμο θα κάνανε λεφτά».

Την επομένη.
Ο παπάς.
Της ενορίας.
Ακούγοντας ρουφιάνο.
Στο ιερό.
Της εκκλησίας.
Τον αποτελείωσε.
Με απόλυσης χαρτί.

Κι όλα τα παραπάνω.
Τα ’λεγε χρόνια.
Ως τρόφιμος σε λαϊκά ψυχιατρεία.
Όπου και βρέθηκε εκ του Σταυρού της απορίας.

**( Τα ονόματα πέρα για πέρα αληθινά.
Μην τα τυλίγετε.
Με μεταφυσική χροιά.
Όπως αρέσκεστε.
Η ζωή εξηγείται καλύτερα.
Από τα ζωντανά της.
Κι όχι από τα άυλα και τα νοερά της.
Επειδή. Σόι πήγαινε. Τ’ επάγγελμα.
Η μάνα τους. Τους βάφτισε.
Με της ζωής παράγωγα.
Το θάνατο απ’ το σπίτι της.
Να διώχνει με τα ονόματα.)
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
137. Σκυλιά Που Γαβγίζουν στην κοινωνία:

Η ιστορία
έχει
πολλά.
Τρελά σκυλιά.
Και στα προαύλια
δεινών ψυχιατρείων.
Πώς αγριεύουν
σ’ ασθενών επισκεπτήρια.
Γιατί είσαι η Κοινωνία.
Απέξω απ’ την πόρτα τους.
Με παύλα.
Και τελεία.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
138. Σκυλί στ’ αμπέλι:

Τα σκυλιά μου. Μου Βρίσκουν.
Τις καλύτερες τοποθεσίες.
Στη μνήμη,
Όπως οι άλλοι.
Τ’ αμολούν
σε άθλιο κυνήγι.
Αυτά ξέρουν καλά.
Να με οδηγήσουν.
Και από ’κεί.
Που πέρασα.
Ως έμβρυο.
Πριν από το ξαφνικό
το φως.
Του κόσμου.
Που η λάμψη του.
Με ανάγκασε.
Να κλαίω.

Αυτός ο ένας.
Που ξέρετε.
Και ξέρω.
Όπως, κι ότι κανείς.
Δεν γεννιέται Πλάκα λευκή..
Κι ως γονιδιακή φωτοτυπία.
Με πρότερη οδύνη.
Προγόνων μου.
Εξ αίματος.
Κι αλληλουχία κωδική.
Χθες τρανταζόμουνα.
Στην κοιλιά της μετανάστριας μάνας μου.
Από τις πιστολιές της.
Σε Λευκό της Αφρικής.
Που χε μαστίγιο στ’ αυτί.
Με το σκληρότερο σκυλί μου.
Που λέω ‘‘Στ' αμπέλι’’.

Αυτό που με πηγαίνει.
Πριν από το ξαφνικό το φως.
Του κόσμου.
Και Στα διανυσμένα τα χιλιόμετρα.
Πάλι Της μετανάστριας μάνας μου.
Που οδηγός φορτηγού.
Υπάλληλος των Λευκών.
Λαθρεμπόρων στη Γενέθλια Ήπειρο.
Της Γης.
Πρώτων υλών και διαμαντιών.
Να διασχίσω τον κόσμο.
Χωρίς ακόμη να χω ζήσει.
Και κάποιος να φωνάζει στη μάνα μου πως:
«Ως ψυχή.
Θα ’χει τον ήχο.
Από καμιόνι. Σε ταξίδι».
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
139. Αποκριάτικη αμφίεση:

Ανακαλώ πάντα στη μνήμη.
Ενα αδερφό της νύχτας.
Ντυμένο.
Πλοίαρχο.
Σκοτωμένο.
Μία με ίσκιο παρουσία.
Που κέρδισε σε μαγαζί της Περσεφόνης.
Τίγκα στου Πλούτωνα το ρόδι
Όπου εγώ θαμώνας του. Ως αγόρι –
– Το διαγωνισμό αποκριάτικης στολής.
– Με μια ησυχία.
– Λες και περίμενε τη νίκη.
– Αφού όπως βρήκε το θάρρος να μιλήσει:
– Φορούσε του πατέρα τη στολή
– -Επιτέλους! –
– Σε ναυμαχία.
– Ενώ εκείνος
– σε γυμνάσια. Και ασκήσεις.
– Έπαιζε πόλεμο στο σπίτι,
– Σε εκείνον και σε εκείνη.
– Άλλη μια μάνα με κομμένες.
– Τις χορδές της. Από τη θλίψη.
– Κι ανακαλώ. Πάντα στη μνήμη:
– Την ευκολία που ως σκοτωμένος.
– Χόρεψε διπλά μας ως τέλους.
– Και με το έπαθλο.
– Της νίκης.
– Πήγε ξημέρωμα στο σπίτι.
– Με το χαμόγελο στα χείλη.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
140. Μολότοφ από καντήλι:

Στον Θεό ως θεσμό.
Και, μάλιστα, εξουσίας.
Όπως
οι επικρατούσες θρησκείες
κατάφεραν να γίνει.
Από παιδί.
Μολότοφ άριστες.
Του φτιάχνω.
Από καντήλι:

Οι εκκλησίες και οι ιερείς του θεού*.
Αντί της αναζήτησης στο χώρο τον υπερφυσικό.
Που δεν είναι απλώς πνευματικός.
Αλλά ατόφιας λογοτεχνικής φαντασίας.
Και της προσφοράς της άδολης.
Του θείου.
Ως απάντησης.
Σ’ ανθρώπων αγωνία.
Αφού εξήγηση καμιά
της Λογικής.
Δεν δίνεται.
Απ’ τα ιερά βιβλία.
Στα αιώνια τα ερωτήματα του ανθρώπου.

Περί Αδήλων και Μετακοσμίων.
Ή της ύπαρξής μας στον πλανήτη.

Ανακατεύονται στα πόδια της Επιστήμης και της Πολιτείας.
Κι ως πωλητές του Υπέρτατου
του Πλάστη Δημιουργού
θα πολεμούνε
πάντοτε.
Τα ευρήματα της Επιστήμης.
Και πληθυσμούς της Ιστορίας.
Που έγκλημά τους.
Πως έχουν θρύλους για θεούς.
Όσες κι η φύση.

Και αυτούς.
Που δεν ζούνε σύμφωνα.
Με τα ιερά βιβλία.
Και με τον Κώδικα.
Ηθικής τους.

Μπορεί αιώνες
στις κοινωνίες να ’χαν λόγο.
Αλλά στο Σύγχρονο Κόσμο.
Τους ξεπέρασε η έρευνα
του ίδιου του ανθρώπου.
Για την προέλευσή του.
Φτάνοντας να δει.
Το φως.
Από το πιο αρχέγονο κομμάτι.
Του χώρου.
Και του Χρόνου.
Πριν τη Μεγάλη Έκρηξη.
.
Επιτελους ας οριστεί.
Δίχως Θεό.
Η ύπαρξή μας.
Ως το πιο μικρό μέρος.
Μιας εξελικτικής.
Στον πλανήτη. Διαδικασίας.
Όπου επιδείξαμε προσαρμογή.
Και τσακίσαμε.
Κόκαλα.
Με τη γλώσσα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
141. Ορισμός Θεού:

Θεός η Φύση.
Κι η σχέση μας
κι η γνώση μας
γι’ αυτήν.
Ο δρόμος.
Της γαλήνης.
Και ζείδωρο στης Γέννησης.
Την επίκτητη οδύνη.
Ίσως το νόημα της εξόδου
από τη μήτρα.
Η θέση μας στον κόσμο.
Όπως τα φύλλα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
142. Μάγος με τις Ψευδαισθήσεις:

Η πίστη στον Θεό.
Επιβάλλει.
Την πνευματική σχέση.
Του Μάγου με τις Ψευδαισθήσεις:
Πρέπει να τις υλοποιήσει.
Κι ας ξέρει πως είναι στηριγμένες.
Στον τρόπο που ο εγκέφαλος.
Θέλει να πειστεί.
Και πείθει.

Όπως εκείνη η γριά.
Στο Ρουμανίας.
Που έκλεψε.
Από απόγνωση.
Το δάκρυ της Παναγίας.
Και τη συλλάβανε.
Μετά από του παπά.
Καταγγελία.
Πως κάποιος χάλασε του θαύματος.
Την κερδοφόρα οικονομία.
Κι έκανε μέρες έρευνα.
Ολόκληρη Αστυνομία.
Κι όταν τη βρήκανε.
Δεν μπορούσαν.
Να τη συλλάβουνε.
Γιατί δεν υπήρχε νόμος.
Για μια τέτοια παρανομία.
Και τρομαγμένη δήλωσε σε εφημερίδα:
«Ήθελα να το κλέψω με τα χείλη μου.
Να πάψουνε τα βάσανα στο σπίτι μου.
Μα δεν μπορούσα.
Και έτσι το με ένα μαντίλι που κρατούσα.
Το σκούπισα.
Και το ’χω από τότε στο καντήλι.
Δεν ήξερα πως η Παναγιά δεν θα ξαναδακρύσει.
Με τόσα άσχημα στη ζήση».
Ή όπως εκείνη που στο νέο.
Ότι ο γιος της είχε πεθάνει.
Από τροχαίο.
Έβγαλε όλες τις εικόνες στην αυλή της.
Και μόλις έβρεξε.
Τους είπε.
Να σαπίσουν.
Μες τη λάσπη.
Και μέχρι κι αυτή να αποδημήσει.
Δεν τις ξανάβαλε στο σπίτι.
Και χρόνια πέρασαν.
Όπου οι διαβάτες προσπερνούσαν.
Ως βρέφος τον Ιησού στην αγκαλιά της Παναγίας.
Τον Αι Φανούρη και τον Άγιο Στέφανο.
Πριν μαρτυρήσει.
Σαν γείτονες.
Που κάθονταν στον κήπο.
Και χάζευαν.
Την κίνηση.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
143. Κρατικές οδηγίες:

Να επαγρυπνούν οι πολίτες.
Γι’ αυτό πια συλλαμβάνονται.
Όσοι περπατούν.
Χαζεύουν.
Ή ξεχνιούνται.
Με το κράνος της μηχανής.
Και μπαίνουν να ψωνίσουν.
Σε έναν ευγενικά του είπα:
«Δεν ήρθα να σας κλέψω.
Βλέπετε πολλά δελτία ειδήσεων».
Κι εκείνος μου απάντησε:
«Έχετε δίκιο, θα το προσέξω».
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
144. Επίσκεψη σε Διογένηδες:

Κρύβε τον ήλιο σε Διογένηδες.
Παρ’ τους κουβέντες.
Θα διδαχθείς πως όσα λιγότερα κατέχεις.
Πιο ελεύθερος.
Σε μερικούς.
Που αυτή η απόσυρση συνειδητή.
Σου παραδίδουν φιλοσοφία.
Οι άλλοι.
Που βρέθηκαν στο δρόμο.
Από κακοτυχία.
Με σαλεμένο νου.
Πολλές φωνές.
Και κάποιες γοερές.
Και κάτι τελευταίο:
Των Διογένηδων ο δρόμος σπίτι τους.
Κι εσύ ο επισκέπτης τους.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
145. Εναντίον Θεού:

Η πίστη στο Θεό.
Η πίστη σε γεγονότα.
Αναπόδεικτα.
Σχεδόν.
Σαν παραμύθια.
Αχιόνιστα.
Μια σεβαστή.
Παρηγοριά.
Για όσους.
Αντί να τρέμουν τη ζωή.
Το θάνατο φοβούνται.
Και θέλουνε.
Για σκέπη. Δημιουργό.
Για να μη σκέφτονται.
Πως. Όπως μόνοι τους.
Γεννιούνται.
Και μόνοι.
Αναχωρούνε.
Πως η φθορά.
Τον έφτιαξε τον άνθρωπο.
Και ότι το άπαν.
Μόριο αρχέγονο.
Με αντιγραφέα δαιμόνιο.
Που από κυττάρου απολήξεις.
Εποίησε.
Πλανήτη ολόκληρο.
Ξεχνώντας ότι γεννήθηκαν κι αυτοί.
Και δεν γλιτώνουν.
Της θνητότητας. Τον κύκλο.
Και μόλις ο εγκέφαλος σβηστεί.
Και βεβαιωθεί.
Η αναχώρησή τους.
Ως ψυχή.
Στης ανυπαρξίας.
Θα επιστρέψουνε.
Τον ύπνο.
Στο σύμπαν μιας μήτρας.
Πριν η Γη.
Κάνει στον Ήλιο της.
Το γύρο.
Το αίτιο.
Δηλαδή.
Κάθε ζωής.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
146. Eναντίον Θεού:

Η αμφιβολία μου
πιο δυνατή.
Από τις απαντήσεις,
Που δίνει η πίστη σου.
Στην απορία μου.
Της ύπαρξής μου.
Και της μοίρας μου.

Δηλητηριώδης η γνώση.
Πως είμαστε μορφή ζωής.
Άρα θνητοί.
Περαστικοί.
Χωρίς τη σκεπή Θεού.
Αγίων. Και Γραφών.

Γι’ αυτό η ανθρωπότητα φοβάται.
Να γεράσει.
Ή δεν αισθάνεται ντροπή.
Πολέμους να ξεσπάσει.

Το Θείο της ορίζει το Καλό και το Κακό.
Κι όχι της βούλησής της.
Οι πράξεις.
Και οι αποφάσεις.
Οι ικανές για το χειρότερο.
Και το πιο ξεχωριστό.

Στον μόνο κόσμο.
Που γνωρίσαμε να υπάρχει.
Σε αυτήν τη μορφή.
Τη Γη.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
147. Εκπαίδευση:

Είναι πολύ βίαιη.
Η ψυχρότητα.
Του υπολογιστή.
Στην αποθήκευση αρχείων,
όπως: Απελπισία.
Παρατημένο σπίτι.
Μοναξιά.
Αλλ’ ως της ψυχής. Γυμνάσιο.
Γνήσια στρατιωτικό.
Και χρήσιμο.
Όταν στη θλίψη.
Παραδίδεσαι.
Ως νάρκισσος.
Και όχι ως ζητιάνος.
Πριν το σκύψιμο.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
148. Εξήγηση εσωτερικής συσκότισης:

Ξεμένω επίτηδες
σε μέρη κατασκότεινα.
Για να αντιληφθώ.
Τη σπουδαιότητα.
Και μιας σχισμής φωτός.

Μα δεν λουφάζουνε.
Τα τεχνητά.
Νυχτόβια.
Που είμαι από μικρός.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
149. Λαντής:

Άφιλος ο άνθρωπος.
Που δεν χρειάζεται κανείς.
Και δεν χρειάζεται κανέναν.
Και η πορεία του.
Στη γη.
Με άλλον έναν.
Όπου μπορεί να ’ναι σκυλί.
Με το όνομα Λαντής.
Του Ροβινσόνα Κρούσου στο νησί.
Αν Θυμηθείς.
Δανείσου το βιβλίο.
Να μου το διαβάζεις.
Πριν τον ύπνο.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
150. Μαφίας αλήθειες:

Οι μαφιόζοι.
Δίνοντας τις παρακάτω οδηγίες
στον εκτελεστή.
Άθελοι διδάσκαλοι.
Πως ο εγκέφαλος.
Η ψυχή:

«Όχι στην καρδιά ο πυροβολισμός.
Μέχρι να φύγει.
Περνούν 40 δευτερόλεπτα.

Μια στο μυαλό.
Για αίσια αποτελέσματα.
Κι αν
Δεν σου φύγει.
Έτσι.
Η ψυχή.
Ρίξ’ τη.
Σ’ εσένανε».
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
151. Μαφίας αλήθεια:

Ξοπίσω σου.
Ψυχή που φόνευσες.
Θα δεις.
Αν και ο νους σου τη σκοτώσει.

Στην κατοικία της ψυχής.
Η μόνη Κόλαση που υπάρχει.

Αυτό.
Που η Αρχαία Ελλάδα.
Ονόμασε Ερινύα.
Είναι της τσίπας η αγρύπνια.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
152. Επεκτατική πολιτική:

Στο Σύγχρονο Κόσμο.
Όπου η ανθρωπότητα.
Της Γης.
Πιάνει τον τόπο.
Η ανέγερση.
Στις ανήλιαγες Μητροπόλεις.
Από το όζον.
Και του υπερπληθυσμού.
Το ζόφο.
Νέων λατρευτικών χώρων.
Ως μέτρο της επεκτατικής πολιτικής.
Της καθεστηκυίας θρησκείας.
Και μόνον.

Παραδείγματα.
Και πρόχειρα.
Στο βλέμμα:
Γεμάτη συναγωγές η Ιερουσαλήμ.
Γεμάτη εκκλησίες η Αθήνα.
Γεμάτα τζαμιά.
Τα λίκνα της Ανατολής.
Δίχως πνευματικότητα και ντροπή.
Κακοφτιαγμένα και αντιαισθητικά.
Στέκουν σιμά σε ιστορικά κτίσματα θρησκειών ή δογμάτων.
Τα οποία. Φτάνανε και περισσεύανε.
Για τον εκκλησιασμό των πληρωμάτων.

( *Σκληρό για εσάς.
Με πίστη στον Πλάστη Δημιουργό.
Να επισκεφθείτε.
Όχι ως τουρίστες.
Την Πόλη του Θεού.
Γιατί αυτή η μικρογραφία.
Λιμανιού της υφηλίου.
Τριών επίσημων θρησκειών.
Αιρέσεων.
Και δογμάτων.
Δεν είναι η Μέκκα του Θεού.
Μα του Πολέμου.
Που θα τελειώσει με της ανθρωπότητας το τέλος.
Κι ενός ανήκουστου. Θρησκευτικού εμπορίου.
Εκτός του Όρους των Ελαιών και της Ερήμου.)
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
153. Ορισμός της Ψυχής:

Ο εγκέφαλος.
Η ψυχή.
Γι’ αυτό πεθαίνει τελευταίος.
Γι’ αυτό και αναλόγως.
Της σκάλας.
Της στριφτής.
Των γονιδίων.
Και
πληροφοριών που στέλνουνε.
Σε χιλιάδες.
Συνάψεις.
Από νευρώνες.
Η κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.
Διαφορετική.
Και με άλλον ίσκιο
(ακόμη και σε δίδυμο).
Και βλέπουμε.
Ακούμε.
Κι οσφραινόμαστε με αυτόν.
Και μέσω αυτού.
Αισθανόμαστε.
Και τα αισθήματα.
Σε στρόβιλο νευρωνικών απολήξεων.
Με κύτταρα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
154. Ζύγι τραγωδίας:

Το μέγεθος
μιας τραγωδίας.
Το ορίζει.
Η διάρκεια της σιωπής.
Των παιδιών.
Κι αυτό το ζύγι.
Δεν έχει ποτέ του.
Πειραχτεί.
Για αισχροκέρδεια.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
155. Πουλιά συντροφιάς:

Τίποτε πιο τρομακτικό.
Από τη βουβαμάρα των παιδιών.
Χωρίς να έχουν τιμωρηθεί.
Ή από πείσμα.
Η καταφυγή στη σιωπή
δεν ταιριάζει στα παιδιά.
Μοιάζουν.
Με τα μελαγχολημένα πουλιά συντροφιάς.
Των μητροπόλεων.
Που πετούν χωρίς να τραγουδούν.
Από εκδίκηση.
Για τη φυλακή τους.

Η καταφυγή στη σιωπή.
Υπόθεση των ενηλίκων.
Τα παιδιά.
Δεν πρέπει να νιώθουν.
Ικανά.
Να σωπαίνουν.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
156. Εξομολογητήριο:

Ο παράνομος άνθρωπος
Ποτέ του.
Δεν φυλάει.
Ούτε και κρύβεται.
Σε απίστευτες.
Κρυψώνες
. Ως φάντασμα.
Απαρατήρητος περνάει.
Και τα σχέδιά του.
Σε συνδέσμους ποδοσφαιρικών οπαδών.
Ή πάρκα.
Τα ετοιμάζει.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
157. Παράλληλη Τηλεοπτική ζωή :

Αν βλέπεις τηλεόραση.
Γεμίζεις τις ρυτίδες.
Αν βλέπεις τηλεόραση.
Σου ’ρχεται γράμμα δίχως κόλλα.
Αν βλέπεις τηλεόραση.
Και τρως μπισκότα.
Η ευτυχία θα σου έρθει.
Από την πόρτα.
Η αληθινή επανάσταση.
Στο σύγχρονο κόσμο.
Το κάψιμο της συσκευής.
Στο δρόμο.
Και πέρασμα από πάνω της.
Όπως στον Παλιό κόσμο.
Από αναμμένα κλαριά.
Σε μια παλιά χριστιανική γιορτή.
Ή η καταδίκη της.
Να μένει κλεισμένη.
Αν για το τίποτα.
Επιμένει να ομιλεί.
Και να αγοράζει χρόνο.
Που ούτε ο Διάολος των χριστιανών
κατάφερε στον ανθρώπινο κόσμο.
Δεν είναι η αληθινή ζωή,
αλλά η Παράλληλη Τηλεοπτική.
Κι αν ασχολούνται μαζί της.
Οι πολλοί.
Καρφί να μη σας καίγεται.
Αντάρτες. Της Τέχνης. Και της Ζωής.
Πάντα οι πολλοί
πηγαίναν’ στις αρένες.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
158. Απαισιοδοξία:

Να σε γνωρίσουν.
Όσοι περισσότεροι.
Άνθρωποι.
Μπορείς.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
159. Συνθηματική γλώσσα:

Πιο επικίνδυνη.
Η αλφαβήτα.
Στον αέρα.
Γι’ αυτό.
Και με τη γλώσσα των κωφών.
Οι επιθέσεις.
Στα τραπεζικά τοκογλυφεία.
Και σε διαχειριστών.
Της πολιτικής.
Γραφεία.
Ας γράφουνε οι κάμερες.
Υψίστης ασφαλείας.
Στα χέρια μας.
Αετοί. Με νύχια.
Για κάθε άπληστο.
Να γίνεσαι βενζίνα.
Με τύμπανα σπασμένα.
Να μην ακούς.
Την έκρηξη.
Κι εσένα.
Σαν σε βυθό.
Είναι πιο εύκολα.
Είναι σκληρή η κωφότητα.
Με λέξεις άγλωσσες.
Οι σκέψεις ασχημάτιστες.
Και η αίσθηση. Των χώρων.
Ποτέ ολοκληρωμένη.
Σαν να περπατάς σε κουπαστή.
Σκαριού.
Που κύμα βολοδέρνει.
Μα αυτό βοηθά.
Για τον αγώνα.
Στο Νέο Κόσμο.
Χωρίς συνείδηση.
Σαν τα μπουλόνια.
Να σκας.
Στα Σώματα Ασφαλείας του Κανόνα.
Που την εξαίρεση.
Πατάσσουνε.
Αιώνια.
Και κατεβαίνουν.
Ως στρατός Αρχαίας Ρώμης.
\Κι εμείς για αυτούς.
Κι εσάς.
Οι γνωστοί-άγνωστοι κουκουλοφόροι.
Κωλόπαιδα.
Από σπίτι.
Σκορποχώρι.
Και είμαι παιδί σας.
Στο δυσανάγνωστο.
Το Χάρτη.
Μίας Μητρόπολης.
Με σύνορα.
Από τις τάξεις.
Κι Οριογραμμές τόσο πολλές.
Της ιστορίας.
Της γεωγραφίας.
Της οικονομίας.
Της πολιτικής,
Και της κοινωνίας.
Των υπηρεσιών ασφαλείας.
Της τεχνικής.
Πια.
Επικοινωνίας.
Της ανέχειας.
Και των εξωραϊσμένων προαστίων.
Των ανερχόμενων.
Πλουσίων.
Κι έχετε ακόμη απορία.
Γιατί κατέφυγα στη βία.
Σε μια πατρίδα,
που για την Τέχνη* και την Παιδεία.
Τα ρέστα.
Που ντρέπεσαι να πάρεις.
Πίσω.
Οι κυβερνήσεις της.
Τα δίνουν.
Με ευκολία.
Παρόλη
την ιστορική της κληρονομιά.
Όπως τη διδαχθήκαμε επί δωδεκαετία στη σχολική φιλολογία.
Αλλά σε αυτήν την άμοιρη πατρίδα.
Όπου Δήμος
και ενορία.
Ούτε σχολεία.
Ούτε γυμναστήρια.
Ούτε μικρά Χημεία.
Ούτε της Φυσικής εργαστήρια.
Ούτε με δέντρα πάρκα.
Αλλά με αγάλματα.

(*Η πραγματική τέχνη. Δεν είναι τα εύπεπτα έργα. Από της διασημότητας. Την τηλεοπτική και έντυπη κουστωδία. Τους οποίους συντηρείτε μέσω τηλοψίας. Λησμονώντας τα λόγια του Βίκτορα. Στους «Αθλίους»: «Η επιτυχία δεν σημαίνει και αξία».)
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
160. Φύλλα της Πυθίας:

Η γνωριμία μου.
Με τα φύλλα της Πυθίας.
Ως αναλγητικό.
Από άνθρωπο δικό.
Για να ξεπεράσω.
Τους πόνους.
Έλλειψης βενζίνης.
Περαστικός.
Αν άναβε τσιγάρο.
Οι φλόγες μου.
Ως πάνω.
Στα βενζινάδικα.
Τι χρέη έκανα.
Που μου ποτίζανε τα
ην αύρα μου.
Κι Όλη μου.
Η κόλαση.
Στα μάτια μου.
Κι έτσι.
Τα φύλλα.
Η τελευταία μου ελπίδα.
Να βρίσκουν λησμονιά.
Οι εφιάλτες μου.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

161-264

2008-02-08T11:34:00.000-08:00

161. Παρελάσεων ασχήμια:

Ένας.
Παρ’ ολίγον.
Αεροπόρος.
Που η γη τον κέρδισε.
Όταν κατάλαβε.
Πως θα ’ταν μισθοφόρος.
Σε ένα θεσμό.
Που δίχως μάχη.
Και εχθρούς.
Πάντα θα υπάρχει.
Ν’ απομυζεί λεφτά.
Από τους πόρους.
Της Υγείας.
Του Πολιτισμού.
Και της Παιδείας.
Για να κερδοσκοπούν.
Τρεις εταιρείες. Με ευκολία.
Και οι πολιτικοί εκπρόσωποί τους.
Που συναρμολογούνε την ασχήμια.
Για την κυριαρχία του πολέμου.
Κι όχι του διαλόγου.
Τ’ άκοπα.
Έργα.
Και ως άνθρωπος.
Της άμμου κόκκος.
Αυτός και η στολή του.
Στον σύμπαντα κόσμο.
Τον μάζευαν στις παρελάσεις.
Τον κόσμο σαν ρωτούσε.
Τι διάολο επευφημούσε;
Τα όπλα;
Την ασχήμια;
Την.
Προγραμματισμένου στόχου.
Βόμβα; Τα αεροπλάνα.
Που όταν βομβαρδίζουνε.
Σε καίνε.
Όχι στο δέρμα.
Αλλά από μέσα.
Κι οι πόνοι αφόρητοι.
Σαν πένσα;

Το σίδερο;
Τις μπότες;
Αντί να παρελαύνουν παιδάκια.
Με παιχνίδια.
Μουσικοί, Ποιητές και δάσκαλοι. Εργάτες.
Ή γέροντες.
Που νίκησαν.
Αρρώστιες.
Και Ατυχήματα.

Κάποια φορά.
Φασίστες της Χρυσής Αυγής.
Τον χτύπησαν αλύπητα.
Και σε Νοσοκομείο Ατυχημάτων.
Ξεχρόνισε με βίδες.
Και με σύρματα.
Κι από το εξιτήριο.
Εξαφανίστηκε.
Και βλήματα.
Συνέλεξε.
Σε τόπους άσκησης Στρατού.
Που γλάστρες έκανε.
Για την παράγκα.
Που ’φτιαξε.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
162. Απάντηση:

Στους άνευ Θεού.
Καμιά αλαζονεία.
Αλλά η τραγωδία.
Χωρίς την Αιώνια Βασιλεία.
Χωρίς το χέρι πληρωμάτων.
Σε ένα. Απ’ τα πλοία.
Του θανάτου.
Μια ψυχή που δεν προσμένει.
Κι είναι στα ιστία του.
Δεμένη.
Κάτω στ’ αμπάρια.
Οι αμαρτωλοί.
Και οι επιβάτες.
Οι καλοί.
Και οι ναύτες του.
Οι σκιές μας.
Σε όποια ηλικία.
Αναχώρησε.
Ο Καθένας.
Παιδί- Νέος ή γέροντας-
Και πλάι του και άλλα.
Με τους ομοίους στα κατάρτια.
Και τη σειρά. Όπως κι η άλλη.
Όμως. Σαν έρθει εκείνη η λάμψη.
Όλοι επιστρέφουμε στ’ αστέρια.
Και στο σκοτάδι. Πριν τη γέννα.

Μπορεί τα χέρια μου.
Δεμένα.
Όμως, τα μάτια μου.
Λυμένα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
163. Ήχος βροχής:

Όταν βρέχει.
Χαμηλώνουνε φωνές.
Τηλεοράσεις.
Μουσικές.
Παράθυρα.
Για λίγο.
Μισανοίγουνε.
Στο Νέο Κόσμο.
Του θορύβου.
Δηλαδή, όλων των ήχων
(Ό,τι το άσπρο. Για τα χρώματα. Έτσι κι ο θόρυβος για τους ήχους, λέει η Επιστήμη).
Η μουσική της βροχής. Παλιά και ειρηνική.
Και μια κλωστή. Που μας πηγαίνει.
Δίχως να σκαλώνει.
Ή να κοπεί.
Στο παρελθόν.
Όταν μυρίζαμε.
Βρεμένο χώμα.
Από τη γη.
Κι όχι από γλάστρα.
Όταν δεν σιχτιρίζαμε της φύσης το νερό.
Μην πλημμυρίσουμε.
Ενώ κανέναν τόπο.
Στη βροχή.
Να πέσει.
Και να φύγει.
Δεν αφήσαμε.
Ποτάμια και πηγές.
Και ρέματα.
Τα χτίσαμε.
Και μείναμε γυμνοί.
Να την ακούμε.
Όπως τη θάλασσα
από δίσκο.
Που-
Όπως λένε κι οι γιατροί-
Κάνει καλό.
Για της κατάθλιψης. Τον ύπνο.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
164. Λήθη:

Επειδή πίστη μου.
Πως η ψυχή ο εγκέφαλος.
Της μηχανής αυτής.
Της άπειρης.
Αυτής της σμίκρυνσης.
Του Σύμπαντος,
Με Φύλλα της Πυθίας.
Τη λησμονιά αναζήτησα.
Όταν τις μνήμες.
Κοίμιζα.
Γιατί αυτό.
Το δύσκολο κομμάτι το τούνελ.
Π’ όλοι βλέπουν.
Στο θάνατο.
Να λάμπει.
Αφού ο διακόπτης της μνήμης.
Σβήνει στο τέλος με μια λάμψη.
Σ’ εμένα η επίγνωση.
Απ’ τη γέννα.
Και πήγα να κάνω δοκιμή και εν ζωή.
Κι έχασα αίμα.
Τόσο πολύ που δεν με δέχτηκε καμιά εφημερία.
Και η κουβέντα.
«θέλει εγκλεισμό» σαν καραμέλα.
Σε όποιον ξανοίχτηκε.
Στη θάλασσα.
Για μένα.
Κι έχω ακόμη τη μορφή.
Της Σωτηρίας.
«Μην το τσακίζεις το μυαλό σου στα ντουβάρια.
Κάτσε και γράψε.
Να το φρίξεις το σκοτάδι».
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
165. Περσεφόνης αύρα:

Η αύρα μου. Της Περσεφόνης γεύμα.
Και ο Πλούτωνας στα χέρια.
Με τα ρόδια.
Κι εγώ και οι σύντροφοι μου.
Στη φούστα της.
Λιγούρια.
Για αυτόν τον μισό χρόνο στο σκοτάδι.
Όπου το μητρικό μου αίμα.
Συχνά με ψάχνει.
Και με μισεί.
Γι’ αυτήν την προσβολή μου.
Το φως που με έφερε.
Μακριά από τη ζωή μου.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
166. Συνθηματική γλώσσα:

Ως παράνομη συναλλαγή.
Με γλώσσα αναγκαστικά συνθηματική.
Η αγορά των Φύλλων της Πυθίας.
Από τους προμηθευτές της λήθης της.
«Θέλω να μου γράψεις μουσική βροχή σε κεραμίδια»
ή «τη φωνή της Μάνας της Αιγύπτου.
Που το τραγούδι της λυπητερό. Σε δυο πλευρές του δίσκου.
Κι αγαπημένη του λαού.
Που τον νεκρό του έκανε μούμια.
Και του ’βάζε.
Στον τάφο.
Και παιχνίδια».
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
167. Αρκτικόλεξα:

Όταν ψιθύρισα.
Πολλές φορές.
Το αρκτικόλεξο ΜΜΜ-
Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.
Η συνειδητοποίηση.
Πως με ένα τρένο (ή λεωφορείο).
Της μητρόπολης.
Δεν διασχίζω τίποτε.
.Απώς μεταφέρομαι.
Με σκότωνε για μέρες.
Και μ’ όπλο.
Μικρού διαμετρήματος.
Στο σβέρκο.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
168. Βωβή ζωή:

Ζωή στη μνήμη.
Χωρίς ήχο.
Βωβή ζωή.
Την ονομάζω.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
169. Σκιά Χιροσίμας:

Ως παιδί τον 20ό αιώνα.
Η ξινισμένη μου εκδοχή.
σε οικογενειακή φωτογραφία.
Αυτή που θέλει χρόνο να στηθεί.
Η συνηθέστερη στιγμή.
Δεκαετία του ’70.
Με αθλητικά- κουρελαρία.
Και με πουκάμισα του Ελβις.
Από τα σκουπιδαριά.
Αμερικάνικης αγοράς.
Και τις βάσεις τις στρατιωτικές τους.
Που δέχονταν κόσμο τις Κυριακές.
Και τις γιορτές τους.
Και τις κοιτούσαμε.
Σαν ’να τανε.
Βιτρίνα.
Ή κλαμπ ξενοδοχεία.
ου πριν τα είχαν επιτάξει Γερμανοί.
Κι ύστερα αυτοί. Κατακτητές υπό μανδύα.
Αγοροκόριτσο γυαλάκιας.
Της χώρας. Λίκνο Πολιτισμού.
Και Ιστορίας.
Και σύμφωνα. Με τη φήμη της. Αιώνια.
Με εμφανίσεις πληθυσμών. Βαθιάς προϊστορίας.
Με φύση σπάνια.
Απολιθωμένα δάση.
Την πιο μικρή πεταλούδα της Γηραιάς Ηπείρου.
Και με νησιά. Ως επικράτεια. Και ήλιο.
Π’ οργάνωσε τη σκέψη.
Για ποίηση.
Επιστήμη και Φιλοσοφία.
Και οι ρουφιάνοι.
Της ροκάνισαν τα νιάτα. Και γνώρισε.
Μια ανάπτυξη: Τα τζάκια!
Μικρή. Φτωχή. Με σπάραγμα εμφύλιο.
Των Άγγλο- Αμερικανών. Το σύνηθες πλάνο.
Στην υφήλιο-Όπως στη Λατινική Αμερική- και τη Μέση Ανατολή-
Για τα λεφτά. Από τα πετρέλαια.

Μα όταν διαλυόταν η φωτογραφία.
Ρούφαγα βιβλία.
Γι’ κείνη τη σκιά.
Στη Χιροσίμα.
Ο,τι απέμεινε από έναν εργάτη σε μια σκάλα.
Και τις μολότοφ.
Αρχίνισα.
Με γάλα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
170. Αναμνήσεις ενός διορθωτή:

Με αδερφικό αίμα.
Ως διορθωτή εφημερίδας.
Με συγκλονίσανε.
Οι πέντε.
Ηλικιωμένοι.
Αδερφοί.
Που πέθαναν όλοι μαζί.
Με γκάζι.
Για να προλάβουν.
Μην κανείς.
Πρώτος. Πεθάνει.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
171. Αναμνήσεις ενός διορθωτή.

Με αδερφικό αίμα.
Ως διορθωτή εφημερίδας.
Με συγκλονίσανε οι αδερφοί.
Που συγκροτούσαν.
Την οργάνωση.
Ανταρτών πόλης.
Με το όνομα εξέγερσης Νοεμβρίου (1).
Για τη συσσωρευμένη.
Γονιδιακή οργή.
Κι από το σπέρμα. Ιερέα (2).
Από της πατρίδας.
Το ιστορικά αναληθές.
Ελληνοχριστιανικό στοιχείο.
Παιδιά χολωμένα.
(Κάποιος απ’ όλους.
Χάλαγε πύρινους λόγους.
Ανήθικου και δυνάστη.
Χριστιανού Δεσπότη.
Κρατώντας μαύρη ομπρέλα).
Δικαστήκανε ως μέλη.
Οργάνωσης.
Του ποινικού εγκλήματος.
Και ψυχρή τρομοκρατία.
Από την αφόβητρη Δημοκρατία.
Που αντί να αναγνωρίσει.
Την τραγικότητα.
Των προσώπων τους.
Και όχι μόνο των θυμάτων τους.
Για τη μάταιη μάχη.
Και τη σκιαμαχία.
Με την αόρατη εξουσία.
Και να τους εξορίσει.
Ως τα παιδιά της.
Που πάσχουν.
Από την έλλειψη.
Δικαιοσύνης.
Κι έχουνε πόλεμο μαζί της.
Και δεν μπορούν να δικαστούν.
Με τη συνήθη ηθική της (όπου βίαιο κράτος αυτός ο πόλεμος ακήρυχτος).
Τους περιφέρει.
Ως μίασμα.
Και τους τιμωρεί.
Σε κελιά κάτασπρα.
Ενώ γνωρίζει.
Ότι αυτή τους κυοφόρησε.
Για βία.
Και άπιαστοι παρέμειναν για χρόνια.
Γιατί είχανε μαζί τους.
Την κοινωνία.
Χώρας σακάτισσας.
Από δικτατορία.
Αμερικάνικης έμπνευσης.
Και δέκα οικογενειών.
Που την κατάπιναν.
Με σούπας.
Την κουτάλα.

Και μόλις Επέλεξε.
Κι αυτή.
Το βιοτικό επίπεδο.
Ως ιδεολογία.
Και σκιάχτηκε.
Από την πανίσχυρη.
Αμερικανική.
Ομπρέλα Προστασίας.
Κατά Αξόνων του Κακού.
Που λειτουργούν
στο πλαίσιο του Αόρατου Εχθρού.
Όπως ο Όργουελ.
Το όρισε.
Στο βιβλίο.
Που θα δικαιώνουμε ως τέλους.
Τους βαλαν’ χειροπέδα.
Όπως κι από το γεγονός.
Μιας βόμβας.
Που καταλάθος.
Τους έσκασε.
Στα χέρια.

1.(Εξέγερση εναντίον μίας. Ανήκουστης. Δικτατορίας. Που διόρισε η Αμερική. Επί επταετία. Στην άμοιρη πατρίδα. Που ως πόρτα. Για τη Μέση Ανατολή.. Στο χάρτη της. Την είχε. Με καρφίτσα. Για να ελέγξουν τις πηγές με τα πετρέλαια. Και με τα Σαουδαράβια. Να κάνουν Πόλεις. Με χιόνι. Και με θάλασσα. Για των πλουσίων. Την απληστία. Ώστε και στην έρημο. Να κάνουν σκι. Και ηλιοθεραπεία.
Εξέγερση. Όπως πάντα. Από τα κάτω στρώματα. -Μαθητές –Οικοδόμοι- Φοιτητές. Ούτε οργανώσεις. Ούτε παράνομα κόμματα. Που αυτά που δικαιούνται. Ψωμί κι ελευθερία. Θα πάρουν και με τη βία. Δίχως αρχηγούς. Και τους ενδοιασμούς του Θεού. Και Με ανταρσία. Σε Πολυτεχνεία ή Χημεία).
2. Πίστη της Γκούντρουν Ενσλιν. Ιδρυτικού Μέλους της RΑF. Που κι αυτή παπαδοπαίδι: Η πολλή συμβίωση με το αδύναμο. Καλό. Και το Θεόσταλτο. Πανίσχυρο. Κακό. Στο Διάολο. Σε στέλνει.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
172. Φαντάσματα:

Εμείς.
Που ζήσαμε.
Σαν να μάθαμε.
Να ζούμε.
Ποτέ δεν θα συμφιλιωθούμε.
Με την επίγνωση της θνητής φύσης.
Και του χάους. Όπου ταξιδεύουμε.

Γυναίκα σκληρή. Που δε χορταίνουμε.

Ενώ οι άλλοι. Που δεν έζησαν.
Σαν να έμαθαν. Να ζούνε.
Δεν έχουν. Αυτήν την αγωνία.
Αλλά το πώς. Στον κόσμο. Θα απλωθούνε.
Με βίλα και πισίνα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
173. Ορισμός:

Δεν υπάρχει μεγάλος έρωτας.
Αν δεν μισείς.
Ότι ερωτεύτηκες.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
174. Σκοτεινή γωνία:

Θες να με δεις.
Χωρίς τα «Φύλλα της Πυθίας»;
Γιατί δεν μ’ έχεις ξαναδεί. Π
Με διαύγεια.
Κι ως σκοτεινή γωνία;
Στο σπίτι του κενού;
Όπου σπουργίτες του γκρεμού.
Και ορειβάτες.
Που ανεβαίνουν στην κορυφή.
Η μόνη παρουσία;
(Κι όσοι στη ζήση. Με σκοπό. Καλοδεχούμενοι.
Σαν ψάχνω θύματα.
Γι’ υλικό μιας ηλικίας.
Και τα σπουργίτια.
Καλή η άσκηση.
Για τα διαζώματα.
Των μητροπόλεων.
Υπό γυαλί.
Ατσάλι κι αλουμίνια ).
Και ως σκοτεινή γωνία.
Μακριά από παράθυρο.
Ή λάμπα.
Υπό το σκότος.
Δίνω τις μάχες μου.
Σαν πλάσμα. Αιχμηρό.
Ανίκανο να σταματήσει.
Να τρώει ζωντανό.
Ζωής το Θαύμα.

Με ειλικρίνεια. Θα στο πω:
Ποτέ να μη με δεις.
Δίχως τα «Φύλλα της Πυθίας».
Θα δεις το Διάολο.
Της δικής σου. Της θρησκείας.
Κι όχι το Διόνυσο.
Στα αίματα.
Με μάσκες.
Μαζί και ρόγχο.
Από γαμήσια.
Με μαινάδες.
Ασ’ το καλύτερα.
Μην τρέχεις.
Σε ιατρεία.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
175. Καφενείο του Παλιού Κόσμου:

Είμαι το καφενείο του Μπέη.
του Παλιού Κόσμου.
Στην Ελλάδα.
Παραδοσιακό.
Και φωτογραφημένο.
Και από ξένων πρακτορείων.
Το φακό.
Όπου ζωγραφισμένοι.
Στους τοίχους του θαμώνες.
Σε μέγεθος.
Φυσικό.
Και τόσο ζωντανοί.
Που λες και υπάρχουν.
Ανάμεσα στους ζώντες
Και στα τραπέζια τους.
Καθήμενοι εν σιωπή.
Που αιώνες δεν νιώθεις απ’ αυτήν.
Να φεύγουν.
Αλλά το χρόνο.
Που αποφεύγουν.
Οι θνητοί.
Οι οποίοι.
Στου ενεστώτα.
Τη ροή.
Προτρέχουν.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
176. Εκπαίδευση:

Ο πατέρας μου.
Έχει σταθεί.
Σε καφενείο.
Τριάντα βήματα από μεγάλο νεκροταφείο.
Και ο ιδιοκτήτης.
Το ’χε βαφτίσει.
«Τριάντα μέτρα από το τέρμα της ζωής».
Ως ένα αστείο.
Πού να ’ξέρε.
Πως θα εκπαίδευε με αυτό.
Θαμώνες.
Που σκιάζονταν.
Και θάνατο Κυρίου.
Όχι του άθεου.
Που πάει στο Χάος.
Μόλις σβήσει.
Ο εγκέφαλος.
Του εργοστασίου.
Και του ’κάνε καλό.
«Τριάντα μέτρα από το τέρμα της ζωής».
Ήπιε καφέ.
Και ρέμβασε με θάνατο
Κοντά του.
Και εκπαιδεύτηκε στα παρακάτω:
Αφού υπάρχεις.
Από τον Άδη.
Δεν σε χωρίζει.
Ίντσα.
Και τ’ όποιο.
Σύνορο.
Παρηγοριά.
Μεγάλης φαντασίας.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
177. Μέλλον:

Ονειρεύομαι στο μέλλον. Μια ομάδα ανταρτών Τέχνης. Που θα ονομάζεται «Παπούτσια του Βαν Γκονγκ». Από τον πίνακα. Του καλλιτέχνη. Των αιώνων. Με τα πειστικότερα. Παπούτσια. Δρόμων. Που δεν καθάρισαν ποτέ. Από τα πνεύματα. Των Τόπων. Που διέσχισαν. Τους ονειρεύομαι. Να ρίχνουν φύλλα ξερά. Στις λεωφόρους. Και πανό. Με ποιήματα. Στις πόλεις εδάφους. Και ως Τοιχοβάτες. Να δίνουν παραστάσεις. Στις ταράτσες. Και να προκαλούν τεχνητές βροχές. Στα Πάρκα. Και κύματα στα Πάρκα. Με Τεχνητές Θάλασσες. Που θα ’ναι υπό γυάλες. Και οι Αρχές θα εφιστούν την προσοχή. «Σε αυτήν την πρόκληση αισθητικής. Απ’ τις εφημερίδες τοίχου. Αυτών των άθλιων αποβρασμάτων. Που καλούν. Σε σαμποτάζ. Της Ενωμένης. Παγκόσμιας Αμερικής. Με Κατάληψη χώρων. Στις Πόλεις της Εναέριας Ζωής. Διοργάνωση παρέλασης πρεζονιών. Κάψιμο τηλεοράσεων. Φιλοξενία αστέγων σε πολυκαταστήματα. Απαγγελία ποίησης. Με παρεμβολές στα δελτία ειδήσεων. Άδειασμα ξερών φύλλων από την Παλιά Φύση. Στο κέντρο της Μητρόπολης. Ταξίδια ξαφνικά των διανομέων. Πριν παραδώσουν Συναυλίες στα προάστια των πλουσίων. Χριστουγεννιάτικα δέντρα. Με σκουπίδια. Για στολίδια. Και ρεύμα. Στα λαμπιόνια. Από κολόνες
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
178. Ασχημόπαπο με κύκνους δολοφόνους:

Της ζωής μου. Οι ναυαγοσώστες. Ξαφνικοί. Ποτέ δεν είχα επίσημο. Στη θάλασσα. Με κιάλια. Γι’ αυτό και τους θυμάμαι με στοργή. Περαστικοί. Του δρόμου. Κι οδηγοί ταξί. Παιδιά. Που δούλευαν σε μπαρ. Κανά σκυλί. Που βρήκε αδέσποτη ψυχή. Όσο κι αν ξεγελούσα. Ως μορφή. Δεν είχα ανθρώπους. Και δεν υπήρξα ποτέ δημοφιλής. Ενα ασχημόπαπο. Με κύκνους δολοφόνους. Κι από πνιγμό. Ακόμη. Αναρρώνω. Εκεί. Δεν βρέθηκε κανείς. Ούτε περαστικός. Ούτε οδηγός ταξί. Ούτε παιδί. Που δούλευε σε μπαρ. Ούτε σκυλί. Κι όταν ξεβράστηκα. Με μάζεψε αστυνόμος.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
179. Μέλλον:

Ο Εικοστός Αιώνας. Ο τελευταίος αιώνας. Αφής και Όσφρησης. Από τα τέλη του. Η πρώτη αίσθηση υπό Οπτικές Ίνες. Κι Ολογράμματα. Κι η δεύτερη. Δολοφονημένη. Από. Τον καταναλωτισμό. Της καθαριότητας. Τον φοβόμαστε πολύ τον πρόγονό μας. Και προς το μέλλον. Πάμε ως ανδρόγυνα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
180. Συμβουλή:

Να μην έχεις κανένα πρόσωπο. Απάνω σου. Στα μάτια. Στις συσπάσεις. Ακόμη και στα κλάματα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
181. Υπενθύμιση:

Να θυμάσαι πως εκεί. Που πατάς. Μπορεί στο μακρινό σου παρελθόν. Να ήτανε βυθός.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
182. Ζωγραφική:

Όταν ζωγραφίζω πουλιά. Μ’ όλα τα χρώματα. Των τόπων όπου πέρασαν. Χρησιμοποιώ κάθε μπογιά. Ακόμη κι αίματα ανακατωμένα. Με χώματα. Και το αποτέλεσμα. Να μην τα αντέχουν. Ανθρώπων βλέμματα. Εκτός από τα πουλιά της συντροφιάς μου. Που τα επιδοκιμάζουν. Με ξαφνικά φτεροκοπήματα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
183. Μέλλον:

Οι Ψαράδες Κήπων. Θα διασχίζουν στο μέλλον. Τον παγωμένο πλανήτη. Κάνοντας λαθρεμπόριο παλιάς φύσης. Από πλοία φρούρια. Που θα αντιμετωπίζουν. Τη μόλυνση των νερών. Και την υψηλή στάθμη. Και θα θυμίζουν παλιά υποβρύχια. Και μες στα σωθικά τους. Δέντρα ολόκληρα. Δεμένα όπως λάχει. Καμιόνια κατάφορτα. Με φύλλα και χώμα. Ολόκληρα θερμοκήπια. Με ρόδες. Μακριά από βαγόνια. Τρένων Υψηλής Ταχύτητας. Οι Ψαράδες Κήπων. Δεν θα μεταφέρουν. Τίποτε. Με εναέριο μέσο. Θα μισούν την όξινη σύστασή της. Το χρώμα της λάσπης. Από τα αέρια της ανθρωπότητας. Και της ειρήνης. Και του πολέμου. Που εμποδίζουν τις ακτίνες του ήλιου. Πια να φτάσουν. Στον πάτο. Οι Ψαράδες Κήπων θα δουλεύουν στον επίγειο ουρανό. Αφού για αυτούς. Ο ουρανός. Της επιστήμης. Που ξεκινάει από τα πόδια τους. Γι’ αυτό και νιώθουν. Πως ταξιδεύουν ως τυχαίοι επισκέπτες απάνω σε ένα πλανητικό σώμα στο Χάος. Οι Ψαράδες Κήπων θα ζουν. Μακριά. Από τις μητροπόλεις. Παράνομοι και μόνοι.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
184. Αρκτικόλεξα:

Αν κάποια αρκτικόλεξα. Τα διαβάζαμε ολόκληρα. Όπως Περιοχές Υψηλού Πρασίνου. Θα καταλαβαίναμε. Πώς καταντήσαμε τον πλάνητη. Γρηγορότερα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

185. Σπάραγμα:

Αν κρατούσαμε. Ενός λεπτού σιγή. Συχνότερα. Κι όχι σε κηδείες και μνημόσυνα. Θ’ ακούγαμε ηχηρά. Πως ήρθαμε για μια φορά. Στον κόσμο. Και θα εκτιμούσαμε του ζώντος οργανισμού. Το δώρο. Που αν φτάσει να γεράσει. Θέλει παράσημο. Που γλίτωσε από τόσα. Όπως οι πεσόντες. Κι οι γέροντες. Χρειάζονται μνημείο. Που Επιβίωσαν. Από πολέμους. Ατυχήματα. Ή αρρώστια. Και το θαυμασμό μας. Που ξυπνούν για τόσα χρόνια.
Πόσο αργά. Περνάει ο χρόνος στις ζωές μας. Κι αυτή η επίγνωση θα έδειχνε στον εσωτερικό εαυτό μας. Έργα. Της ομορφιάς. Που θέλουν ώρα. Και της στιγμής. Τη σπουδαιότητα. Στο τώρα. Ο χρόνος δεν είναι αριθμητικά ψηφία σε ρολόγια. Ο χρόνος είναι πολλά «τώρα». Ούτε παρελθόν. Που πληγωμένο απ’ του Άδραστου τα τόξα. Ούτε Μέλλον. Που δεν έχει έρθει ακόμα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

186. Παντομίμα:

Στον κόσμο του εγκεφάλου. Όταν κινείσαι. Σαν παντομίμα. Αφού Η ζωή σου με νοερά υποκείμενα..
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

187. Παράλληλη Τηλεοπτικής Ζωή:

Η ζωντανή εικόνα της Παράλληλης Τηλεοπτικής Ζωής. Σε ατάλαντα χέρια. Τα υποταγμένα στης ασχήμιας έργα. Για κάψουλες. Τεχνητών Δακρύων. Και γέλια. Ηχογραφημένα. Σε κασέτα. Στην ατόφια τέχνη. Τα δάκρυα και τα γέλια. Δεν βγαίνουν εύκολα. Αλλά από το δέος που κάποιος ξένος. Μιλάει. Για σένα. Και δεν στεγνώνουν με χαρτομάντιλων πακέτα. Ούτε αν κρύψεις το κεφάλι σου στα χέρια.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

188. Συνεσταλμένη στάση:

Όταν από έρωτα που πόνεσε. Πήρες τη συνεσταλμένη στάση. Τη στάση που έχει το έμβρυο στη μήτρα κατά την κύηση. Σκεφτόσουν πως με τα πόδια λυγισμένα. Προς το πρόσωπο. Θάβονταν κατά κανόνα οι άνθρωποι του προϊστορικού Αιγαίου. Κι απ’ ένα λόγο ξαφνικό. Πλησίασες. Σε θάνατο. Με νόημα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
189. Ερωτική ιστορία:

Σε μια σοφίτα.
Μορτάκια αγκαλιασμένα.
Με χείλια σκοτωμένα. Στο πάθος τους. Μα σκόρπια φύλλα. Τσαλακωμένα από νταλίκα.
Απ’ τα δικά τους φαρμακεία.
Τα περιποιούνταν με φροντίδα.
Και τον Ιησού. Παρασκευή μεγάλη. Στων Oρθοδόξων τις εστίες. Όταν νεκρός σε εκατοντάδες Εκκλησίες. Αλλά όταν ζήτησαν κι αυτά πρώτες βοήθειες, Την ώρα. Που η αγάπη. Τρώει τις σάρκες της. Και γλείφεται. Τα φαρμακεία αδειασμένα. Και ο Χριστός στον Γοργοθά του. Πριν υποκύψει στα καρφιά του. Κι απ’ τη λαχτάρα του χιονιά. Να πάψει. Τουλάχιστον στο κρύο. Η αιμορραγία. Είχαν χωρίσει. Πριν πλακώσουν τα φορεία. Κι ακούστηκε να λέει το ένα: ‘‘Δεν αντεχόταν το συναίσθημα. Όπως πνιγόταν ο φθισικός. Στ’ αίμα». Και το άλλο: «Έρωτας. Όπως αυτός. Κανένας».
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

190. Αλήθεια:

Αν καθαρίζεις τα παπούτσια. Απ’ τις περιπλανήσεις σου. Και τα ταξίδια σου. Να μην ξεχνάς πως καθαρίζεις. Το πνεύμα των τόπων που διασχίζεις. Όχι μονάχα με τα πόδια. Και με τη μνήμη σου. Κι όσα θ’ αντέξουν. Στη Μητρόπολης. Το σπίτι σου. Τουλάχιστον. Ρίξ' τα στο νερό. Της βρύσης σου. Να εξατμιστούν. Ακολουθώντας στα διαμερίσματα. Τη νύμφη τους. Τι κι αν δεν βλέπεις στη φύση τα νερά. Αλλά σε είδη υγιεινής. Και στην κουζίνα. Τα κατοικούνε ξωτικά. Από Ποτάμια. Αγύριστα. Πύλες Του Πλούτωνα. Με Κέρβερους σκυλιά. Στα λούκια.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
191. Για ηττημένους απ’ τη Λευκή Στρατιά στο σκάκι:

Παλιά γραφή. Με το κερί. Να δοκιμάζεις. Να μην ξεχνάς. Τις παύσεις. Τις μέρες. Που ηττημένος. Από τη Λευκή Στρατιά στο σκάκι. Ύπνος με ρούχα και με μπότες. Και κάμποσο καπνό μες στο κεφάλι. Από τα Φύλλα της Πυθίας. Που κυνηγούν οι μπάτσοι. Ώστε η παραμύθα. Το χιόνι. Κι η χημεία. Να συντελούν. Στη στήριξη. Μιας παγκόσμιας οικονομίας. Πολεμοκάπηλης και πετρελαίου. Με εξασφαλισμένα θύματα. Στις μάχες της ειρήνης. Από τις ψυχές που καταφεύγουνε στης λήθης. Την επίγεια βασίλεια.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
192. Διαθήκη:

Χρονιά.
Στα εγκόσμια.
Τελική.
Και οι δικοί.
Κι οι όποιοι.
Άλλοι μου.
Χαμπάρι.
Τι αγριεύω.
Τα σκυλιά μου.
Σε υπόγεια.
Για να γαβγίζουνε.
Κι ανάσα που περνάει.
Τι σιωπή μοιράζω.
Σαν το ψωμί.
Σε τράπεζα οικογένειας.
Τι μετακινήσεις στη Μητρόπολη.
Που δεν τη διασχίζω με την ευψυχία.
Που σημαίνει. Ελευθερία.
Αλλά με τη γαλήνια κατάσταση.
Πριν του θανάτου την πορεία.

Τι άλλο κάνω;
Συντροφιά με καθ’ έξιν φονιάδες.
Πουλημένους στη Μαφία μποξέρ.
Για να παλέψουνε στον «Κήπο».
α τον τίτλο.
Και αυτοεξόριστους ποιητές.
Κορμιά του κόσμου.
Στραβωμένα και σε βλέμμα.
π’ τη Βαγδάτη.
Και το Μπέλφαστ.
Στη Βηρυτό.
Την Ορλεάνη.
Τη διαιρεμένη Λευκωσία..
Με Πράσινη Γραμμή.
Και του ΟΗΕ την εποπτεία.
Ενώ της Ευρώπης.
Την κοινότητα.
Διεύρυνε.
Ως μέλος.
Ομόφωνα.
Κι αλληλογραφώ με τον παλιό τρόπο.
Ερωτευμένος με ένα αγριολούλουδο.
Που φύτρωσε στα δικά μου χαρακώματα.
Αλλά στη θέα του-
όπως διηγούνται και τα δούλα σφάγια-
στρατιώτες του 1ου Παγκοσμίου- ήρθαν πολλοί.
Γιατί αν σε χαρακώματα αγριολούλουδο φυτρώνει,
οβίδα του εχθρού δεν σε σκοτώνει –
(Ακόμη, δεν γνωρίζουν ότι στο μέλλον.
Στις απολύτως δομημένες μητροπόλεις.
Που θα βράζουν στο ζουμί της όξινης ατμόσφαιρας.
Αφού ο ουρανός ξεκινάει από τη γη.
Αυτά θα φυτρώνουν και στα πεζοδρόμια).

Και για ένα αγριολούλουδο.
Με βρίσκει. Οβίδα.
Που δεν είδα.

Ενώ το αγριολούλουδο.
Ανέπαφο έχει μείνει.
Για κάποιον άλλον.
Που.
Δεν βρήκε.
Μέρος.
Ν’ αγαπήσει.
Ως ένα σφάγιο του Α’ Παγκοσμίου.
Κι επισήμως.
Πειραματόζωου νέων φαρμάκων.
Αλλά και όπλων.
Κυρίως αερίου.
Που τον 21 αιώνα.
Κάνουνε θραύση.
Σε. Αμάχους.
Των πολέμων.
Και στων Μητροπόλεων.
Τα πρεζόνια.
Εν καιρώ ειρήνης.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
193. Μεσίστιες σημαίες για ένα δάσος:

Οι λόγοι που προβάλλατε.
Διαχειριστές πολιτικοί.
Τη μέρα που κάηκε.
Το τελευταίο δάσος της Μητρόπολης.
Πως φταίνε τα χέρια εμπρηστή.
Υποψηφίου οικιστή
(Ενώ οι νόμοι σας
εξαιρετικοί.
Γι’ αυτούς.
Που τσιμεντώνουνε. Και θάλασσα).
Ή τα πεπαλαιωμένα δίκτυα της Ηλεκτρικής Εταιρείας
(Παρόλο που δυσβάστακτη.
Με τους πολίτες στο λογαριασμό της.).
Ή εξαιτίας κακής συντήρησης. Του δάσους.
Κι ανύπαρκτων αντιπυρικών ζωνών
(Όταν αρχαίο. Και τελευταίο. Δάσος ζωντανό).
Ή η παρουσία αυθαίρετων σπιτιών
(Που ξεφυτρώνουν. Σε βουνού ρουμάνια. Φέρνοντας πόλεις στον Θεό—
γιατί ο Θεός εκεί μονάχα—
Και αφορίστε με κι εσείς.
Τρομακτικοί με αυτά τα ράσα.
Που, πώς και γίνεται.
Και οι μονές σας. Σκέτα κάστρα.
Στα ομορφότερα τοπία).
Φθηνές δικαιολογίες.

Σιωπή χρειαζότανε.
Σαν να τα τίναξε ο πρωθυπουργός.
Μεσίστιες οι σημαίες.
Και Σούμπερτ με κάρτα στης Παράλληλης Τηλεοπτικής Ζωής.
Τα ρηχά.
Και μες τα απόβλητα.
Κανάλια:

«Ντρεπόμαστε να δείχνουμε το πτώμα του αρχαίου δάσους.
Που χάθηκε στις μέρες μας.
Και θα επανέλθουμε αν η κυβέρνηση παραιτηθεί.
Και η Βουλή θα ξανασυγκληθεί σε Σώμα.
Γι' αυτό το έγκλημα στη γη.
Που τρόμαξε και αυτή του μύθου την Πανδώρα.

Που τα ’χασε.
Στο παραβιασμένο της κουτί.
Από της Αττικής την ανθρωπότητα.

(Τέλος, όσοι απ’ τα ρούχα τους.
Δεν σκούπισαν τη στάχτη.
Το κάνανε απ’ τη θλίψη τη μεγάλη .
Όπως οι αρχαίοι τους πρόγονοι.
Που τέφρα περιέχυνον.
Σε κεφαλή και ενδύματα.
Απάνω απ’ τα μνήματα.
Ως ένδειξη μλύπης και απόγνωσης).
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
194. Διαπίστωση:

Στη μνήμη σου.
Κανείς δεν μπορεί.
Να φέρει.
Αστυνομία.
Αν.
Και την τελευταία φορά.
Ούτε κι αυτό αρκούσε.

Μέρες και νύχτες.
Να μην αρρωστήσεις.

Και φθόγγο.
Να μην μπορείς. Να τον μιλήσεις.

Και. Παρόλη.
Τη χημική αγωγή σου.
Στα μάτια σου.
Μια λίμνη.
Που σκέπασε πριν χρόνια.
Πολλά.
Ενα χωριό.
Με το νερό.

Κι αν με τη βάρκα του Ερμή.
Το διασχίσεις.
Βλέπεις τις στέγες.
Στο βυθό.
Και τα σοκάκια.

Κι όταν συνήλθα.
Ήμουνα μπρούμυτα.
Κι η μούρη μου. Σμπαράλια.

Από το σκύψιμο να βλέπω στο νερό.

Και οι φωνές μου
προς αυτήν.
Πως πνίγομαι.
Με φυσαλίδες
του πνιγμού.
Στην επιφάνεια.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
195. Δρομείς μεγάλων αποστάσεων:

Οι πραγματικές ηλικίες μας.
Είναι οι εσωτερικές.
Και πολλοί τις διανύουμε.
Πριν έρθουν.
Ως Δρομείς μεγάλων αποστάσεων.
Που και νεκροί.
Θα τερματίσουνε. Στο στάδιο.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
196. Κουβέντα:

Στου φθινοπώρου.
Τη βροχή.
Όταν υπάρχει πια ως εποχή.
Δεν κρυώνεις.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
197. Αλληλογραφία:

Η μοναδική μου αλληλογραφία.
Με έναν της υπαίθρου.
Άνθρωπο.
Και όρος απαράβατος.
Στη συμφωνία.
Να γράφουμε ο καθένας.
Για τη φύση.
Όπου εκτυλίσσεται.
Η ζωή μας.
Κι αυτός.
Γραφή.
Για μια βροχή μες στις ελιές.
Κι αγριολούλουδα χειμώνα.
Κι εγώ.
Για αγριολούλουδα.
Στα πεζοδρόμια
Κι ελιές σε διαμερίσματα.
Υπό προθήκες μουσειακές και γυάλινα χωρίσματα.
Αυτός.
Γι’ αγριοκάτσικα.
Στα γκρέμια.
Του Διάολου.
Τα παιδιά.
Μες το φεγγάρι
ελεύθερα.
Κι εγώ για αγριοκάτσικα στα εργοστάσια.
Που δεν δουλεύουν.
Σαν τους παππούδες τους.
Αλλά χορεύουν.
Με φως Σελήνης.
Από νέον.
Αυτός για τα πουλιά με ορίζοντα.
Και ήλιου ακτίνα.
Κι εγώ. Για τα πουλιά.
Στα κτίρια.
Και τον ήλιο. Που δεν φτάνει ότι το φως.
Που έρχεται σε μας.
Ανήκει στο παρελθόν.
Αφού θέλει χρόνο.
Για να ακουμπήσει τη γη.
Από την όξινη ατμόσφαιρα.
Και τα κτίρια.
Στις πόλεις εδάφους μας.
Δεν φτάνει πια.
Και κράτησε καιρό αυτή η συνομιλία.
Μέχρι που κόπηκε.
Από μένα.
Από δειλία.
Να παίρνω γράμματα.
Από κόσμο.
Φύσης Πραγματικής.
Κι ελευθερίας.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
198. Ομάδα χωρίς ελλείψεις στον αγώνα:

Όταν κατάλαβα.
Πόσο νέοι.
Οι γονείς μου.
Έγιναν γονείς μου.
Τους συγχώρεσα.
Και για πρώτη φορά.
Στο γήπεδο.
Κατέβασα μια ομάδα.
Χωρίς τις ελλείψεις.
Της φαμίλιας μου.
Που των τεσσάρων σημείων του ορίζοντα.
Και όσο κι αν είχα αρκετούς.
Τραυματισμένους.
Ούτε λιοντάρια.
Στην αρένα των Ρωμαίων.
Και από φιλοξενούμενη.
Η ομάδα.
Σαν ’να ταν πάντα.
Το γήπεδο.
Δικό της.
Τους πήρε και τα σώβρακα.
Και κλάμα.
Ο οπαδός της.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
199. Θνητές ηλικίες:

Η κατανόηση.
Της βραδύτητας.
Του χρόνου.
Στο σιωπηρό το βίωμά του.
Εκεί.
Και η επίγνωση.
Πως δεν περνούνε.
Γρήγορα.
Τα χρόνια.
Αλλά οι ηλικίες.
Της θνητής.
Ζωής σου.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
200. Πολτός του εφήμερου:

Ως διορθωτής.
Και βαρδιανός.
Σε απογευματινές εφημερίδες.
Ο βίος μου.
Με άλλον χρόνο.
Και όχι με τον κοινό.
Και μια συνεχή τριβή.
όγω της φύσης της εργασίας.
Με το εφήμερο.
ης ίδιας.
Της ζωής:
Ποτέ στο σήμερα.
Πάντα στο αύριο.
Και όσο για το χθες.
υνήθως κομμένο από τους μοντέρ.
Για να γλιτώσουν λέξεις.
Και να χωρέσει όλο το κείμενο.
αν να τσεκάρεις στο ημερολόγιο.
Την επόμενη μέρα.
Στις εφημερίδες δουλεύεις.
Για το φύλλο.
Το αυριανό.
Και οι αργίες.
Όχι οι κοινές.
Αλλά την προηγουμένη.
Και μ’ εργασία.
Τις Κυριακές,
Αφού οι εφημερίδες κυκλοφορούν Δευτέρα.
Κι υποχρεωμένος
Να διορθώσω.
Τον ημερήσιο καιρό.
Κηδείες.
Και τα νέα.
αι την επομένη.
Να τα δω έναν πολτό,
Ώσπου το εφήμερο.
Μου γίνηκε συνήθεια.
Και η επίγνωσή του.
Οι εφιάλτες μου.
Τη νύχτα.
Τόσο εφήμερη εργασία.
Όσο κι ο χρόνος.
Που με προέλευση.
Από τον κοσμικό αφρό.
Ακόμη τον μετρούν.
Στα εργαστήρια.
Για να τον προσεγγίσουν με ακρίβεια.
(Να συμπληρώσω.
Πως όταν τα παραπάνω.
Τα είπα στο φίλο μου βοσκό.
Μου απάντησε.
Πως, όχι. υπήρξα τυχερός.
Τα επαγγέλματα.
Που ζουν μες στο εφήμερο.
Σαν το δικό μου και τον δικό του.
Μην ξεχνάς.
Μου είπε.
Πως πεταλούδες και λουλούδια.
Οι άνθρωποι της υπαίθρου.
Τα λέμε εφήμερα.
Ή ψυχές.
Μπορεί να σε τρελάνουν.
Αλλά σε κάνουν πιο δυνατό.
Όταν τα πέταλά σου θα τινάξεις.
Και στη θανατοφορία.
Της αθανασίας.
Θα περάσεις).
. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

201. Σύγκριση τραυμάτων:

Η πρώτη σύγκριση τραυμάτων. Στη ζωή μου. Στην ηλικία. Που παιδική η μορφή μου. Σε ώριμη ψυχή. Λόγω ενός χάρτη. Γονιδίων. Με μεταλλάξεις. Προσφυγιάς και αποσπάσεων. Με τη βία. Αποτελεί προεργασία. Για την εγγραφή μου. Σε κάποια αγέλη. Που όμοιοί μου. Που θα μου χάριζε. Πυγμή. ¨Όλα θεόρατα. Κι οι δύστυχοι. Γονείς μου. Μαχαιρωνόντουσαν. Απάνω απ’ το φαΐ. Πάσχανε κι αυτοί. Από την έλλειψη. Του ήλιου και της παλιάς της φύσης. Τη μορφή. Χιλιάδες πέφτουνε απ’ τις ψηλές. Πόλεις. Την ασθένεια. Τη λένε μελαγχολία. Θερμοκηπίου. Και μοιάζει ανίατη. Παρά την πλήρη. Φαρμακολογία. Για τις αρρώστιες. της ψυχής. Λοιπόν. Η πρώτη. Σύγκριση. Τραυμάτων. Μετά από ακροβασία. Με ένα μπουκάλι παλιού αλκοόλ. Κι όχι σε χάπι. Από τη μια πλευρά της γέφυρας. Στην άλλη. Στην αποβάθρα. Για τα τρένα της Εναέριας Πόλης. Που ξεγελάνε πως πετάνε. Πολλά τα τραύματά μου. Αλλά όρθιο. Το κεφάλι. Κι ήταν σκληρή η αγέλη μου. Στη μάχη. Αντίπαλοί μας. Τα παιδάκια με τα πλούτη. Κι αυτά. Με εξάρτυση. Και άδειας οπλοφορίας. Ενώ εμείς. Με όπλα. Παλιού αιώνα. Μολότοφ. Και λεπίδια. Χωμένα σε λεμόνια.
. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

202. Ήχος βημάτων:

Μ’ άλλον τρόπο διέσχιζε τους δρόμους.
Σαν να περπάταγε .
Σε φύλλα.
Είχε ένα βήμα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
203. Παρών:

Οι βιαστικοί.
Στα κοντινά ταξίδια.
Οι γαλήνιοι.
Στα μακρινά.
. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
204. Παρών:

Μια καθημερινή μου.
Ούτε σκυλιά.
Με γάβγισαν.
Ούτε άνθρωπο συνάντησα.
-------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
205. Κίνηση του Xρόνου:

Σε καμιά περίπτωση.
Ο χρόνος δεν είναι ακίνητος.
Ούτε στο χθες.
Ούτε στο τώρα.
Ούτε στο μέλλον.
Το βέλος του αμείλικτο.
Το παρελθόν είναι πάντα πίσω μας.
Και το μέλλον δεν έχει έρθει.
Ακόμη.
Αλλά χωρίς αυτόν.
Ανύπαρκτος
Γιατί της ύπαρξής μας προηγείται.
Και στον μόνο κόσμο.
Που ακινητοποιείται- Τακτοποιείται-
¨Η οραματίζεται στο χώρο της μνήμης.
Της μεγαλύτερης μηχανής.
Αυταπάτης.
Και ψευδαισθήσεων.
Που γνωρίζεις
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
206. Παρών:

Ενα παιδί με σώζει.
Από τη μανία.
Να σκίζω.
Με κλειδιά τις λαμαρίνες.
Σε αυτοκίνητα.
Νταβάδων.
Και κυριών της κοινωνίας.
Του τρόπου ζωής.
Του κέρδους,
Και της φήμης.
Με δίχως έργα.
Ούτε αξία.
.Που μου μολύνανε μια κάτω συνοικία.
Για να έρχονται. Να τρώνε υπό τη μουσική. Διασκεδαστών εστιατορίων.
Και στο Μεσαίωνα. Όλοι μαζί θα κάνανε καριέρα. Μαζεύοντας γυναίκες- ανθρώπους ελέφαντες γυναίκες με μουστάκια ή. Κάποιους με ραμμένο στόμα να φαίνεται πως πάντοτε γελάνε. Υπό γυάλα. Τόσο πολύ γουστάρουν δόξα. Το θέλω πίσω αυτό το μέρος. Με τα ερείπια εργοστασίων. Και τα γερόντια. Και το παλιό. Το ψωροπάρκο. Που ’χω παρακολουθήσει. Τον καλύτερο ποδοσφαιρικό αγώνα. Από δύο ομάδες. Που δείχνανε στο μέλλον τους. Τα δόντια. Κι αν τόσο κόπτεστε πολύ για αναπλάσεις. Σε κάτω συνοικίες. Κάντε τα θέατρα ή πάρκα. Μόνο φύσης. Μη τα χαρίζετε σε τράπεζες. Και πολυεθνικές επιχειρήσεις. Και καταντούν. Όπως η «Ντίσνεϊλαντ» του Μίκυ. Π’ αν πας. Πολύ θα τον μισήσεις. Από το εμπόριο.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
207. Διαθήκη:

Ποτέ.
Στην αριστερή.
Με αυτό το μηχανάκι.
Εκτός κι αν. Καις.
Ξεπίτηδες.
Εσένα ως καντηλάκι.
Αν με κυνηγούν η μπατσαρία.
Ή οι σκιές της αλητείας.
Θα σε κάνω.
Απλά. Χαλκομανία.
Όπως τον Τομ.
Ο Τζέρι.
Στα κινούμενα σχέδια.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
208. Μοναδικός έγκλειστος:

Μουγκή σε κάνει. Η χολή. Γι’ αυτό. Να μην ανησυχείς: Αυτή η ψυχή. Που τη μισείς. Ως ρόπτρο σου. Επί της γης. Έχει αυτοβούλως εγκλειστεί. Και αυτό. Το άσυλο. Για φρένα. Έχει ασθενή.. Μόνον αυτή. Που σιλουέτες. Οι γιατροί. Και η φωνή τους μακρινή. Όπως συμβαίνει στους μποξέρ. Μες στον αγώνα.
Και. Δίχως. Πόρισμα. Η μελέτη τους. Ακόμα. Πώς τόση βία. Την ξεγέννησε. Στα χρόνια. Και σε ψυχές. Που δεν θα πείραζαν. Μια τρίχα. Κι όμως της ρίξανε. Λεπίδα. Ή την κλότσησαν σαν το σκύλο. Γιατί ως αδέσποτο. Δεν έκανε σχολείο. Κι ήταν οι τρόποι του. Γονίδιο από λύκο. Κι αυτοί. Τα χάσανε. Στο ανήμερο θηρίο. Και αυτή. Κι εσένα. Και τους άλλους. Δικαιολογεί. Μες το γραφείο:
«Από την οργή τους. Για το μαύρο. Έξη. Στο χρώμα. Του αοράτου. Μιας προσδοκίας. Διαψευσμένης. Ότι ως ήλιος θα τους φέγγεις. Αφού παιδί από καλοκαίρι. Ενώ ο χρόνος μου στις φάσεις. Του φεγγαριού. Που θυσιάζεις. Κρέας ωμό για προστασία. Με των Καβείρων θεουργία».
Κι αυτοί ανένδοτοι: Εγκλεισμένη. Όπως ο Ες. Που η Νυρεμβέργη. Του ’ρίξε ισόβια. Και ως ο μόνος. Φυλακισμένος των Συμμάχων. Αυτή. Θυμάται. Μία πόζα, Από παλιά. Εφημερίδα. Με το μελάνι της. Στα νύχια, Με το σκουφί. Ενας γεράκος. Με ένα φρουρό. Να παίρνει ήλιο. Και πίσω άλλος. Με το όπλο. Να τους κοιτάζει. Από 'να πύργο.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
209. Αρμυρίκια στα μάτια:

Αυτή η γυναίκα. Η ζαρωμένη. Σαν γριά. Απάνω. Σε βαλίτσα. Είν’ το κορίτσι μου. Το ομορφότερο Απ’ όλα. Τα κορίτσια. Και αυτό το σώμα. Που τα ρούφηξε. Τα νιάτα. Όπως οι άλλοι. Περπατούν. Έτσι. Για πλάκα. Αν δεν τ’ αγκαλιαστώ. Δεν παίρνω. Άλλη παράτα. Μαζί της. Πήρα. Δυο καράβια. Το ’να. Με έκλειψη Σελήνης. Στα ουράνια. Και τ’ άλλο. Με ήχο. Μία. Του ύπνου της. Ανάσα. Κι η απουσία της. Βαρίδι. Στην προβλήτα. Ταξίδι. Ούτ’ ένα. Από τότε. Με καμία. Μ’ εκείνη μόνον. Τη γριά σου. Στη βαλίτσα. Και απ’ τα δάκρυα. Στα μάτια μου, Αρμυρίκια. Που θα τα κόψουνε. Να στήσουνε καντίνα. Με προλαβαίνει. Πριν με φράξουνε. Με σύρμα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
210. Καθημερινή:

Σήμερα. Με κοίταξε. Ενας τυφλός.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
211. Παρόν:

Ένας αδερφός. Ξηλώνει καθρεφτάκια. Αυτοκινήτων. Γιατί τον εμποδίζουν. Στους περιπάτους του. Της πόλης. Κι ύστερα. Τα εκθέτει. Σε ένα μουσείο. Που το λέει «Τιμωρία της αστικής μας απληστίας». Το οποίο. Περιλαμβάνει. Και κάμποσα. Σκουπίδια.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
212. Εξομολογητήριο:

Από την κοινωνία. Κανένα νέο. Κι εγώ. Εκτροχιασμένο. Τρένο. Κλείνει. Κι η εντέκατη. Πόρτα. Φυλακής. Και κλαίω. «Νικόλα. Είσαι φυλακή». Μου λέω. Και όλος στεγνώνω. Είχα. Να πάω. Στη Γ’ πτέρυγα ψηλά. Να διασχίσω είχα κελιά. Κορμιά. Και μάτια. Στοιβαγμένα. Κι είχα στο νου. Τα αμερικάνικα. Τα έργα. Πως θα με βρίζουν. Και σεντόνια. Θα καίνε. Με αναπτήρα. Και θα χτυπάνε. Τα σίδερα. Με βία. Κι αντί. Γι’ αυτό. Μια ησυχία. Μέσα σε τάφο. Ζωντανός. Για δέκα ευρώ. Που πήρα από περίπτερο. Για δόση. Ως μακροχρόνιο. Πρεζόνι.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
213. Αυτοκαταστροφής χημεία:

Είχαμε κόψει. Τις φλέβες μας. Μαζί. Αυτή παιδί. Κι εγώ. Στην εφηβεία. Τις ίδιες μέρες. Ακριβώς. Της αυτοκαταστροφής. Η μυστική χημεία.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
214. Βλέμματα:

Όποιος αγαπάει. Οι κόρες. Στα μάτια. Πιστό σκυλί. Όποιος μισεί. Οι κόρες. Στα μάτια. Γάτας τυφλής.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
215. Ακοή του βυθού:

Όποιος έχει. Εσωτερική. Ακοή. Ξέρει πως. Του βυθού. Η πιο κοντινή. Ακόμη κι αν. Στερείσαι. Ακοής. Ακούς με αυτήν. Ακόμη κι αν. Τη χάσεις. Μένεις με αυτήν. Και μακριά. Από τον κόσμο. Οι απόηχοι. Πιο ευκρινείς.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
216. Φράχτης:

Σωστά μιλάει. Αφού αποδέχομαι. Το πάθος της. Αυτό. Με φονικά κι αυτοχειρίες. Γιατί έχει μάθει να αγναντεύει ιδιοκτησίες. Συνέταξα. Με αίμα μου ζεστό. Συμβόλαιο με το θάνατο. Χωρίς αμφιβολίες. Μα στο χωράφι. Έχω φωνάξει. Τον Βαν Γκονγκ. Να ζωγραφίζει. Εσαεί. Σπορές. Και ρίζες. Μακριά. Από των χωρικών. Τις πέτρινες βλαστήμιες. Να ξεφλουδίζονται. Και οι πέτρες. Στους πίνακες του. Σε προθήκες. Και να στηρίζονται. Εγχώριες Οικονομίες.
Και. Για το τέλος μου. Το βίαιο. Το τόσο σίγουρο. Όσο κι ο θάνατος. Στο βίο. Της έχω πει. Πως θα με βγάλει. Από το σθένος του αυτόχειρα. Που φτάνει. Τα Ιμαλάια. Με Σάμπρα. Ν’ οδηγάει. Γι’ αυτό πριν. Από το αύριο. Τραγουδάω. Κάποιος τουλάχιστον. Να ξέρει. Πως δεν με σκότωσε η αγάπη. Αλλά το χτίσιμο. Ενός φράχτη.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
217. Ερωτευμένα φίδια:

Μην μπεις. Ανάμεσα. Σε φίδια. Που αγαπιούνται. Και τους πετάξεις. Πέτρα.
Ακόμη κι άκακα. Να είναι. Αν ενοχλήσεις. Αυτή τη σφαγή. Του έρωτα. Οι θρύλοι και οι δράκοντες. Θα γίνουν. Όπως τους βλέπανε. Οι παλιοί. Άνθρωποι. Σαν όντα του αοράτου. Ενώ είναι γνωστό. Πως όποιος διέκοψε. Αυτόν τον έρωτα. Της ζήσης. Και με σαμάνου. Το αντίδοτο. Δεν καταφέρνει. Να επιζήσει.
Δεν είναι τα στοιχειά. Που φέρει ο αέρας. Που προσπερνάνε. Τυλιγμένα. Με Ολόκληρα δέντρα. Αλλά ο Τειρεσίας. Με τους χρησμούς. Σε πληγωμένο. Δέρμα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
218. Ταυτότητα:

Ανήκω στο υγρό χάος. Όπου βασιλεύει. Η κυρά. Των αχαλίνωτων. Όντων. Που πήρε το όνομά της. Από τους μαύρους κύκλους. Στα μάτια. Και τη σελήνη. Την τρομερή. Θεά. Την παίζει. Στα δάκτυλα. Αφού εξουσιάζει. Τα νερά. Αυτά.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
219. Αστική Δικαιοσύνη:

Ο δρόμος. Που ’χει το όνομα ευεργέτη. Του κράτους. Που τα λεφτά του. Απ’ τα μεταλλεία. Όπου αναστέναξαν. Γενιές εργατών. Μέχρι θανάτου. Και τα σωθικά τους. Το λίπασμα του. Στα κτήματά του. Στα σύγχρονα χρόνια. Ταυτισμένος. Με την πορνεία. Την Πιο τίμια. Απ’ την πορνεία. Τη δική του. Κι όσων αφεντεύονται. Τον κόσμο. Με αδικία. Και μοιάζει τιμωρία. Σαν μνημονεύεται. Να σκέφτεσαι. Την πιάτσα. Των πεταλούδων. Και των τεχνητών. Φύλων.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
220. Ορισμοί:

Τα όνειρα. Η ψυχή ανάποδα. Οι εφιάλτες. Η ψυχή στα γόνατα. Η πλήρη τους απουσία. Από της φύσης. Τη λειτουργική μνήμη. Δεν σημαίνει τίποτα. Γραμμένα. Στη βαθύτερη. Που η ψυχή. Στη συνεσταλμένη στάση. Του εμβρύου στη μήτρα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
221. Χαράκτριες προσώπων:

Των προσώπων. Την έκφραση. Χαράσσει. Ο εγκέφαλος. Όπου γραπτώς την παραδίδει στην ψυχή. Που εντός του. Και στις αγάπες μου. Οι χαράκτριες. Αφού με γάβγισαν. Σαν τα σκυλί. Τον θάνατο. Στη συλλογή. Του διαφθορείου μου. Μια έκφραση στον τοίχο μου. Που οι πλαστικοί. Την κάνουν κέφι. Για εργασία. Στο πτυχίο τους.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
222. Στο χείλος των νευμάτων:

Συνανθρώπους Που κοκαλώνουν. Στο χείλος. Των φωνών. Σε νεύματα. Ή χειρονομίες. Και. Στη στάση. Αυτή. Μεταφέρονται. Σε άσυλα. Ψυχικών νόσων. Άμα τους δεις. Σαν να σε χτυπάει κατακτητής. Με το υποκόπανο.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
223. Στενοτοπιά:

Από τη στενοτοπιά. Τον 21αιώνα. Περισσότερα παιδιά οι φονιάδες. Αντί. Αινιγματοθέτες της.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
224. Παρόν:

Στη ζωή. Δεν υπάρχει. Παζλ. Όποιο κομμάτι. Βρίσκεις. Προχωράς. Κι όταν δεν βρίσκεις. Κάθεσαι στο άδειο. Μια συμβουλή: Μην κάτσεις. Πολύ. Στ’ άδειο.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
225. Ο γάντζος των πράξεων:

Κάθε σου πράξη. Γάντζος. Που πιάνεται. Σε άλλον. Στην αλυσίδα. Των στιγμών. Και στους γάντζους. Της ομορφιάς. Και της γαλήνης. Δύσκολα κλείνει.
Και λίγο κρατάει. Στον καιρό. Ενώ σε αυτούς. Της ταραχής. Σαν το κλειδί στην πόρτα. Και μέχρι να σκουριάσει. Χρόνια.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
226. Πυροβολισμοί ευγένειας:

Από την παιδική μου ηλικία. Μου λείπει η αηδία. Στον κόσμο των μεγάλων. Όπου Παρέμεινα παιδί. Γι’ αυτό και δεν υπήρξα. Αφού το ’χα σκεφτεί. Αλλά. Δεν με ενδιέφερε. Στην κοινωνία τους. Να υπάρξω.
Βγήκα στο δρόμο. Για να παίξω. Ως θανάτου. Να είμαι. Γi’ αυτούς. Ο αμάζευτος μπελάς τους. Στο Νέο Κόσμο τα παιδιά. Πόσο μας μοιάζουν. Και ως αφύσικο. Χειρότερα από ενήλικο. Λες κι η συνείδηση. Έστω η παιδική. Πήγε περίπατο. Κι η έκφρασή τους. Αυτή η έξι. Που ονομάζεται απλώς. Διπλωματία. Σαν κουρασμένη. Ή φιλική. Και με ευγένεια. Που σε Βαρά σαν καραμπίνα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
227. Παιδική σκέψη

Η φίλη μου. Παιδί. Την ξέρω. Από τα έξι της. Δεν βλέπω το πουλί. Θα Κάνει βόλτα. Στο κλουβί. Μια σκέψη της.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
228. Βόμβες διασποράς:

Χρειάζομαι βόμβες. Διασποράς. Στη μνήμη. Όπως διαλύονται και σκοτώνουν ό,τι τύχει. Αυτό να γίνει.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
229. Χρήστες αντικαταθλιπτικής αγωγής:

Πικρίζουνε. Τα χάπια. Πικρίζουμε κι εμείς.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
230. Σαμποτάζ στις Διαφημίσεις:

Όταν βλέπω διαφημίσεις. Της Παράλληλης Τηλεοπτικής Ζωής. Με παιδιά να τρέχουν. Σε κήπους και λιβάδια. Σε δάση κι αμμουδιές. Κρατώντας παγωτά. Και γάλατα. Δεν πέφτω κάτω. Από τα γέλια. Αλλά της κόβω. Ως επικίνδυνες. Αμέσως στον αέρα. Και ρίχνω αυτόματα δικές μου. Από την Πραγματική Ζωή. Κρατώντας τα ίδια προϊόντα. Παιδιά. Που προσπαθούνε. Να τρέξουνε. Ανάμεσα σε αμάξια. Παιδιά που ευτυχισμένα. Με μια μπασκέτα. σε μια μάντρα. Ή με αλάνα πάρκου. Με στρωμένη πλάκα. Παιδιά Λευκής Κυρίας. Βαπόρια Ατλαντικού. Σε τρικυμία. Παιδιά που ράβουν. Σε υπόγεια. Τα ρούχα που φοράτε. Και κάνετε φιγούρα. Παιδιά ξερά από τη δίψα. Και σαν τη χούφτα μου. Απ’ την πείνα. Παιδιά που σώζουν. Τους γονείς τους. Στις μάχες. Της κουζίνας.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
231. Ξηλωμένη ρίζα:

Άνθρωποι. Μου πήραν. Τη φωνή. Και δεν την ξαναβρήκα. Ίσως μια ηχώ της. Στα καρτοτηλέφωνα. Των Μητροπόλεων. Όπου οι απάτριδες μιλούν. Κι όταν κατανοούν. Ότι δεν έχουν πια πατρίδα. Με λύσσα. Τα ξηλώνουνε. Σαν ρίζα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
232. Απαγορευμένο παιχνίδι:

Το αγαπημένο παιχνίδι παιδιών. Η δημιουργία τεχνητού. Ουράνιου τόξου. Με μια ακτίνα φωτός. Και μια σταγόνα νερό. Που η παρακολούθησή του θέαμα μαγικό. Για τους δίχως φύση. Ανθρώπους των Μητροπόλεων. Απαγορεύτηκε από την Υπηρεσία Κατά της Πρόκλησης πραγματικής Συγκίνησης. Μετά τις δεκάδες αυτοχειρίες θεατών της. Προκαλώντας αντιδράσεις. Από ’δώ και πέρα θα συνιστά τρομοκρατική πράξη. Η δημιουργία ουράνιου τόξου. Δήλωσε ο αρχηγός της Αστυνομίας. Αλλά κρυφά στα σπίτια. Το πείραμα της χαμένης ομορφιάς. Δεν σταματά. Κι ας φέρνει δάκρυα στα μάτια. Ως απουσία.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
233. Αυτόπτες μάρτυρες:

Γραφίδα. Της πραγματικότητας. Η μνήμη. Ξεχωριστής γραφής για τον καθένα. Ακόμη και στα κοινά. Τα βιωμένα. Απόδειξη. Οι αυτόπτες μάρτυρες.
Όπως την πραγματικότητα. Την ξετυλίγουν. Οι τρεις αισθήσεις. Αυτές για τον καθένα. Οι αποδείξεις.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
234. Ο δρόμος που περνάει με κόκκινο:

Δεν φταίω. Εγώ. Ο δρόμος. Πέρασε. Με κόκκινο. Και χτύπησα. Σα σφαίρα. Στο πεζοδρόμιο. Ρωτήστε και το τζάμπα μου κοινό. Πάντα. Πολύ. Στις τραγωδίες. Με στόματα ανοιχτά. Γιατί τους δίδαξαν. Να ζουν. Σαν να ’ναι αιώνιοι. Οι θρησκείες. Πως οι φθορές. Μοίρα κακή. Που σε πληρώνει. Κι όχι το σαλό μου. Το μυαλό. Που θα γκαζώσει. Σα βλέπει δρόμο. Να περνάει. Με κόκκινο φανάρι. Μήπως ξεχάσει. Πόσο περαστικός. Ό ίσκιος του. Στην πλάση. Όπως τον νόμιζα. Τον κόσμο. Ως παιδάκι.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
235. Ασχημόπαπο με κύκνους δολοφόνους:

Της ζωής μου. Οι ναυαγοσώστες. Ξαφνικοί. Ποτέ δεν είχα επίσημο. Στη θάλασσα. Με κιάλια. Γι’ αυτό και τους θυμάμαι με στοργή. Περαστικοί. Του δρόμου. Κι οδηγοί ταξί. Παιδιά. Που δούλευαν σε μπαρ. Κανά σκυλί. Που βρήκε αδέσποτη ψυχή. Όσο κι αν ξεγελούσα. Ως μορφή. Δεν είχα ανθρώπους. Και δεν υπήρξα ποτέ δημοφιλής. Ενα ασχημόπαπο. Με κύκνους δολοφόνους. Κι από πνιγμό. Ακόμη. Αναρρώνω. Εκεί. Δεν βρέθηκε κανείς. Ούτε περαστικός. Ούτε οδηγός ταξί. Ούτε παιδί. Που δούλευε σε μπαρ. Ούτε σκυλί.
Κι όταν ξεβράστηκα. Με μάζεψε αστυνόμος.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
236. Μέλλον:

Ο Εικοστός Αιώνας. Ο τελευταίος αιώνας. Αφής και Όσφρησης. Από τα τέλη του. Η πρώτη αίσθηση υπό Οπτικές Ίνες. Κι Ολογράμματα. Κι η δεύτερη. Δολοφονημένη. Από. Τον καταναλωτισμό. Της καθαριότητας. Τον φοβόμαστε πολύ τον πρόγονό μας. Και προς το μέλλον. Πάμε ως ρεπλίκες. Και ανδρόγυνα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
237. Συμβουλή: Να μην έχεις κανένα πρόσωπο. Απάνω σου. Στα μάτια. Στις συσπάσεις. Ακόμη και στα κλάματα.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
238. Υπενθύμιση: Να θυμάσαι πως εκεί. Που πατάς. Μπορεί στο μακρινό σου παρελθόν. Ως έμβιο ον. Να ήτανε βυθός.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
239. Ζωγραφική: Όταν ζωγραφίζω πουλιά. Μ’ όλα τα χρώματα. Των τόπων όπου πέρασαν. Χρησιμοποιώ κάθε μπογιά. Ακόμη κι αίματα ανακατωμένα. Με χώματα. Και το αποτέλεσμα. Να μην τα αντέχουν. Ανθρώπων βλέμματα. Εκτός από τα πουλιά της συντροφιάς μου. Που τα επιδοκιμάζουν. Με ξαφνικά φτεροκοπήματα.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
240. Παπούτσια του Βαν Γκονγκ:

Κόβει τ’ αυτί.
Κι αυτή η κηλίδα.
Από το καβαλέτο.
Ως τη δική μου.
Την ψυχή.
Στο νέο σπρέι.
Της Ιατροδικαστικής Γενετικής.
Για να ανιχνεύονται.
Ξεραμένα.
Ή σαπουνισμένα αίματα.
Ορατή.
Κι Είναι τα βράδια.
Που μου συστήνει τον Γιάννη Αγιάννη.
Στου Παρισιού.
Κάποια σκεπή.
Για να μου πει.
Τα λόγια.
Του Βίκτορα.
Που όζουν λύχνο:
«Το μέγεθός μου στη ζωή.
Όσο ένα σκαμνί.
Η κοινωνία είναι η ένοχος.
Διά το σκότος.
Που παράγει.
Όταν μια σκιά.
Γέμη σκιάς.
Γεννάται εντός της.
Η αμαρτία.
Και τότε.
Δεν είναι ένοχος.
Ο κατεργασθείς την αμαρτία.
Αλλά ο κατεργασθείς τη σκιά».
Κι όλοι αγκαλιά.
Ως τη Γέφυρα της Αστερλούης.
Πηγαίνουμε να δούμε του Ιαβέρη.
Το δαδί.
Πώς τη μακραίνει τη σκιά του.
Σαν κυνηγά.
Ενα φτωχό.
Που έκλεψε ψωμί.
Και στη σκιαμαχία.
Ως το πρωί.
Να παραβγαίνουμε μαζί του.
Και το ποτάμι από τα λόγια.
Να το γυρίζουμε.
Σαν φόδρα.
Και το διαλύουμε.
Σαν η πνιγμένη νεότητα.
Των γκέτο.
Στις κάτω συνοικίες.
Που ενώ πολίτες των χώρων υποδοχής.
Αφού σε εκείνες γεννημένοι.
Χαρακτηρίζονται από τους πολιτικούς διαχειριστές.
Μετανάστες. Τρίτης ή τέταρτης γενιάς.
Σαν να μιλούν για κινητά.
Ουρλιάξει: «Ζητείται εισαγγελέας. Να στραφεί. Κατά του κράτους.
Που κατά της ανθρωπιάς.
Κι υπέρ της εκάστοτε κομματικής στρατιάς».
Και σε περιουσία δημόσια.
Ή ιδιωτική ξεσπάσει.* Δεν θέλουμε να δει.
Ο ζωγράφος. Πως τα Παπούτσια του φοράνε. Όχι όμως. Για να ζωγραφίζουν. Ή να περιπλανιούνται. Αλλά για να γκρεμίζουν. Και να σπαταλιούνται. Και τους συμπονέσει. Και ανάμεσά τους. Τον συλλάβουν. Πρέπει τα χέρια του. Αιωνίως. Να ζωγραφίζουν. Και να μην είναι περασμένα. Σε χειροπέδα κρατητηρίων.

1.
Ως είναι φυσικό.
.όταν τε.
Δεν τους δόθηκε.
Τα πάντα θα χαλάσουν.
Κι αυτό που δικαιούνται. Χαμπάρι πάρτε .Πως και με βία. Θα τ’ αρπάξουν.
Μαζί με τα περίστροφα της Τάξης. Μαζί με τις ασπίδες και τα κράνη.
Σε τόσον ηλεκτρισμό. Σκοτώνονται. Όπως τα Ψυχάρια. Που τις μπερδεύουμε. Με τις τόσες τεχνητές πηγές.
Επειδή ως πλάσματα. Προσανατολίζονται. Με του ηλίου τις ακτίνες. Σαν πυξίδες.
Πολύ Τσιμέντο. Και γυαλί. Τεχνική. Κοινωνία. Και Επικοινωνία. Υπό αόρατες ίνες. Και σχολεία. Που. Στην εγκυκλοπαιδική μόρφωση. Διατεταγμένη υπηρεσία. Χωρίς Φύση. Επιστήμη. Τέχνη. Φαντασία. Τους κάνετε στην άκρη. Όπως ανέκαθεν. Το κάνατε στην ανθρώπινη ιστορία.
Κι, ευτυχώς, θα μπορούσαν να ’ταν δολοφόνοι*
(* Όπως η Μαίρη Μπελ. Που δέκα ετών. Το 1968. Στο Σκότσγουντ. Μία φτωχική κοινότητα 240 μίλια. Βόρεια. Του Λονδίνου. Δυο γειτονάκια της. Τα σκότωσε Για κέφι. Και στις κηδείες έτριβε. Τα χέρια. Ευτυχισμένη.
Κι εκείνοι. Οι δύο πιτσιρικάδες. Στο Λίβερπουλ. Που απήγαγαν και σκότωσαν. Ένα μικρότερο παιδί. Και τους κατέγραψε η κάμερα ασφαλείας.. Σκασμένοι. Από αδιάφορα σχολεία. Να χαζεύουν. Και το παιδάκι. Να το κλέβουν. Και τριάντα οκτώ. Άνθρωποι. Τα είδαν. Στη βόλτα. Μιας απελπισίας. Να το χτυπούν. Και να το σέρνουν. Αλλά προσπέρασαν. Συνηθισμένοι. Απ’ Τη βία των παιδιών της Βρετανίας..
Και η ανεργία. Στις πόλεις τους. Η ανέχεια. Και οι εγκαταλείψεις. Σχολικής στέγης. Σπάγαν’ ρεκόρ. Για το σκοτάδι. Αλλά η υποκρίτρια βρετανική αυτοκρατορία. Δεν έδωσε. Καμία σημασία. Στα στοιχεία. Έκανε, όμως, τον κόπο. Και στις δύο περιπτώσεις. Να διαρρυθμίσει τα εδώλια. Για να μπορούν τα πιτσιρίκια. Να παρακολουθούν ως κατηγορούμενοι. Την ακροαματική διαδικασία.
Αυτοί, τουλάχιστον. Με μία ονειροβασία: «Θέλω μια θέση. Για να βλέπω την ταινία». Που Από τον 20ό αιώνα. Αμερικανικής παραγωγής. Και σκηνοθεσίας.
Και χωρίς του Μαρξισμού. Καμιά. Ελπίδα.
(Κούφιο βουνό. Για όσους τον πίστεψαν. Με πείσμα. Που πέθανε την ίδια ώρα. Που η Οκτωβριανή Επανάσταση. Κατέλαβε την εξουσία. Σοφά τα λόγια. Της Εύας Γκόλντμαν. Όπως ένας έρωτας. Που παρακάλεσες. Τόσο να γίνει. Κι όταν τον εκπλήρωσες. Δεν ήσουν ούτε εσύ. Ούτε κι εκείνη. Αλλά αυτό. Που πόθησες. Στη μνήμη)---
Και Στην καταστροφή. Χωνεύεται η οργή τους. Και στου αναρχισμού την ουτοπία. Την οποία. Κράτος που αδικεί. Σύμφωνα με τα βαρόμετρα οργανισμών. Τη στατιστική. Έπρεπε να την αντιμετωπίζει ως το δικό της το παιδί Που αυτή το γέννησε σε βία. Και από της βίας της το αρχείο. Έτσι στα πρόχειρα. Πως 2,5 πήχες . Έχουμε ο καθένας. Σε αυτήν τη Μητρόπολη. Για φύση. Και για πράσινο. Γι’ αυτό στο Μέλλον. .Που πάντα κοντινό. Περίστροφα θ’ αστράφτουν. Και για πταίσμα. Και οι πολιτικοί διαχειριστές της. Αποκλειστικά στη Διατήρηση. Της εύκολης και άκοπης οικονομίας. Του εγκλήματος. Και της πάταξης δι’ όπλων. Και χημικών αερίων. Μην το ξεχνάτε. Η οργή επιδεινώνεται στη θέα Σωμάτων Ασφαλείας. Υπό εξάρτυση Στρατών κατοχής, Με εκφοβιστικά χτυπήματα. Σε ασπίδες. Και στη σειρά. Τα κράνη ...
Να σημειώσω ακόμη πως 1) Εξαιτίας τους κερδίζουν. Οι ασφαλιστικές εταιρείες. Με τις αποζημιώσεις στις ζημίες. Και πολλοί. Ζουν. Απ’ αυτό το αλισβερίσι. Σε άλλη μια σκοτόεσσα οικονομία. Που συντηρεί επαγγελματικές κατηγορίες. 2) Παίρνουν λίγο κόκκινο με τις φωτιές τους. Τα βαρετά δελτία ειδήσεων. Καναλιών. Με απόνερα πολιτικών και επιχειρηματικών αγωγών. Όπου βήμα. Πια διαχειριστών. Πολιτευτών. Και διαμορφωτών. Αισθητικής. Της μαζικής ψυχαγωγίας. Και δημοσιογράφων. Που προσπερνάνε. Την έρευνα. Των ρεπορτάζ τους. Για να περπατάνε κάποιοι στα χαλιά τους 3) Χαλάνε τα μηχανήματα αυτόματης ανάληψης. Το οποία εγκαθίσταται. Σε μια μέρα. Και τα οποία. Καλύτερα να μη λειτουργούν. Γιατί σου καταργούν την αίσθηση. Του Πελάτη. Και νιώθεις μέρος. Της τραπεζικής οικογένειας, Τη μεγαλύτερη αυταπάτη, Από καταβολής. Του καταναλωτή. Ανθρώπου. Στον Ψηφιακό μας Κόσμο.
Λυπάμαι. Που σας χάλασα τη μέρα.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
241.Απόλυτη σιωπή:

Η αγαπημένη ασχολία του.
Στη θάλασσα.
Να κάνει βουτιά.
Και να κρατάει αναπνοή.
Βαλσαμωτική.
Αυτή η απόλυτη ησυχία.
Μετά τον σάλαγο.
Στα αυτιά του.
Απ’ τη Μητρόπολη.
Όπου και βρίσκεται η τοίχινη σπηλιά του.
Με μόνους ήχους. Της άμμου.
Που τρίζει στα κύματα.
Και το βυθό.
Και τα ανεπαίσθητα θροΐσματα.
Απ' του νερού. Τα πλάσματα.
Πολλές φορές.
Λοιπόν. Παρακαλεί να ξεχαστεί. Ο εγκέφαλός του.
Και ο μηχανισμός. Αυτοσυντήρησης. Να μην ενεργοποιηθεί.
Και σε αυτήν.
Την απόλυτη σιωπή.
Να πνιγεί.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

242. Μητρόπολη: Είδα έναν άνθρωπο. Στο δρόμο για τη δουλεία. Που στη δεξιά λωρίδα. Σαν αμάξι. Καπνίζοντας. Και μουρμουρίζοντας. Και με σκυμμένο το κεφάλι. Και πίσω ουρά τα γιωταχί. Που οι οδηγοί τους βρίζανε. Μα. Τη φωνή τους πίνανε. Σαν τον προσπέρασαν’. Και είδανε. Πως είχε απ’ τη ζωή ξεαλφαδιάδει. Και δύσκολα επανέρχεσαι και φτιάχνεις. Και τον είδα. Μέχρι που έγινε κουκκίδα. Να διεκδικεί ως λυπημένος άνθρωπος. Στο δρόμο. Μια λωρίδα.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
243. Μητρόπολη: Γουέστερν. Δεν είδα ως θεατής. Στο σινεμά. Αλλά στης Μητρόπολής μου. Την Πρεζοπλατεία. Της Ομονοίας. Όπου Τάξη. Της. Ασφαλείας. Με μηχανές. Ως Καουμπόηδες. Πιστολάδες Να κυνηγάνε. Τα πρεζόνια. Που ασθενείς. Εν πλήρη ένδεια. Εκ ουσίας. Μιας ασθενείας. Του Σύγχρονου Πολιτισμού. Γι’ ανάγκη τεχνητής χημείας. Ως νηπενθές. Στη μοναξιά του ανθρώπινου νου και την απελπισία. Που έχει τη γνώση. Της ύπαρξης τόσου κενού. Και να γελάνε. Που τα τζάνκια. Τρέχαν’ με αλλόφρονα τα μάτια. Από τα φώτα. Και το μαρσάρισμα. Των μηχανών. Μες στις στοές. Που δίχως Πρόνοια. Την έχουν για κοιτώνα. Κι αντί για λάσα. Τους παίρναν’ με τα κλομπ. Κι είχε και όνομα. Η Τάξη ως συμμορία. Που σχέση. Με των παράνομων. Καμία. Που λαϊκοί ήρωες. Αφού επιδίδονται. Για κύρος. Σε αρκετή φιλανθρωπία. Αυτοί έμειναν θρύλος. Για μια ασχήμια.. Πούστε υπουργοί της Πολιτείας. Να καμαρώσετε το σύστημα Υγείας. Στην αντιμετώπιση της μάστιγας των ναρκωτικών. Όπως τα λέτε στα δελτία. Ή σε μια ομιλία.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
244. Ήχοι κορμιού: Τράβα σε κτίσμα ειρηνικό. Φάρο. Ή σταθμό Σιβηρικού. Σε τόπο στο κέρατο φιδιού. Νησιού. Που η αλληλογραφία. Αποκλειστικά με πλοίο. Κι αν δεν μπορείς στου νου σου το χημείο. Και σκίσε τη σιωπή τους, Με το κορμί σου. Και Με Τριγμούς δακτύλων. Και με Βυθούς της ακοής σου. Λόγω ησυχίας,. Και ύστερα πιο καθαροί. Κι οι ήχοι της φύσης. Κοντινοί. Μεγάλης ποικιλίας. Βροχή. Σε χώμα. Και σε φύλλα.. Η θάλασσα. Με κύμα από τα βαθιά. Σε μια προβλήτα. Ερωτικά σκιρτήματα. Για πεταλούδες. Από αγριολούλουδα. Ή Όταν φουσκώνει ένα ποτάμι. Και κυλάνε τα νούφαρα. Και θα βρεθείς σε παρυφές αυτογνωσίας. Ότι δεν κατέχεις καμιά κυριαρχία. Σε τούτο τον πλανήτη. Που αιώνια γυρίζει. Και θα ζεις από τους ήχους. Που οι άνθρωποι θα σου αγοράζουν. Για γαλήνη και για ύπνο.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
245. Διακοπές:

Πώς πέρασαν οι μέρες στο νησί. Καράβια φτιάχνοντας. Με ξύλα και κλωστές. Και με νερό. Στις πέτρες. Τις στεγνές. Σε ένα μικρό νεκροταφείο. Αγνώστων. Που δεν είχα. Ούτε συγγένεια Ούτε φιλία. Και βόλτες. Σαν το Χριστό. Στα κύματα. Μόνον που εμένα. Δεν με αντίκρισε κανείς. Για να πιστέψει. Και να με ακολουθήσει. Όπως κι εκείνον. Ενάντια στους αφέντες. Στα άδυτα των αδύτων. Αντίθετα στην τοπική Τάξη. Με κάρφωσαν’. Ως νου. Πριν τις φωνές. Που αν ξεθαφτούνε. Η αντήχηση. Σε στέλνει. Σε έναν τοίχο. Να σπας με το κεφάλι. Αυτόν τον ήχο. Και δεν ξανάφτιαξα καράβι. Και δεν ξανάριξα νερό σε άγνωστα μνήματα. Και δεν περπάτησα ξανά σε κύματα. Του οδηγού μου μόνον. Κράτησα. τις συμβουλές. Που έσκαψαν βαθιά. Τα νύχια μου. Στο κέντρο της λωρίδας. Θα οδηγείς. Και αν δεν ξεχάσεις. Τα ονόματα των λουλουδιών. Που πάσχισα να μάθεις. Από τη βία. Τη δική σου. Και των άλλων. Ίσως να μην πεθάνεις.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
246.Αναμνήσεις ως διορθωτής:

Μια καθημερινή. Σαν τη σημερινή. Ημέρα που σωθικά. Καρδιά ξεριζωμένα. Θυμάμαι ένα μονόστηλο. Στα Διεθνή. Τα νέα. Για βρέφος θηλυκό. Στην πόλη Κόρμπα. Της Ινδίας. Που ήρθε στον κόσμο. Κρατώντας στο χέρι. Το δεξί. Την καρδιά του. Και το γιατρό. Να λέει με μια φωνή. Που προσπαθείς. Να φανταστείς. Απ’ έναν κόσμο. Που ξέρεις μακριά σου. Πυρές του Γάγγη στη χροιά του: «Το βρέφος έχει. Μια πλήρως. Ανεπτυγμένη καρδιά. Έξω από το σώμα του. Στη μέση λαιμού και κλείδας. Τη στιγμή της γέννησής του. Την περασμένη Παρασκευή. Κρατούσε στο χέρι του την καρδιά του. Μια σπάνια περίπτωση. Που χρήζει βοήθειας». Και όλους. Τους βλέπω. Αγνώστους και γνωστούς- Με την καρδιά. Στο χέρι. Να περνούν. Ως καρδιές. Γεμάτες στεναγμούς. Και ανάσες. Μισές της αγωνίας. Και της ικεσίας. Καρδιές σκληρές. Με αναπνοές κανονικές. Και παιδικές μπαλόνια, Έτοιμα να σκάσουν. Σε καρφίτσα. Άρρωστες και τεχνητές. Κι όσο πιο γρήγορα. Αποδεχτώ. Ότι ήτανε ένα μονόστηλο. Στης ειδησεογραφίας τον εφήμερο πολτό. Τόσο πιο σύντομα. Απ’ τη σπηλιά. Θα ξαναβγώ.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
247. Το μοναδικό μου ραντεβού με τον πρωθυπουργό:

Το μοναδικό μου ραντεβού. Με τον πρωθυπουργό. της χώρας μου.
Σύμφωνα με δήλωσή του. Δημοσία.
Π’ εγώ προσυπογράφω. Ως μια αλήθεια.
Που ξέρω ότι έχει πει.
Σε μια πλατεία.
Όπου ονομάζεται Σύνταγμα Δημοκρατίας.
Ως ταραξίας.
Γιατί από την Ασφάλεια και την Τάξη Του.
Έτσι αντιμετωπίστηκα. Από έναν πάνοπλο στρατό που λέει αστυνομία
ενώ διαδήλωνα.
Και δάσκαλος. Μαθητής. Φοιτητής. Εργάτης. Συνταξιούχος. Ήμουνα.
Εσείς φαντάζαστε. Δημοκρατίες. Χωρίς διαδηλώσεις, Και πορείες.
Με την οργή. Περιορισμένη σε λωρίδες. Για να υπάρχει τάξη κι ησυχία.
Στων καταστημάτων τη λειτουργία. Και να εξασφαλίζεται των αυτοκινήτων η κυκλοφορία;
Όπως αν κηρύσσατε στρατιωτικό νόμο δια της βίας.
Κι αν στάχτη. Του συστήματός σας. Η ιδιωτική και η δημόσια περιουσία. Και πιο πολύ. Από του Μαύρου. Τα παιδιά.
Είναι που εκ των προτέρων η στοίχιση σας για οδομαχία
Μ’ ολόκληρη στρατιά με χημικά. Και η θέα σας αρκεί σε κάποιον να να τα κάψει. Κι όταν υποστηρίζετε πως αν δεν κατεβείτε εν πλήρη εξαρτύσει η κοινή γνώμη θα σας πνίξει, το ψέμα σας μεγάλο. Πολιτικό και φαύλο. Αν ως αντίπαλος δεν στήνατε τείχη με ασπίδες και λεωφορεία και με τις μπότες σας δεν ρίχνατε ξύλο που στην εκπαίδευση σας ρίχνανε ή στο σπίτι και δείχνατε μπρος στην οργή ειρήνη. Δεν θα ήταν οι Πόλεις η χωματερή κυρίως για τα φύλλα, τα νέα στο μεγάλο δέντρο αυτής της κοινωνίας. Φύλλα που αντί να τα θαυμάζεται τα καίτε με αναπτήρα και καίγονται και δύσκολα ως φρέσκα και ως νέα. Και τα γυμνά κλαδιά αν δεν είναι από εποχή εικόνα αποτρόπαια. Σαν του Βαν Γκογκ τα δέντρα έξω απόντα άσυλα

Του Μαύρου τα Παιδιά δεν φοράνε την κουκούλα. Για να κρυφτούνε. Απλώς. Σε μια οργή. Χωρίς μεγάλα μέσα. Χρειάζεται η ανάσα σου. Να ακούγεται. Από σένα. Και ως κάλυμμα. Χρήσιμο. Για προστασία. Στη μύτη. Και στ’ αυτιά σου. Οι άλλοι. ρίχνουν χημικά. Κι εσύ μολότοφ και γκαζάκια. Σπάνε τα τύμπανα. Ματώνεις στο διάφραγμα).
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
248. Στρατιωτικά:

Φοράω στης ειρήνης τα πεδία από παιδί στρατιωτικά. Για να τους ξεφτιλίζω την ομοιόμορφη ασχήμια αλλά και προς υπενθύμιση πως είμαι σε πόλεμο με αυτήν την κοινωνία, που καλλιεργεί ως αρετή την απάθεια και την αρένα κι οι μέθοδοί της στις διακρίσεις, επιστημονικές και με ευγένεια, ως ασχημόπαπο αγόρι-κορίτσι, ως στάση ζωής και θεωρία ( προς ενημέρωσή σας εξ απαλών ονύχων γίνομαι φίδι στα πατώματα και σε έναστρο ουρανό, για να μαζεύω όσα περισσότερα νεφελώματα πλανήτες και κομήτες μπορώ αστεροειδείς και σκόνη αστρική από τις μαύρες τρύπες) στην παρουσία μου ανέκαθεν ξινίζουνε τα μούτρα κι ο κύριος κι η κυρία και η εμφάνισή μου στην εργασία με επιπλήξεις να είσαι σοβαρός και καθαρός κι όχι σκουπίδι κι από την εξάρτυση φοράω την ταυτότητα αναγνώρισης πτωμάτων στις βόλτες μου ως το χάραμα των πάτων, όπου πολλοί στ’ αζήτητα των ιατροδικαστικών πάγκων. Κι έριξα κάμποσα κορίτσια με τη χλαίνη και τις αρβύλες που κλωτσούσανε εμένα μοναχά κι άλλον κανέναν μα πιο πολλά τα έδιωξα μακριά κι ίσως να είναι ακόμη φοβισμένα που βρέθηκαν εμπόλεμα και ξύπνησαν στο αίμα. Κι ελπίζω να μη μου κρατήσανε κακία, που για να υπάρξω στην ανθρωπότητα, έστω, ως γνωμάτευση ψυχρή με τ’ όπλο στα μυαλά μου και στολή, της επιστράτευσης σας έδειξα χαρτί μη με ξεχάσετε με τη νύχτα.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
249.Αγγελία:

Δεν είμαι παίξε- γέλασε φονιάς. Στην Ιντζιγια, πενήντα χιλιόμετρα από το Βελιγράδι, στο δρόμο για το Νόβισαντ, σε χώρα όπου ξανάσπασε σε κράτη και με άλλον πια γεωφυσικό και γονιδιακό χάρτη- τα ίχνη και σε μένα, στην έλικά μου περασμένα και τα φονικά μου ένστικτα πλήρως εξηγημένα - ως μονομάχος σκυλί εκπαιδεύτηκα. Κι από τρεις εθνότητες που πολέμησαν λυσσασμένα, είδα πολλά κι έμαθα. Έχετε, λοιπόν, αντίρρηση πως τρώω αντιπάλους στην αρένα; Κι από αντιπάλους τα Ρώσους μονομάχους εκτιμώ, οι περισσότεροι με αφεντικά που χάσανε από λύπη επειδή άνοιξε ο δρόμος για τη δύση κι αυτοί στο κούφιο κόκκινο βουνό σκοπιά της θλίψης και με μια βότκα φτιαγμένη σε διαμέρισμα στη Μόσχα τους βρίσκανε νεκρούς σε παγωμένη λίμνη και αυτά τα βήματα τα λένε βήματα του Φιοντόρ στον Πάγο οι ψυχικώς οικείοι.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
250. Συστάσεις:

Είναι πτηνό, το οποίο μόνο του πετά και όχι κατ’ αγέλη κι η παρατήρηση του δύσκολη σε όποιον δεν το ξέρει Αλλά αν το δεις και μια φορά στα μάτια σου για πάντα η ελευθερία με φτερά σημάδι για τον Κάλχα.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
251.Ταξιδιού οστεοφυλάκιο:

Από τις ράγες τράβα την εσύ. Μην την αφήσεις. Προς κατεδάφιση έχει μόνον ένα σπίτι. Κι αυτές τις σιδηροτροχιές, που δεν τραντάζονται από τρένα και ξηλωμένες προς όλες των ανέμων διευθύνσεις. Και πες της, για να την παρηγορήσεις, πως από τον τόπο της περάσανε τα τρένα και ο σταθμός είχε αφίξεις πολλές κι αναχωρήσεις. Τι να πουν κι αυτών οι τόποι, που στήθηκαν οι ράγες και μετάνιωσαν τη σύνδεση οι αρμόδιοι και δεν υπηρετήσαν το λόγο κατασκευής τους στον πλανήτη; Να πάνε στη ζωή κι ένα ταξίδι; Πες της για τη Λίμνη την Ξερή, όπου δεν στρώθηκε η γραμμή κι ακόμη φαίνεται η χάραξη στη γη και ένα σταθμό που Άγιο Φύλλο η ονομασία του κι έκανε επτά χρόνια να κτιστεί μα δεν λειτούργησε στιγμή και το κουφάρι του επ’ άπειρον του ταξιδιού οστεοφυλάκιο. Από τις ράγες τράβα την εσύ εμένα ως ρόπτρο της στη Γη με σπάει τον ίσκιο μου σαν δει.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
252. Γνώθι τον καιρόν:

Κανένας καιρός δεν τηρείται από την εποχή του, φαινόμενο πια σύνηθες από την Μεγάλη Κλιματική Αλλαγή, που υφίσταται η Γη, γι’ αυτό και αλλάζει ξαφνικά στις Μητροπόλεις, γι αυτό και μοιάζει τώρα πια με απειλή. Κανείς μας, πλέον, δεν γνώθι τον καιρό κι η ακρόαση ή η παρακολούθηση μετεωρολογικών δελτίων της Παράλληλης Τηλεοπτικής Ζωής από συνήθεια κυτταρική αλλά και φόβο για να μην αποδεχτούμε πως με κατεστραμμένο τον πλανήτη γη ούτε καιρός ούτε εποχή.
227. Παιδική ηλικία: Η καλύτερη μου φίλη ένα παιδί, που κάθε μέρα βάζει ένα κοχύλι της στ’ αυτί και ανακοινώνει πως ακούγεται η θάλασσα ακόμη και πιο πολύ τα κύματα και έτσι ξεχνώ την απρόσκλητη όξινη βροχή στης Μητρόπολης την κουζίνα της Κόλασης- με όζον- διοξείδιο του άνθρακα κι αιθανόλη- και το επίπεδο υγρασίας, που χτυπημάτων φέρει ανάμνηση θολή- όπως εκείνα που με βαράγανε δέκα ψευτόμαγκες μαζί γιατί κατέβασα με ένα μπουκάλι μπίρα την όμορφή τους τζαμαρία για την επίγνωση Πως ήμουν σε μαγαζί της Περσεφόνης που πούλαγε κορίτσια για πάρτι υψηλών προσώπων σε ολυμπιακά ξενοδοχεία- ξεχνώ και τα κοχύλια πως φέρουν κέλυφος από σκληρό υλικό της φύσης ανθρακικό ασβέστιο όπου ο ήχος των κυμάτων σε επανάληψη πληροφορία που σε κάνει να αισθάνεσαι μικρός μπροστά στης φύσης τα εργοστάσια στα είδη που επιβίωσαν λόγω προσαρμογής αλλά μέχρι και η μικρή να ενηλικιωθεί αισθάνεσαι καλά που θα έχω κάποιον που αυτά που ξέρει του φαίνονται αρκετά να μιλά σαν να διαβάζει παραμύθια.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
253. Αταίριαστη περιβολή στις εποχές:

Νιώθω ανακούφιση που χάλασε ο καιρός. Κι ας ξέρω πως στη Μητρόπολη δεν είναι φιλικός. Στο σύγχρονο οδοιπόρο και φτωχό( πλημμυρισμένα το σπίτια του στ’ υπόγεια και οι σχάρες εξαερισμών πρόχειρη σόμπα). Όμως, με ρούχα Δεκεμβρίου το πέρασα αυτό το καλοκαίρι και δεν αντέχεται το βλέμμα απορίας περίοικων, συναδέλφων και περαστικών, αγνώστων και γνωστών, γι’ αυτό το ντύσιμό μου. Και τη δοκιμασία της απάντησής που δίνεται σε διάλογο από μέσα μου, φανταστικό μου: Ο δριμύς χειμώνας στον εγκέφαλό μου, που τον πιστεύω ως της ψυχής την κατοικία κι όσο αυτός με παγωνιά και βαριά ενδυμασία για ταιριαστές περιβολές στις εποχές δεν έχω ελπίδα.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
254 . Η αγροικία του Ιάσονα:

Στον παλιό κόσμο, όταν ο προσφυγικός Νέα Κάτι δεν είχε κατακλυστεί από αγροτικά, που τα ’χουν κάποιοι ενώ δεν ασχολούνται με σχετικές εργασίες απλώς για να κάθονται- ως εποχούμενοι- ψηλά, συγκροτήματα κατοικιών για το άπληστο Νέο Χρήμα κι υπήρχαν δάση όχι ως ψωριάρικη οπτασία όπως στις σύγχρονες τις Μητροπόλεις, ρουμάνια δάση και πλατάνια και δέντρα της αιώνιας διάρκειας πολλά κι αγριολούλουδα σπάνια κι αγροί με παπαρούνες και μαργαρίτες κι όχι εμπορικά κέντρα μαζικών αγορών, αλλά ρέματα γάργαρα που ψιθυρίζανε της Άρτεμης τα κυνηγητά με Νύμφες που χαν τα πέπλα στα αιδοία, το πατρικό του Ιάσονα συντρόφου μου στην παιδική ηλικία, σαν αγροικία κι όχι σαν χωριού της πατρίδας αλλά του Μισισιπή γιατί ο παππούς του ως μετανάστης έζησε εκεί και το χτίσε κατά παραγγελίας χωρίς ποτέ να το δει, του Ιάσονα η εξήγηση πως το κάνε ξεπίτηδες να εκδικηθεί τον τόπο του που δεν τον κράτησε με κτίσμα της Αμέρικα του Νότου σε στων Βαλκανίων συνοικία. Σε αυτήν, λοιπόν, την αγροικία, όταν υπήρχε ορίζοντας πριν να πλακώσει Μήδεια, με δηλητηριασμένα φορέματα και το μαχαίρι της αρχαίας ιέρειας, γι αυτήν ακόμη δεν αντέχεται να γράψω ιστορία - τα δειλινά μουχρώματα αξέχαστα ακόμη και τώρα που στη θέση του πολυτελής οικία το ποταμόπλοιο του Μπάρμπα- Μπεν και από πάνω των νέγρων μελώδια και εμείς είκοσι διάολοι που κάναμε ησυχία.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
255. Απόλυτη αγάπη:

Μια απόλυτη αγάπη δεν έχω διηγηθεί. Δυο καρποί μιας προδοσίας, που στης αγάπης τη βαθιά σιωπή νιώθεις ντροπή κι αμφιβολία για τρόπους, που κοίταξες εσύ, δυο φτερωτές ψυχές, που όταν κοιτιούνται μες τα μάτια ασάλευτες με δάκρυα, φορείς τόσης ουράνιας ησυχίας, που και τη γη αναγκάζουν χωρίς περιστροφή- και χρόνο επίσημο αργά να σταματάει. Όπως οι σβούρες που παίζαμε μικροί με ένα τους βλέμμα και για πολύ καιρό μετά κάθε μου μέρα τα πόδια μου κοιτώ, μην ασεβήσω κι όσο μπορώ να αποδεχτώ πως την αγάπη ως θεατής της θα τη ζήσω.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
256. Καταγωγή:

Είχα μια ταξιθέτρια στην παιδική μου ηλικία, αίμα θηλυκό συγγενικό, που κόχλαζε κουράγια και που έμαθε γραφή κι ανάγνωση απ’ τους υποτίτλους στις ταινίες κι από καθημερινής εφημερίδα και ρομάντζα. Κι ακόμη τη θυμάμαι με φακό στην αίθουσα την σκοτεινή τους θεατές να τακτοποιεί κι εγώ ξοπίσω της να βλέπω μια δουλειά τόσο σκληρή και ταπεινή, σημαντική, κι εκείνη σαν βασίλισσα που όριζε τη θέση θέασης στην αίθουσα. Και τη θέση που κράταγε αδειανή κοντά στην έξοδο για να μη χάνει κι εκείνη την ταινία και τους καθυστερημένους να οδηγεί με ησυχία, ως θρόνο έβλεπα. Πως νοσταλγώ τις αυταπάτες της παιδικής ηλικίας που ως πραγματικότητα πιο ενεστώσα κι απ’ την μορφή μου στης αστυνομικής ταυτότητας τη φωτογραφία.
Παρόν: Άλλη μια μέρα χωρίς εποχή κι αυτές οι μέρες έχουν πληθύνει τελευταία. Ένα ανακάτεμα άνοιξης και χειμώνα και καλοκαιριού και φθινοπώρου και τόση υγρασία που παρακαλάς να μην είχες κόκαλα.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
257. Ανθρωπότητα:

Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο του 20ού αιώνα. Κι όταν οι ναζί πατήσαν’ τον Παρθενώνα με την μπότα κι έπεσε πείνα και αρρώστια, ο πατριάρχης της μητρικής οικογένειας με έξι παιδιά δεν τα έφερνε βόλτα κι έτσι αποφάσισε τα δυο μικρότερα να ζήσουν στον αδερφό του στην Πόλη με τα Μεταλλεία, στην επαρχία, που η πείνα δεν θέριζε όπως στην Αθήνα. Και πήγανε με τρένο τα καημένα και τους περίμενε και στο σταθμό το ίδιο αίμα αλλ’ απ’ το πρώτο βράδυ ξύλο και φοβέρα και ως δουλάκια τους φερθήκανε και ξένα. Μα ο Ζαχαρίας με την Άννα παιδιά ενός έρωτα μεγάλου που το σκάσε μακριά για να επιζήσει, πριν να χαράξει καπνός είχανε γίνει. Όμως, σε κάποιο κουρνιαχτό σε γερμανών βομβαρδισμών χαθήκαν’ μεταξύ τους, βιώνοντας σκληρή δοκιμασία σε τόπο που χει πόλεμο ανύπαρκτη η ηλικία και πιο πολύ η Άννα ως κορίτσι, ο Ζαχαρίας πλενόταν στα ποτάμια ενώ εκείνη μες στην ψείρα και βιασμένη από στρατιώτες διμοιρίας, κι ο πατριάρχης μαζί με την κυρά του και τα άλλα τα παιδιά του στον Ερυθρό Σταυρό με ανακοινώσεις τα ψάχνανε στο χάρτη Κι ακόμη κι όταν γύρισαν, μετά από δυο χρόνια, ο πατριάρχης δε τη φουντάρισε την πίκρα, ότι ο αδερφός του είχε καρύδια σε τέτοια τραγωδία, ενός πολέμου που στο αίμα και στα ερείπια, να προκαλέσει άλλη μία, που στη συλλογική την αγωνία απλή παρωνυχίδα, αλλά γι’ αυτούς με σημασία.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
258.

Του Λούνα Παρκ δες με τρενάκι βόλτες με τρόμο στο σκοτάδι του λούνα παρκ δες με καθρέφτη του λούνα πάρκ δεν με μια βάρκα που σκίζει αέρα αντί θάλασσα

Βρίσκω τους ανθρώπινους σκύλους εκεί όπου τελειώνω εγώ σαν ίσκιος, πίσω μου, ούτε μακριά ούτε κοντά και δεν τους θυμίζω κακές ιστορίες από τη φάρα τους ούτε γρυλίζω μες στον ύπνο τους και με αγαπούν πραγματικά που γράφω γι’ αυτούς στον τοίχο τους Θέλουμε μπόγιες με καρδιά-----

-Θα ήθέλα να χα συμμοριών μερικούς γιατρούς υπηρεσία θα χρησίμευαν στις εντατικές των Μητροπόλεων με κέρματα σταματούν αιμορραγίες επαναφέρουν ώμους και σαγόνια και μύτες και με αλκοόλ παύουν το αίμα ράβουν και κόβουν μέχρι και νάρθηκες σου δένουν. Φαντάσου να μην είχαν γεννηθεί στις Πόλεις Εδάφους τι γιατροί θα ήταν όλοι αυτοί.

Η μνήμη μου βυθός ανακατωμένος από πόδια κι όχι κύματα όπως η έρημος σηκώνεται από τους ανέμους της Μη γράφεις άλλα γράμματα η αλληλογραφία φεύγει με το πλοίο και απ’ αυτό το νησί περνάει μια φορά την εβδομάδα,
μετακινήσεις φυλών της Γης.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
259.

Τα σαρκοβόρα του νερού το βράδυ προτιμούν να κυνηγούν. Τα σαρκοβόρα του νερού δεν προτιμούν να τ’ ακολουθούν.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
260.

Ένας πραγματικός πιστός του θεού δεν προσβάλλεται από τίποτε.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
261.

Τα νεκροφάγα της αβύσσου τυφλά τη λεία την εντοπίζουν με την οσμή και συνεχίζουν να τρώνε κι αν τα βγάλεις από το νερό μέχρι να ψοφήσουν.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
262.

Η μνήμη δεν διαμορφώνεται από την εμπειρία αλλά από τη σκέψη γι’ αυτό επικίνδυνη
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
263.

Θα ήθέλα να χα συμμοριών μερικούς γιατρούς υπηρεσία θα χρησίμευαν στις εντατικές των Μητροπόλεων με κέρματα σταματούν αιμορραγίες επαναφέρουν ώμους και σαγόνια και μύτες και με αλκοόλ παύουν το αίμα ράβουν και κόβουν μέχρι και νάρθηκες σου δένουν. Φαντάσου να μην είχαν γεννηθεί στις Πόλεις Εδάφους τι γιατροί θα ήταν όλοι αυτοί Όποιος έχει εσωτερική ακοή ξέρει πως του βυθού η πιο κοντινή. Ακόμη κι αν στερείσαι ακοής ακούς με αυτήν ακόμη κι αν τη χάσεις μένεις με αυτήν μακριά από τον κόσμο οι απόηχοι πιο ευκρινείς Εσένα που δεν ήσουν ποτέ νέος Γέρο της Λήθης θα σε λέω, Στο πρόσωπο σου η κατάληξη μιας μνήμης Ο υπηρέτης μου του Οπίου, η ιερότητα του φυσικού τοπίου προηγούμενο αιώνα στο Εσύ τι έχεις στα πνευμόνια σου; Σε πολλά πρόσωπα οι μνήμες καταλήγουν, φωνή από ενώσεις γονιδίου, \που αναβίωσε σε μένα ενός υπάλληλου οπίου που χε αρρώστους απ΄ τα χρόνια Την αυταπάτη που ρολόγια μετρούν με ακρίβεια ως ώρα, Και με ιερότητα τοπίου απ’ τη συναίσθηση του ίσκιου της ανθρωπότητας στο κόσμο, από της έκρηξης την τρύπα Η ιστορία της μια ίντσα, βαθιά στο νου τα γηρατειά του και Γέρος της Λήθης τα’ όνομα του ενώ ήταν νέος στη μορφή του κι ως υπηρέτης στης ύπαρξης μου την πρώτη εικόνα, ενός μετανάστη της Αμέρικα Υπάρχουν φωνές από ενώσεις γονίδιων
που ανασύρουμε Και παίρνουν και μορφές ανάλογα με την ζωή που θα τραβήξουμε όπως σε μένα τα λόγια υπηρέτη του οπίου
στον πατριάρχη μιας σειράς γεννήσεων, που οδήγησαν στην ύπαρξη μου τον 20 αιώνα Ο πληθυσμός της Γης είναι εκατομμύρια οδύσσειες Αν το ρήμα κατέληξε χρησιμοποιήσεις/ όπως οι γιατροί σε αναγγελία θανάτου/ αποκτάς την επίγνωση του ζώντος οργανισμού/ πως μία η ζωή/ κι έτσι όπως άναψες θα σβήσεις.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
264.

Αυτά που βλέπουμε ακούμε και οσφραινόμαστε είναι μια εικόνα του κόσμου πριν τον κόσμο